I SA/Wa 890/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miasta P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej postanawia odrzucić skargę. W dniu 27 kwietnia 2007 r. Gmina Miasto P. reprezentowana przez Burmistrza Miasta P. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] uchylającą w całości decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] o ustaleniu opłaty adiacenckiej i umarzającą postępowanie organu pierwszej instancji. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Mimo szeroko zakreślonej w powołanym przepisie legitymacji procesowej do wniesienia skargi, Gmina Miasto P. nie jest uprawniona do wniesienia skargi w przypadku, gdy w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji postanowienie wydał Burmistrz Miasta P. Obowiązujące przepisy prawa materialnego statuują gminę z jednej strony jako jednostkę samorządu terytorialnego wyposażoną w osobowość prawną, wykonującą powierzone jej funkcje z zakresu zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej poprzez powołane do tego organy, z drugiej strony przyznają jej organom uprawnienia do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, w postępowaniu administracyjnym, jednostka samorządu terytorialnego może występować albo w charakterze strony, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego, albo jako organ administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa. W takim przypadku organ ten będzie chronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. W związku z powyższym powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, bądź sądowoadministracyjnego. Sygn. akt I SA/Wa 890/07 Organ administracji publicznej, który wydał w pierwszej instancji decyzję administracyjną w sprawie, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Zatem organ, wydając decyzję w pierwszej instancji, nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej rozpoznający sprawę na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji. Wobec powyższego, Gmina Miasta P., działając jako organ administracji publicznej, nie ma legitymacji procesowej strony i nie jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r. sygn. akt III RN 189/01, OSNAPiUS 2002, nr 8, poz. 177; uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003, nr 3, poz. 115). Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.