I SA/Wa 892/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie WSA Daniela Kozłowska asesor WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej W. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...], którą:- zmieniono decyzję z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] z p.zm. na podstawie której przyznano zasiłek stały od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2001 r. w ten sposób, że okres pobierania zasiłku stałego ustalono do 31 października 2001 r.; - uchylono decyzję z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] z p.zm. przyznającą zasiłek stały od 1 stycznia 2002 r. do 31 października 2002 r.; - odmówiono przyznania zasiłku stałego od 1 listopada 2001 r. do 31 października 2002 r. - utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że organ pierwszej instancji wydał decyzję na podstawie art. 43 ust. 2 a w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 43 ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998, Nr 64, poz. 414 z pózn. zm.), wskazując w uzasadnieniu decyzji, że M. M. mieszka sama w lokalu kwaterunkowym, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z [...]-letnią córką, którą wychowuje samotnie. Córka zaliczona została do osób niepełnosprawnych do 31 maja 2005 r. Od 1 marca 2000 r. do 31 grudnia 2002 r. M. M. nieprzerwanie pobierała zasiłek stały z tytułu opieki nad niepełnosprawną córką. Zgodnie z jej oświadczeniem, przez cały okres korzystania z zasiłku jedynym deklarowanym dochodem rodziny M. M. były alimenty na córkę, zasiłek pielęgnacyjny na córkę, zasiłek rodzinny na córkę oraz dodatek mieszkaniowy. Wnioskodawczyni spełniała zatem formalne warunki uprawniające ją do zasiłku stałego z pomocy społecznej. Została uprzedzona o odpowiedzialności za udzielanie fałszywych informacji. W trakcie wywiadu środowiskowego w dniu 28 października 2003 r. wnioskodawczyni ujawniła, iż jest właścicielką samochodu osobowego marki [...] rocznik 2001. Wg oświadczenia wnioskodawczyni, samochód zakupiła jej matka, mieszkająca osobno, dla swoich potrzeb i ona pokrywa koszty jego eksploatacji. Jednakże z zebranych w sprawie dokumentów bezspornie wynika, że to M. M. nabyła samochód za kwotę [...] zł. i jest jego jedyną właścicielką. W trakcie przeprowadzonych wywiadów środowiskowych od początku korzystania z pomocy Ośrodka tj. od 2000 r. M. M., nie deklarowała posiadania jakichkolwiek dóbr materialnych. Tymczasem w trakcie korzystania z pomocy i składania wniosków o dalszą pomoc dokonała zakupu samochodu osobowego, co oznacza, iż składała niezgodne z prawdą oświadczenia dotyczące posiadanego dochodu. W tej sytuacji organ pierwszej instancji stwierdził, iż wobec powyższego należy uznać, że w chwili zakupu samochodu tj. w listopadzie 2001 r. wnioskodawczyni dysponowała kwotą minimum [...] zł., której nie ujawniła korzystając z pomocy finansowej Ośrodka. W tej sytuacji z uwagi na posiadanie przez M. M. dodatkowych środków finansowych, brak było, zdaniem organu I instancji, podstaw do przyznania jej pomocy w formie zasiłku stałego. O fakcie zakupu samochodu M. M. nie poinformowała OPS, a korzystając ze świadczeń pomocy społecznej była zobowiązana do niezwłocznego poinformowania o każdej zmianie swojej sytuacji materialnej i osobistej, pod rygorem zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. W chwili składania wniosku o przyznanie zasiłku stałego od stycznia 2002 r. w dniu 21 grudnia 2001 r., uprzedzona o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdziwe lub zatajenie prawdy, wnioskodawczyni złożyła pisemne oświadczenie w którym oświadczyła, iż poza mieszkaniem socjalnym nie posiada żadnego majątku, a w pozycji "samochody" umieściła znak "nie dotyczy". W związku z powyższym przyjęto, iż udzielona pomoc przyznana została na podstawie nieprawdziwych danych zaś świadczenie zostało pobrane nienależnie. Od decyzji powyższej M. M. wniosła odwołanie wskazując, iż przedmiotowy samochód zakupiony został przez "osobno mieszkającą i osobno gospodarującą matkę z jej środków finansowych i na jej wyłączny użytek - albowiem jest ona pacjentką szpitala [...] w Z. - kilkakrotnie hospitalizowaną z powodu [...] i licznych podejmowanych [...], i samochód miał pełnić funkcję szybkiego, niezawodnego środka transportu w okresie nagłego pogorszenia się zdrowia matki....". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ ustalenia przeprowadzone przez organ pierwszej instancji w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzą wątpliwości, a decyzja jest zgodna z przywołanymi wyżej przepisami ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. M., podnosząc, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jest niezgodna z prawem. Skarżąca podniosła również, że zgodnie z art. 150 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, do spraw wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy niniejszej ustawy, a obecna ustawa nie reguluje już kwestii zasiłku stałego, który przeszedł do zakresu ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 152, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że Sąd obowiązany jest zbadać, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja oraz decyzja poprzedzająca wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 z późn. zm.). Z dniem 1 maja 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.), a utraciła moc ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (...), z dniem wejścia w życie ustawy wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (...). Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Skoro zatem zaskarżona decyzja wydana na podstawie ustawy, która utraciła moc z dniem wejścia w życie nowej ustawy – wygasła, tym samym postępowanie sądowe w zakresie kontroli zaskarżonej decyzji stało się bezprzedmiotowe. Z powyższych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.