I SA/Wa 921/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie NSA Anna Łukaszewska- Macioch (spr.) asesor WSA Jerzy Siegień Protokolant Magdalena Bocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2005 r. sprawy ze skargi M.C. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. stwierdził uchybienie przez M.C. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. orzekającej o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] oznaczona hip. "[...]". W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda [...] wskazał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 1989 r. Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. orzekł o ustaleniu na rzecz H.C. odszkodowania za oznaczoną wyżej nieruchomość. Przedmiotowa decyzja została doręczona stronie w dniu 24 kwietnia 1989 r., co wynika z adnotacji na decyzji, termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu 8 maja 1998 r. Odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione przez następcę prawnego H.C. w dniu 10 marca 1999 r., a więc po upływie wyżej określonego terminu. W tej sytuacji, wobec nie złożenia przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, organ stwierdził niedopuszczalność odwołania ze względu na uchybienie terminu do jego wniesienia. Na postanowienie Wojewody [...] M.C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wyjaśnił, że dotrzymanie terminu nie było możliwe ze względu na ciężką i długoletnią chorobę wnioskodawczyni, która w efekcie doprowadziła do zgonu. Nie określenie zaś przez skarżącego, że jego wystąpienie jest prośbą o przywrócenie terminu było niedopatrzenie, a nie wynikiem złej woli. Jako następca prawny żony skarżący mógł zająć się sprawą dopiero w 1998 roku. W związku z tym wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie sądowe dotyczy skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do złożenia odwołania. W związku z tym przedmiotem rozpoznania przez Sąd nie mogą być podniesione przez skarżącego okoliczności odnoszące się do przyczyn uchybienia terminu. Sąd administracyjny nie jest także właściwy do rozpoznania prośby o przywrócenie uchybionego terminu. Rozpoznając sprawę ze skargi M.C. Sąd uznał, że nie mogła być ona uwzględniona, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie od decyzji administracyjnej wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z przedstawionych akt sprawy wynika, że trzy egzemplarze decyzji o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] oznaczoną hip. "[...]" odebrała w dniu 24 kwietnia 1989 r. córka H.C. O tym, że decyzja odszkodowawcza dotarła do rąk samej zainteresowanej, świadczy korespondencja znajdująca się w aktach sprawy: m. in. podanie H.C. z dnia 6 listopada 1989 r. o wypłacenie kwoty odszkodowania w całości, bez rozkładania na raty (k.154), a także protokół z rozmowy przeprowadzonej w dniu 19 lutego 1990 r. dotyczący wyjaśnienia podstaw prawnych wypłaty odszkodowania,podpisany przez H.C. ( k. 156). Odwołanie wniesione przez M.C. dopiero w dniu 10 marca 1999 r. w sposób oczywisty uchybia terminowi określonemu w powołanym art. 129 § 2 kpa. Jeżeli równocześnie z wniesieniem odwołania odwołujący się nie zwrócił się do organu odwoławczego z prośbą o przywrócenie uchybionego terminu, organ ten obowiązany był stwierdzić złożenie odwołania z uchybieniem terminu, w drodze postanowienia wydanego w trybie art. 134 kpa. Rozpatrzenie przez organ odwoławczy odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowiłoby rażące naruszenie art. 16 kpa statuującego zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, a więc takich, które korzystają już z ochrony trwałości zawartych w nich rozstrzygnięć (por. wyroki NSA: z dnia 10.11.1999 r. IV SA 2273/98 niepubl., a także z dnia 18.11.1999 r. I SA 330/99 niepubl.). Z tych względów należało uznać, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, w związku z czym skarga podlegała oddaleniu. Z powyższych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.