I SA/Wa 921/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Marta Kołtun – Kulik (spr.) WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu zażalenia T. G., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] stycznia 2016 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 19 stycznia 2016 r. T. G. skierowała do Prezydenta [...] wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego liczbę odebranych przez nią decyzji w siedzibie Centrum Pomocy Społecznej i liczbę decyzji wysłanych jej do doręczenia za pośrednictwem operatora pocztowego w okresie od stycznia 2014 r. do maja 2015 r. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że "zaświadczenie jest jej niezbędne jako załącznik/dowód dla organów państwowych/samorządowych ze względu na jej interes prawny dla potwierdzonie urzędowo stanu faktycznego". Postanowieniem z dnia z [...] stycznia 2016 r. nr [...] Prezydent [...] odmówił wydania żądanego zaświadczenia. Zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] stycznia 2016 r. wniosła T. G. Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] stycznia 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że żaden przepis prawa nie wymaga potwierdzenia faktów, będących przedmiotem żądania strony. Strona nie wskazała konkretnego przepisu świadczącego o jej interesie prawnym w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia. Nie powołała się też na żadne konkretne postępowania administracyjne lub sądowe, w którym zaświadczenie o żądanej treści byłoby niezbędne. Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że istotą interesu prawnego jest jego oparcie na konkretnej normie prawa materialnego, którą to normę można wskazać jako jego podstawę i z której dany podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Jego istotą jest również konstatacja, że interes prawny nie może być wywodzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej. Nie można również nie zauważyć, że art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) – powołanej dalej jako: "k.p.a." nakłada obowiązek działania w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie tylko na organ, ale także na stronę postępowania. To na niej bowiem w głównej mierze spoczywa ciężar wykazania interesu prawnego w domaganiu się wydania zaświadczenia. Organ nie może bowiem domyślać się jaki przepis prawny stanowi podstawę uprawnienia lub obowiązku skarżącego w innym, bliżej niesprecyzowanym postępowaniu. W oparciu o przepis art. 73 k.p.a. strona ma prawo wglądu w aktach sprawy, na każdym etapie postępowania, a także ma praw żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. W aktach spraw administracyjnych znajdują się dokumenty świadczące o fakcie i formie doręczenia orzeczenia stronie. Brak wydania zaświadczenia w tym przedmiocie nie uchybia prawom strony do urzędowego do potwierdzenia faktu wydania decyzji, w przypadku gdy wymaga tego jej ważny interes. Od powyższego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. G. wyrażając w niej niezadowolenie z zajętego przez organ stanowiska. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie to nie narusza prawa. Kwestie wydawania zaświadczeń uregulowane zostały w Dziale VII k.p.a. (art. 217 do 220.). Art 217 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W doktrynie i orzecznictwie definiuje się zaś zaświadczenie jako czynność polegającą na urzędowym potwierdzeniu w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy, dotyczącego faktów lub prawa, dokonaną przez właściwy organ administracji publicznej. Jest ono tylko przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 594/10, Lex nr 597715), dokonywanym w oparciu o posiadane rejestry i ewidencje. Jak podkreśla się przy tym, nie jest dopuszczalne dokonywanie w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń czynienie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że złożony przez skarżącą wniosek mógł być rozważany jedynie na gruncie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Żaden bowiem przepis nie wymagał potwierdzenia faktów, do których odnosiło się żądanie. Aby jednak w tym trybie można było uwzględnić wniosek, wnosząca go winna wykazywać interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia. Tego zaś niewątpliwie skarżąca formułując żądanie nie konkretyzowała, ograniczając swoje wystąpienie wyłącznie do wskazania treści oczekiwanego zaświadczenia i wskazania, że zaświadczenie jest jej niezbędne "jako załącznik/dowód dla organów państwowych/samorządowych ze względu na jej interes prawny potwierdzony urzędowo stanu faktycznego". Już tylko te okoliczności uprawniały organ do negatywnego rozpoznania jej wniosku i odmowy wydania zaświadczenia. Niezależnie jednak od powyższego, wskazać należy, że strona oczekiwała potwierdzenia liczby odebranych przez nią decyzji w siedzibie Centrum Pomocy Społecznej i liczbie decyzji administracyjnych wysłanych jej do doręczenia za pośrednictwem operatora pocztowego w okresie od stycznia 2014 r. do maja 2015 r. Potwierdzanie tych okoliczności nie może się odbywać w ramach procedury przewidzianej w Dziale VII k.p.a. Organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia prawidłowo wskazał, że strona ma prawo wglądu w akta sprawy, w których znajdują się dokumenty świadczące o fakcie i formie doręczenia orzeczenia stronie. Powyższe okoliczności strona może ustalić we własnym zakresie. Wskazane okoliczności, które miałyby być stwierdzone oczekiwanym zaświadczeniem, nie dotyczą przy tym faktów lub stanu prawnego, które organ mógłby urzędowo potwierdzić w oparciu o prowadzone rejestry i ewidencje. Zasadnie zatem i w zgodzie zgodnie z prawem Prezydent [...] odmówił wydania zaświadczenia o treści wskazanej w podaniu strony, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podjęte w tym przedmiocie przez organ pierwszej instancji postanowienie utrzymało w mocy. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.