I SA/Wa 897/12

WyrokWSA w Warszawie2012-07-17

Skład orzekający: Dariusz Chaciński, Marta Kołtun-Kulik, Przemysław Żmich

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy osoba samotnie gospodarująca, której dochód miesięczny przekracza ustalone kryterium dochodowe, jest uprawniona do zasiłku stałego z pomocy społecznej?
Ratio decidendi
Osoba samotnie gospodarująca, której miesięczny dochód przekracza ustalone kryterium dochodowe (w tym przypadku 477 zł), nie jest uprawniona do zasiłku stałego z pomocy społecznej. Dodatkowo, nawet przy spełnieniu warunków dochodowych, maksymalna kwota zasiłku stałego wynosi 444 zł, co oznacza, że żądanie wyższej kwoty nie mogłoby zostać zrealizowane.
Stan faktyczny
M. I. złożył wniosek o przyznanie zasiłku stałego na pokrycie kosztów związanych z jego twórczością. Organ pierwszej instancji (Wójt Gminy P.) odmówił przyznania zasiłku, wskazując na przekroczenie kryterium dochodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało tę decyzję w mocy. M. I. zaskarżył decyzję SKO do WSA w Warszawie, zarzucając naruszenie Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę M. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2012 r.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. S., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania M. I., decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] o odmowie przyznania M. I. zasiłku stałego w wysokości [...] zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. M. I. złożył w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w P. w dniu 17 stycznia 2012 r. wniosek o przyznanie na stałe pomocy w wysokości [...] zł miesięcznie, aby mieć środki na realizację potrzeb twórczych z dziedziny wynalazczości. W dniu 25 stycznia 2012 r. pracownik socjalny przeprowadził wywiad środowiskowy w wyniku którego ustalono, że M. I. oczekuje pomocy w formie zasiłku stałego. Wnioskodawca samotnie prowadzi gospodarstwo. Jest osobą w wieku [...] lat. Nie utrzymuje kontaktów z córkami. Pozostaje pod opieką Poradni Zdrowia [...]. Na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności zaliczony został do [...] stopnia niepełnosprawności. Wnioskodawca zajmuje ½ część domu. Z gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha przeliczeniowego uzyskuje dochód w wysokości [...] zł obliczony zgodnie z art. 8 ust. 9 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) – zwana dalej "ustawą". M. I. pobiera też z KRUS emeryturę rolniczą w wysokości [...] zł. Łączny dochód wnioskodawcy wynosi [...] zł. Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] odmówił przyznania M. I. zasiłku stałego w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że łączny miesięczny dochód wnioskodawcy znacznie przekracza kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej przewidziane w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Organ pierwszej instancji podkreślił również, że wnioskodawca pobrał dopłaty z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa za 2011 r. w wysokości [...] zł. Zdaniem organu pomocy społecznej wnioskodawca nie kwalifikuje się do uzyskania świadczeń z pomocy społecznej, ponieważ ma możliwość przezwyciężenia swej trudnej sytuacji poprzez spełnienie wymogów do uzyskania pełnej emerytury z KRUS. Od powyższej decyzji M. I. wniósł odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji wskazując, że skarżący uzyskując dochód w łącznej kwocie [...] zł znacznie przekracza kryterium dochodowe które od dnia 1 października 2009 r. wynosi 477 zł. Organ odnosząc się do żądania przyznania pomocy finansowej w wysokości [...] zł wskazał, że na mocy art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, nawet przy spełnieniu ustawowych warunków, wnioskodawca mógłby uzyskać pomoc w wysokości maksymalnej 444 zł. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] M. I. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu wskazał, że organy niesłusznie odmawiają skarżącemu zasiłku stałego w oczekiwanej wysokości, w sytuacji gdy nie ma on możliwości środków na swe utrzymanie. Zdaniem skarżącego takie działanie jest sprzeczne z Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Skarżący powołał się na art. 6 Konwencji wskazując, że dla niego jako osoby pozbawionej środków do życia rozsądny termin w ciągu którego winien być wydany sprawiedliwy wyrok wynosi 7 dni. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie należy wskazać, że Wójt Gminy P. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. trafnie zakwalifikowany wniosek M. I. z dnia 17 stycznia 2012 r. jako wniosek o pomoc w formie zasiłku stałego, skoro w podaniu tym skarżący domagał się przyznania na stałe pomocy finansowej. Zgodzić należy się też z organami, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej". O tym, że jedną z przesłanek przyznania pomocy w formie zasiłku stałego stanowi kryterium dochodowe świadczy też treść art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy, z którego wynika, że zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Z powyższych przepisów wynika, że aby uzyskać zasiłek stały, o którym mowa w art. 37 ustawy wnioskodawca musi udokumentować dochód miesięczny nie wyższy, niż 477 zł. Z akt sprawy wynika natomiast, że M. I. tego wymogu nie spełnił, ponieważ osiągnął dochód miesięczny w łącznej kwocie [...] zł (dochód z emerytury –[...] zł oraz dochód z 1 ha przeliczeniowego wynoszący, zgodnie z art. 8 ust. 3 i 9 ustawy w zw. z § 1 pkt 2 lit. e powołanego wyżej rozporządzenia, [...] zł, tj. [...] zł x [...] ha). Skoro zatem M. I. uzyskał dochód przekraczający ponad dwukrotnie ustawowe kryterium dochodowe, to Wójt Gminy P. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. prawidłowo uznały, że skarżący nie jest uprawniony do zasiłku stałego. Z przepisu § 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej wynika ponadto, że maksymalna kwota zasiłku stałego wynosi 444 zł, a zatem żądanie przyznania skarżącemu pomocy finansowej w kwocie [...] zł, nawet gdyby skarżący osiągnął dochód poniżej kryterium dochodowego, byłoby żądaniem, które nie mogłoby być zrealizowane. Odnosząc się do podnoszonego w sprawie zarzutu sprzeczności działania organów z Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzoną w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) Sąd zauważa, że z projektu ustawy (druk sejmowy nr 2012) wynika, że projekt ten został pozytywnie zaopiniowany przez Urząd Komitetu Integracji Europejskiej jako zgodny z prawem Unii Europejskiej, a zatem trudno uznać za zasadny zarzut skarżącego, że ustawa jest niespójna z Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, zwłaszcza, że skarżący nie skonkretyzował w jakim zakresie prawo krajowe jest niespójne z prawem wspólnotowym. Co się natomiast tyczy podnoszonego przez skarżącego w piśmie z dnia 28 czerwca 2012 r. prawa do godnego życia trzeba wskazać, że zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Skarżący pomija jednak to, że system pomocy społecznej jest tak skonstruowany, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy). Rozwinięciem tej zasady jest przepis art. 8 ust. 1 ustawy wyznaczający przesłankę tzw. kryterium dochodowego, która musi się ziścić, aby wnioskodawca mógł ubiegać się o zasiłek stały. Faktem jest, że próg dochodowy uprawniający do tego świadczenia z pomocy społecznej jest określony w niskiej kwocie. Takie uregulowanie ma swe uzasadnienie w ograniczonych możliwościach budżetowych gmin (jest to zadanie własne gmin o charakterze obowiązkowym – art. 17 ust. 1 pkt 19 ustawy), ale i tym, że celem pomocy społecznej nie jest zapewnienie wnioskodawcy stałego, pełnego utrzymania w żądanej przez niego wysokości, a jedynie wsparcie, z założenia czasowe, udzielone w trudnej dla niego sytuacji, aby przezwyciężył on swe trudności z wykorzystaniem własnych uprawnień, zasobów i osiągnął stan życiowego usamodzielnienia się (art. 3 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy). Jeżeli chodzi o rozpatrzenie sprawy skarżącego w rozsądnym terminie, to Sąd zauważa, że z art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności wynika, że każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie. Przepis ten nie precyzuje jednak w jakim zakresie czasowym, licząc od wpływu skargi do wydania przez sąd orzeczenia, sprawa ma być osądzona. Podawany przez skarżącego okres 7 dni jest nierealny zważywszy na to, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, który ma 30 dni na przekazanie skargi sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, co wynika z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 13 marca 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej "Ppsa". Zdaniem Sądu, skoro Sąd otrzymał skargę 14 maja 2012 r. i w dniu 21 maja 2012 r. został w sprawie wyznaczony termin rozprawy, to nie można uznać, że zostało naruszone prawo strony do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 Ppsa orzekł, jak w sentencji. O zwrocie należnych pełnomocnikowi skarżącego kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 250 Ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 29.07.2026. · Źródło