I SA/Wa 896/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Lenart Asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2004 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] orzekającej o udzieleniu Generalnemu Dyrektorowi Dróg i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie, w celu przebudowy drogi krajowej nr [...] na odcinku przejścia przez miasto L., nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury podał, że Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] października 2004 r. udzielił Generalnemu Dyrektorowi Dróg i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w L., stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha. Minister Infrastruktury stwierdził, że zgodnie z art. 17 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, wojewoda, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, udziela, w uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe. Z akt sprawy wynika, że postępowanie wywłaszeniowe dotyczące przedmiotowej nieruchomości, wszczęte na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie zostało dotychczas zakończone decyzją ostateczną, co oznacza, że spełniona została pierwsza z przesłanek warunkujących możliwość wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w trybie art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. W piśmie z dnia 14 lutego 2005 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. wskazała, że nieruchomość została przeznaczona na realizację celu publicznego, jakim jest przebudowa drogi krajowej nr [...] [...] na odcinku przejścia przez L., a zadanie to planowane jest do realizacji w 2006 r. w ramach programu [...], tj. dostosowania do standardów europejskich. Inwestycja ta znajduje się w ciągu komunikacyjnym o znaczeniu międzyregionalnym, realizowanym etapowo. Z uwagi na to, że droga krajowa nr [...] obciążona jest znacznie ruchem, opóźnienie rozpoczęcia prac drogowych pogarsza sytuację komunikacyjną na tym odcinku, zaś zrealizowanie inwestycji przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa i płynności ruchu, a zatem, ma duże znaczenie dla społeczności lokalnej. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. K.; zarzucając naruszenie art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, art. 107 kpa oraz art. 61 § 4 kpa, skarżący domagał się uchylenia decyzji zaskarżonej oraz decyzji poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z przyczyn innych, niż podniesione w skardze. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2004 r. orzekającą o udzieleniu Generalnemu Dyrektorowi Dróg i Autostrad zezwolenia na niezwłoczne zajęcie, w celu przebudowy drogi krajowej nr [...] na odcinku przejścia przez miasto L., nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zaświadczenia z księgi wieczystej z dnia 4 września 2002 r. wynika, że działka ewidencyjna nr [...] stanowiąca obecnie działkę nr [...], o pow. [...] arów [...] m² u zbiegu ulic K. i W. w L. stanowiła własność T. i U. małż. K. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych postanowienia Sądu Rejonowego w N. wynika, że spadek po T. K. zmarłym dnia 2 kwietnia 1979 r. nabyli: żona U. K. oraz dzieci E. O. i A. K. po 1/3 części, natomiast spadek po E. O. zmarłej dnia 28 sierpnia 1979 r. nabył mąż A. O. oraz córki U. O. i B. O. U. K. zmarła 19 lutego 2005 r. natomiast A. O. zmarł 8 sierpnia 2003 r. Oznacza to, że A. O. zmarł przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, co nastąpiło dnia [...] października 2004 r., a zatem nie mógł już odebrać tej decyzji, natomiast decyzji organu drugiej instancji z dnia [...] marca 2005 r. nie mogła odebrać również U. K., współwłaścicielka nieruchomości ujawniona w księdze wieczystej. Zgodnie z art. 109 § 1 kpa, decyzje doręcza się stronom na piśmie. Oznacza to, że organ ma obowiązek prawidłowo określić strony postępowania administracyjnego, a następnie doręczyć im decyzje. Wprawdzie decyzje skierowane do A. O. jak i U. K. zostały doręczone, jak wynika z akt administracyjnych, jednakże nie było to doręczenie prawidłowe, bowiem charakter strony przysługujący osobie fizycznej wygasa z jej śmiercią. W stosunku do osoby zmarłej nie można ani wszcząć postępowania ani wydać decyzji. Należy zatem stwierdzić, że powyższe uchybienia są na tyle istotne, że musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej, celem prawidłowego doręczenia decyzji organu zarówno pierwszej jak i drugiej instancji właścicielom nieruchomości lub ich spadkobiercom. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.