I SA/Wa 901/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. D. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zastosowania kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. L. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], którą organ utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] orzekającą o zastosowaniu kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 3 miesięcy. W skardze strona zamieściła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniając to tym, że jej wykonanie spowoduje dla niej niepowetowaną stratę i nieodwracalne skutki. Zaznaczyła, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, bowiem jej jedynym źródłem dochodów od stycznia 2003 r., jest dochód z prowadzonej działalności w związku z posiadanymi uprawnieniami [...]. Do dochodu wliczyć również należy dochody męża pracującego na pełnym etacie. W 2011 roku ich wspólny dochód wyniósł [...] zł. Skarżąca wyjaśniła również, że w związku z prowadzeniem czynności [...] w 2011 roku podjęła się przebudowy w lokalu użytkowym w celu rozwoju działalności jako [...] w [...]. Powyższe czynności wykonała z kredytu bankowego zaciągniętego na firmę. Zaznaczyła, że inwestycja ta spowodowała trudności finansowe w jej działalności. Reasumując wskazała, że zawieszenie uprawnień [...] spowoduje to, że utraci ona z tego tytułu jakiekolwiek wpływy, co mogłoby spowodować brak płynności finansowej i upadek firmy, a także niewypłacalność w stosunku do banku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej p.p.s.a. - po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). W ocenie sądu skarżąca w sposób przekonywujący wykazała, że zasadnym jest uwzględnienie jej wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Argumentacja podana przez stronę, a w szczególności brak możliwości zarobkowania, utarta płynności finansowej przemawiają za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej. W tym miejscu należy podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, sąd nie bada zasadności samej skargi. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.