I SA/Wa 885/17

Starszy referendarz sądowy – Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 26 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w formie zasiłku celowego postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. B. kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, łącznie kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał R.. P. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata oraz umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] pismem z dnia [...] lipca 2017r. poinformowała o wyznaczeniu adwokata A. B. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego-R. P.. W dniu [...] sierpnia 2017r. pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy w czytelni Sądu. Następnie w dniu [...] sierpnia 2017r. reprezentował skarżącego R. P. na rozprawie i wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości, ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2017 r. oddalił skargę R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Z uwagi na to, że skarga inicjująca postępowanie została złożona osobiście w siedzibie organu w dniu [...] maja 2017 r., tj. po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz.1714), zwanej dalej rozporządzeniem, zastosowanie do przyznania wynagrodzenia w niniejszej sprawie będą miały przepisy tego rozporządzenia. Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja czy też postanowienie Urzędu Patentowego – wynosi 240 zł. W myśl natomiast § 4 ust. 3 rozporządzenia – opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %). Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stosownie do § 3 rozporządzenia, powinien ponadto zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji i wniósł na rozprawie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu oraz oświadczył, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości, ani w części. W sprawie zaistniały zatem przesłanki uzasadniające przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne według stawki określonej w § § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia (240 zł), podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania ( 23%). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a w związku § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c wyżej powołanego rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji postanowienia.