I SA/Wa 875/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Anita Wielopolska-Fonfara Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło A. W. przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ustalenie, iż podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadnione w zaproponowanej wysokości. Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie organ przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Oświadczeniem Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. Zarząd [...] działając w oparciu o art. 78 i art. 79 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.) wypowiedział B. i A. małżonkom W. wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego udziału wynoszącego [...] części nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działka ew. nr [..] z obrębu [...] o pow. [...] m2, położonej w W. przy ul. [...], proponując jednocześnie wnoszenie od 1 stycznia 2013 r. nowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego w wysokości [...] zł. (1% wartości gruntu). W dniu 4 lipca 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynął wniosek A. W. o uznanie, że aktualizacja opłaty rocznej za użytkowane wieczyste jest nieuzasadniona. Jednocześnie użytkownik wieczysty wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku, wskazują, że przesyłkę zawierającą ww wypowiedzenie otrzymała jedynie jego żona. W ocenie organu, wniosek ten był bezzasadny, dlatego też postanowieniem z dnia [...]stycznia 2014 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło A. W. przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ustalenie, iż podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadnione. Przede wszystkim Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 58 § 1 i 2 Kpa, w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W przedmiotowej sprawie zdaniem organu tak się nie stało. Wbrew bowiem twierdzeniom A.W., otrzymał on wypowiedzenie opłaty. Organ podkreślił, że przesyłka zawierającą oświadczenie z dnia 5 września 2012 r. została zaadresowana do obojga małżonków. Przesyłkę odebrała B. W., kwitując jej odbiór w dniu 12 września 2012 r. Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 43 Kodeksu postepowania administracyjnego (Kpa) w przypadku nieobecności adresata, pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W ocenie organu w niniejszej sprawie przesyłka została doręczona wnioskodawcy skutecznie. A to, że osoba której wręczono pismo za pokwitowaniem nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia zastępczego, którego warunki określa art. 43 Kpa. Ten tryb pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma, jako domownik adresata, która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz pismo to zostało mu doręczone. Powyższe zdaniem Kolegium oznacza, że termin do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości upłynął dla A. W. z dniem 12 października 2012 r. Wskazane wyżej postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] A. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając Kolegium naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 40 Kpa. W motywach skargi, strona wskazała, na fakt, że Miasto st. Warszawa zaadresowało aktualizację opłaty rocznej w jednej kopercie dla obojga współużytkowników wieczystych tj. A. i B. małżonków W.. W takiej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że B. W. jako domownik odebrała przesyłkę kierowaną do drugiego adresata czyli skarżącego, ponieważ przesyłka była tylko jedna i została doręczona tylko jednej osobie kwitującej jej przyjęcie tj. B. W. W takiej sytuacji nie można czynić domniemania, że doręczenie jednemu małżonkowi było skuteczne wobec drugiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – powoływana dalej jako "ppsa"). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odmawiające A. W. będącemu współużytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ustalenie zasadności podwyższenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 58 § 1 oraz § 2 Kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a przy tym jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W przedmiotowej sprawie Kolegium odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia wniosku wywodząc, że wypowiedzenie dotychczasowej opłaty rocznej za grunt oddany w użytkowanie wieczyste zostało skutecznie doręczone skarżącemu w trybie art. 43 Kpa czyli tzw. doręczenia zastępczego. Przesyłkę zawierającą oświadczenie wypowiadające z dnia 5 września 2012 r. zostało zaadresowane do obojga małżonków W. na ich wspólny adres. Odbiór przesyłki pokwitowała - żona skarżącego B. W. w dniu 12 września 2012 r. W dniu 4 lipca 2013 r. wpłynął do organu wniosek A. W. o uznanie, że aktualizacja opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste jest nieuzasadniona. Jednocześnie do wniosku dołączony został wniosek skarżącego o przywrócenia terminu do złożenia wniosku w którym zdaniem organu wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do złożenia rzeczonego wniosku nastąpiło bez jego winy. W ocenie Sądu, przytoczone wyżej stanowisko Kolegium w świetle obowiązujących przepisów prawa i zgromadzonego materiału dowodowego jest prawidłowe. W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do treści art. 42 Kpa pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1). Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). Natomiast w myśl art. 43 Kpa w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W rozpoznawanej sprawie, jak zostało to już zaakcentowane na wstępie rozważań Kolegium uznało, że przesyłka adresowana do skarżącego została mu skutecznie doręczona przy zastosowaniu trybu określonego w art. 43 Kpa w dniu 12 września 2012 r. tj. z chwilą odbioru przesyłki adresowanej do małżonków W. przez B. W. Podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego doręczenie przesyłki zaadresowanej wspólnie do obojga małżonków do rąk jednego jest skuteczne również wobec drugiego małżonka chyba, że zakwestionuje on i podważy taki sposób doręczenia (por. wyrok NSA z 22.06.2007 r., sygn. II OSK 964/06, www.nsa.gov.pl). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezspornym pozostaje, że we wniosku o przywrócenie terminu skarżący kwestionował sposób doręczenia mu wypowiedzenia dotychczasowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, nie mniej jednak zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że wobec faktu potwierdzenia odbioru obu przesyłek przez jednego z małżonków, tj. B. W. drugi małżonek tj. A. W. został pominięty w postępowaniu, tak jakby w ogóle nie kierowano do niego przesyłek. Przede wszystkim, jak wynika z akt sprawy, w toku całego postępowania małżonkowie W. zamieszkiwali pod tym samym, wspólnym adresem oraz zawsze działali i nadal działają wspólnie. Na żadnym etapie postępowania odwoławczego, ani też przed sądem administracyjnym skarżący - nigdy nie kwestionował tego faktu. Potwierdzenie tego znalazło się swój wyraz chociażby w protokole rozprawy z dnia 11 września 2014 r., gdzie skarżący zeznał, nie pozostaje z żoną B. W. w separacji, prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, ponadto żona uiściła opłatę z tytułu użytkowania wieczystego za 2013 r. we wskazanym w nowej wysokości (przejściowej). Skarżący oświadczył również, że wszyscy mieszkańcy zaskarżyli wysokość nowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego. Powyższe oznacza, że w świetle konkretnych okoliczności podzielić należało stanowisko Kolegium, że doręczeń, pomimo - że w jednej kopercie, dokonano skutecznie wobec obojga skarżących, a strona skarżąca w sposób skuteczny nie podważyła sposobu doręczenia jej przedmiotowej przesyłki. Uchybienie terminu do złożenia wniosku nastąpiło zatem z winy strony, albowiem przeszkoda do jego złożenia w terminie, polegająca na nieprawidłowym doręczeniu decyzji, faktycznie nie istniała. Organ administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie naruszył zatem prawa oceniając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji. Brak zatem było podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej i przywrócenia jej terminu do złożenia wniosku. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa., orzekł jak w sentencji wyroku.