I SA/Wa 919/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Miernik Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi V. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją dnia [...] maja 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta P. i V. S.A. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], (1) na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do Prezydenta Miasta P., (2) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając z urzędu, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta P. z dnia [...] listopada 1976 r. nr [...], orzekającej o ustaleniu opłaty rocznej w wysokości [...] zł, za użytkowanie przez Z., terenu o pow. [...] m², położonego w P. przy ul. W. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że najcięższym zarzutem stawianym kwestionowanej decyzji jest zarzut wydania jej bez podstawy prawnej. W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że decyzją wydaną bez podstawy prawnej jest decyzja nie mająca podstawy w żadnym powszechnie obowiązującym przepisie prawnym o charakterze materialnym. W ocenie Kolegium zarzut ten nie jest zasadny, gdyż § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach jest właściwą podstawą do ustalania opłat z tytułu użytkowania gruntu. Przedmiotowa nieruchomość była nieruchomością państwową i użytkowaną przez podmiot określany jako Z., w którego skład wchodził Z. Naczelnik Miasta był uprawniony do rozporządzania nieruchomością i ustalania opłat za użytkowanie gruntu. Brak decyzji o ustanowieniu prawa jest prawdopodobny - nie przedstawiono bowiem takiej decyzji wydanej ani dla Z. ani dla żadnego innego podmiotu, jednak w tej kwestii Kolegium przyznaje słuszność pełnomocnikowi Z., który wskazując na brzmienie art 37 (wcześniej 38) ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (t. j. Dz. U. 1969 r. Nr 22, poz. 159 z późn. zm.): "Tereny stanowiące własność Państwa, będące do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy w użytkowaniu lub zarządzie jednostek państwowych, przechodzą w użytkowanie tych jednostek" podkreśla, że możliwa jest i taka interpretacja ustawy, według której wydanie decyzji nie było konieczne. Nie można więc wykluczyć sytuacji, w której przedsiębiorstwo, będące faktycznym użytkownikiem nieruchomości, zaniedbało złożenia wniosku na podstawie art. 3 i 8 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Kolejnym zarzutem stawianym decyzji jest skierowanie jej do niewłaściwego podmiotu. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że nie jest obecnie, zdaniem Kolegium, do ustalenia, czy odmienne skierowanie zawiadomienia z 1968 r. i decyzji z 1976 r. wydanych w tym samym przedmiocie - ustalenia opłaty za użytkowanie tego samego gruntu - wywołane było rzeczywistą zmianą stanu prawnego, czy też niedopatrzeniem urzędnika wypełniającego urzędowy formularz decyzji. Nawet zresztą gdyby przyjąć, że skierowanie decyzji do jednego z zakładów przedsiębiorstwa zamiast do przedsiębiorstwa jako całości stanowi skierowanie do osoby niebędącej stroną, to zważywszy brzmienie art. 156 § 2 kpa, skutkiem takiej konstatacji nie będzie wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. W konkluzji Kolegium stwierdziło, że kwestionowana decyzja wydana została zgodnie z przepisem § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach, opartym na przepisach ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, i spełnia minimalne wymagania co do kształtu i treści decyzji administracyjnej, a jej usunięcie z obrotu prawnego nie miałoby uzasadnienia. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył Prezydent Miasta P. i Spółka V. S.A. (poprzednio E. SA). Prezydent Miasta P. nie zgodził się ze stanowiskiem Kolegium i wskazał, że decyzja z dnia [...] listopada 1976 r. nie została doręczona jako stronie przedsiębiorstwu państwowemu Z., które dysponowało prawem użytkowania do gruntu objętego decyzją, a jedynie jednemu z zakładów tego przedsiębiorstwa, to jest Z., przez co został naruszony art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Ponadto w decyzji nie określono dokładnie położenia nieruchomości, ustalono opłatę za użytkowanie bez uprzedniego ustanowienia prawa użytkowania lub zarządu terenu, który to akt przed ustaleniem opłat winien określać czas i warunki takiego użytkowania. Zdaniem skarżącego, przedmiotowa decyzja rażąco narusza prawo, wobec czego należało stwierdzić jej nieważność. Gmina Miasta P. uważa, że przysługują jej prawa strony w niniejszym postępowaniu z uwagi na to, że od 27 maja 1990 r. jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Pełnomocnik Spółki V. S.A. również podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w postępowaniu i wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 1976 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 kpa. Zdaniem skarżącego bezspornym jest, że Z. w okresie pomiędzy 1968 r. a datą wydania decyzji przez Naczelnika Miasta P. nie uzyskał statusu jednostki państwowej, a zatem nie mógł się stać uprawnionym z tytułu użytkowania przedmiotowej nieruchomości, i nie mogła być na niego nałożona opłata z tego tytułu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2006 r. sygn. akt [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do Prezydenta Miasta P., a na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 4 kpa uchyliło w całości decyzję Kolegium z dnia [...] czerwca 2006 r. i stwierdziło, że decyzja Naczelnika Miasta P. z dnia [...] listopada 1976 r. nr [...], orzekająca o ustaleniu opłaty rocznej w wysokości [...] zł, za użytkowanie przez Z., terenu o pow. [...] m² położonego w P. przy ul. W., została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, jednakże na podstawie art. 156 § 2 kpa nie stwierdziło nieważności tej decyzji, gdyż od dnia jej doręczenia upłynęło dziesięć lat. Po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika Spółki V. S.A. o uzupełnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2006 r. sygn. akt [...] Kolegium orzeczeniem z dnia [...] października 2006 r. sygn. akt [...] uzupełniło decyzję z dnia [...] września 2006 r. w ten sposób, iż stwierdziło, że decyzja Naczelnika Miasta P. z dnia [...] listopada 1976 r. została wydana z naruszeniem prawa, a mianowicie skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, jednakże na podstawie art. 156 § 2 kpa nie stwierdza się jej nieważności, gdyż od dnia jej doręczenia upłynęło dziesięć lat. Skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] października 2006 r. sygn. akt [...] oraz z dnia [...] września 2006 r. sygn. akt [...] złożył Z. S.A. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1967/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie zaskarżone decyzje Kolegium. Zdaniem Sądu niewłaściwe oznaczenie nazwy strony i skierowanie decyzji do jednostki organizacyjnej właściwej osoby, która to jednostka - jak twierdzi - wykonywała tę decyzję w imieniu właściwego podmiotu wymaga ponownego rozważenia przez organ nadzoru w świetle art. 156 § 1 pkt 4 kpa, po uprzednim uzupełnieniu materiału dowodowego. Organ winien ocenić, czy uchybienie to stanowi istotną wadę decyzji, czy też zakwalifikowane być powinno jako niedokładność, stanowiąca nieistotną wadę decyzji, usuwalną w drodze rektyfikacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, co następuje. Ustalenia dokonane przez Kolegium w orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2006 r. uznać należy za prawidłowe. Kontrolowana bowiem decyzja została wydana zgodnie z § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach, opartym na przepisach ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, i spełnia minimalne wymagania co do kształtu i treści decyzji administracyjnej. Odnosząc się do kwestii skierowania przedmiotowej decyzji do niewłaściwego podmiotu należy wyjaśnić, że wprawdzie w decyzji tej wskazano jako zobowiązanego do uiszczenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania terenu położonego w P. przy ul.[...] Z., który był tylko jednostką organizacyjną przedsiębiorstwa pod nazwą Z., to jednakże nie można wykluczyć, że była to tylko formalna niedokładność organu administracji. Organ nie tyle skierował decyzję do niewłaściwego podmiotu, który nie miał osobowości prawnej, co po prostu, jak to zasadnie wskazał pełnomocnik Z., wpisał tylko część pełnej nazwy podmiotu, w zarządzie którego znajdował się przedmiotowy teren. Mimo niepełnego wskazania adresata decyzja została skutecznie doręczona Z. jako stronie. Ustosunkowując się do zarzutu niedokładnego oznaczenia w decyzji nieruchomości, należy podnieść iż decyzja z [...] listopada 1976 r. nie była jedyną wydaną w tej sprawie, albowiem w zawiadomieniu z dnia 9 grudnia 1968 r. określającym wysokość opłat z tytułu użytkowania gruntu o tej samej powierzchni, położonej w P., a skierowanej do E. wskazano, iż chodzi o nieruchomość położoną przy ul. [...]. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył V. S.A.; zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na wynik sprawy, to jest: (1) art. 7, 77 oraz 107 § 3 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów proceduralnych wyrażające się w: (i) niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia niniejszej sprawy, (ii) nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, oraz (iii) nie przedstawieniu w zaskarżonej decyzji odpowiedniego uzasadnienia, czego skutkiem było uznanie przez SKO, że decyzja o opłatach nie spełnia przesłanek stwierdzenia jej nieważności lub stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa; (2) art. 78 § 1 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w nie przeprowadzeniu dowodów z dokumentów załączonych do pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 22 stycznia 2009 r., czego skutkiem było uznanie przez SKO, że decyzja o opłatach nie spełnia przesłanek stwierdzenia jej nieważności lub stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa; (3) naruszenie art. 10 §1 kpa poprzez uniemożliwienie Spółce jako stronie postępowania wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonej decyzji; 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy to jest: (1) art. 153 ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w nieuwzględnieniu oceny prawnej oraz wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I SA/Wa 1967/06) oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2008 r. I OSK 1292/07; (2) art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez niezastosowanie powyższego przepisu, czego skutkiem było nie stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta P. z dnia [...] listopada 1976 r. z uwagi na fakt, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa; (3) art. 156 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 156 § 2 kpa przez niezastosowanie powyższych przepisów, czego skutkiem było uznanie, że nie ma przesłanek aby zastosować powyższe przepisy i stwierdzić, że decyzja Naczelnika Miasta P. z dnia [...] listopada 1976 r. została wydana z naruszeniem prawa ponieważ została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; - wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r. [...] oraz poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) ppsa i jednoczesne stwierdzenie nieważności Decyzji o Opłatach w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 134 § 1 ppsa i 156 § 1 kpa, albo, w przypadku uznania, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o opłatach z uwagi na treść art. 106 § 3 ppsa, 2) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r. [...] oraz poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) ppsa skutkujące zwrotem sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta P. i V. S.A. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], (1) na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 28 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do Prezydenta Miasta P., (2) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. 3. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają prawa. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r. została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. (od którego to wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 września 2008 r. oddalił skargę kasacyjną V. S.A.), który to wyrok, zgodnie z art. 153 ppsa, wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, i jest zgodna z tym wyrokiem. Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2007 r., po rozpoznaniu sprawy ze skarg Z. S.A. z siedzibą w W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] i z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej – (1) ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2006 r. nr [...], ... (3) odrzucił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że przy stosowaniu art. 156 § 1 pkt 4 kpa nie można ograniczać się do literalnego odczytywania tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2000 r. IV SA 1770/98, Lex nr 53456). Należy mieć na uwadze, że wskazany przepis służyć ma wyeliminowaniu przypadków, gdy decyzja administracyjna nie mogła wywołać przewidzianych w niej skutków z uwagi na skierowanie jej do niewłaściwego podmiotu – a w sprawie niniejszej nie zaistniał tego rodzaju przypadek. W związku z powyższym Sąd uznał za przedwczesne stanowisko, że decyzja aktualizacyjna z dnia [...] listopada 1976 r. dotycząc opłat rocznych za użytkowanie przedmiotowej nieruchomości skierowana została do osoby niebędącej stroną w sprawie. Zdaniem Sądu organ administracyjny przyjął takie stanowisko bez uprzedniego uzupełnienia akt sprawy i rozważenia, że Z. nie występował w sprawie i nie dokonywał zapłaty opłaty rocznej jako odrębny, samodzielny podmiot, lecz jako jednostka organizacyjna wskazanego wcześniej przedsiębiorstwa państwowego. Sąd stwierdził również, że nie można nie zauważyć argumentów strony, popartych stosowną dokumentacją związanych ze "zwyczajowym", wadliwym kierowanie różnego rodzaju decyzji do tak samo, jak w decyzji z dnia [...] listopada 1976 r. niewłaściwie oznaczonej strony; decyzje te nie są – jak twierdzi strona – kwestionowane i podobnie jak decyzja z dnia [...] listopada 1976 r. podlegały wykonaniu. Jeśli zaś istotnie występuje taka nagminna wadliwa praktyka, to poważne wątpliwości budzi zakwalifikowanie omawianego przypadku jako sytuacji określonej w art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Sąd uznał również, że niewłaściwe oznaczenie nazwy strony i skierowanie decyzji do jednostki organizacyjnej właściwej osoby, która to jednostka, jak twierdzi, wykonywała tę decyzję w imieniu właściwego podmiotu - wymaga ponownego rozważenia przez organ nadzoru w świetle art. 156 § 1 pkt 4 kpa, po uprzednim uzupełnieniu materiału dowodowego, a ponadto organ winien ocenić, czy uchybienie to stanowi istotną wadę decyzji, czy też zakwalifikowane powinno być jako niedokładność, stanowiącą nieistotną wadę decyzji, usuwalną w drodze rektyfikacji. W razie zaś uznania, że spełniona została przesłanka nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 kpa, organ winien mieć na uwadze, że zgodnie z art. 156 § 2 kpa nie stwierdza się nieważności decyzji, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W związku z tym stwierdzono, że art. 134 § 1 ppsa obligował Sąd do uchylenia nie tylko omawianej decyzji nadzorczej, ale również decyzji Kolegium z dnia [...] października 2006 r., skoro bowiem uchylona została uzupełniona przez nią decyzja tego organu z dnia [...] września 2006 r., to decyzja z dnia [...] października 2006 r., która nie jest decyzją odrębną i samoistną, lecz stanowi część decyzji uzupełnianej, również podlegała uchyleniu. 5. Sąd podziela stanowisko organu, iż kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja została wydana zgodnie z § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 3, poz. 19). Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159), znajdującego się w rozdziale 2 – Przekazywanie terenów państwowych w użytkowanie, który stanowi, że "Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady i tryb przekazywania terenów państwowych w użytkowanie jednostkom państwowym i organizacjom społecznym, zasady i tryb wydawania decyzji o wygaśnięciu prawa użytkowania oraz zasady rozliczania się z jednostkami państwowymi i organizacjami społecznymi w razie wygaśnięcia użytkowania i w razie potrzeby zapewnienia im użytkowania innego terenu państwowego." Jeśli ustawodawca w ustawie przekazał określonemu organowi - Radzie Ministrów - kompetencje, m. in., do określenia zasad i trybu przekazywania terenów państwowych w użytkowanie, a Rada Ministrów w § 7 ust. 1 wydanego w celu wykonania tej ustawy rozporządzenia z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach, zdecydowała, że "Przekazywanie terenu państwowego w użytkowanie następuje odpłatnie.", nie można powiedzieć, że decyzja z dnia [...] listopada 1976 r. ustalająca opłatę roczną za użytkowanie terenu, wskazująca jako podstawę tej decyzji § 7 rozporządzenia została wydana bez podstawy prawnej, a tym samym nie można czynić organowi takiego zarzutu. Sąd podziela również stanowisko organu, że decyzja ta spełnia minimalne wymagania co do kształtu i treści decyzji administracyjnej. Stwierdzić również należy, że gdyby nawet przyjąć, że w decyzji podano jedynie część pełnej nazwy podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania terenu, ale użytkownik terenu dokonywał opłat w imieniu przedsiębiorstwa państwowego, to jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 września 2008 r. – nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa w decyzji określającej wysokość tych opłat. Zdaniem Sądu, jeśli kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja została wydana w oparciu o ówcześnie obowiązujący przepis prawa (rozporządzenie), możliwość identyfikacji nieruchomości, której decyzja dotyczyła nie budziła wątpliwości, a stosowna opłata była uiszczana przez użytkownika – nie można dopatrzyć się naruszenia prawa. Tak więc Sąd podzielił stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 6. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.