I SA/Wa 922/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 r. sprawy ze skargi I. R. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia [...] oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Rady Wydziału [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] o nadaniu [...] I. R. stopnia naukowego [...] w zakresie [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] maja 2003 r. Rada Wydziału [...] podjęła jednogłośnie w głosowaniu tajnym uchwałę o nadaniu [...] I. R. stopnia naukowego [...] w dziedzinie [...], w dyscyplinie naukowej [...], w specjalności [...]. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2003 r. Rada Wydziału [...] wystąpiła do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o zatwierdzenie uchwały z dnia [...] maja 2003 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] o nadaniu [...] I. R. stopnia naukowego [...], w zakresie [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że Sekcja [...] Centralnej Komisji zapoznała się z wnioskiem o zatwierdzenie uchwały Rady Wydziału z dnia [...] maja 2003 r., a następnie, po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji i po przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu odmówiła poparcia tego wniosku (wynik głosowania: [...]). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, podjęło decyzję o odmowie zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału (wynik głosowania: [...]). Wynik głosowania Sekcji wskazał, że większość jej członków nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, że rozprawa [...] I. R. stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny naukowej [...], której dotyczy przewód [...] i że spełnia ona wymagania określone w art. 15 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych. W postępowaniu Centralnej Komisji powołano kolejno dwoje recenzentów, którzy przedstawili jednoznacznie negatywne opinie odnośnie nadania [...] I. R. stopnia naukowego [...]. W ich ocenie, którą podzieliła Sekcja, rozprawa [...] ma szereg zasadniczych wad wykluczających możliwość uznania jej za znaczny wkład w rozwój wiedzy naukowej. Nie jest ona dziełem syntetycznym, nie spełnia też podstawowych postulatów kompozycyjnych. Nie porządkuje ona ani terminologii [...] ani [..], czy też [...]. [...] nie posługiwała się w ogóle [...] niezbędnym w badaniach nad [...]. W obszernym wykazie literatury przedmiotu, w który zaopatrzona jest rozprawa [...], przytłaczającą większość stanowią pozycje polskie. Brakuje odniesień do pozycji obcojęzycznych (np. do stanu badań nad podobną problematyką w Europie), podstawowych w warsztacie [...], podejmującego tematykę [...]. Zwraca uwagę brak odniesień do [...], podstawowej dla podejmowanej przez [...] tematyki badawczej. Autorka nie odnosi się zresztą także do literatury dotyczącej sytuacji [...], ograniczając swe zainteresowania do obszaru [...]. Materiał badawczy zaprezentowany został w rozprawie niewłaściwie, przez co nie mógł stanowić źródła dla rzetelnie podbudowanych i wartościowych wniosków. Materiał ilustracyjny, stanowiący istotną część rozprawy został przedstawiony w sposób [...]. Rozprawę cechuje [...]. Pozostały dorobek [...] stanowiący podstawę wszczęcia przewodu jest dość obszerny, jednak publikowany był niemal w całości w [...] i ogranicza się do problematyki [...]. Publikowane artykuły mają w większości charakter [...], brak im [...]. Zwraca też uwagę powtarzalność szczegółowych tematów i ich ujęć. Biorąc pod uwagę znaczenie tego dorobku do rozwoju wiedzy naukowej, w ocenie Centralnej Komisji nie było podstaw by uznać ten dorobek jako znaczny, jak wymaga tego art. 14 ustawy tytule naukowym i stopniach naukowych. W dniu [...] kwietnia 2004 r. Rada Wydziału [...] złożyła Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. W uzasadnieniu stwierdzono, że Rada oparła swoją decyzję o opinie kompetentnych znawców przedmiotu. Ich kompetencji nie kwestionowali recenzenci Komisji. Recenzenci Rady Wydziału ustosunkowując się do opinii recenzentów Centralnej Komisji podtrzymali swoje stanowiska o znaczącym wpływie rozprawy na poszerzenie wiedzy o [...]. Powołani dodatkowo eksperci również przedstawili pozytywne opinie na temat tej rozprawy. W związku z powyższym Rada uznała, iż pozytywne konkluzje recenzentów i powołanych specjalistów w istotny i szczegółowy sposób odpierają zarzuty recenzentów powołanych przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...] utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że Sekcja [...] Centralnej Komisji po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji z udziałem recenzentów Rady Wydziału, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw uchyleniu decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia wyżej wymienionej uchwały (za uchyleniem decyzji [...] głosów, przeciw [...], wstrzymujących się [...]). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło, w głosowaniu tajnym, utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału (za utrzymaniem decyzji [...] głosów, przeciw [...], wstrzymujących się [...]). Ocena dokonana przez Sekcję wskazuje, że argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalają nadal na uznanie, że rozprawa [...] stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny [...], wymagany zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych. W postępowaniu dotyczącym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powołano kolejno [...] nowych recenzentów, którzy przedstawili jednoznacznie negatywne opinie odnośnie zasadności zatwierdzenia uchwały o nadaniu [...] I. R. stopnia naukowego [...]. Z ich opinii i przebiegu dyskusji nad wystąpieniem odwoławczym wynika bezzasadność argumentacji zawartej w tym wystąpieniu uznającej krytykę rozprawy za niezasłużoną. Należało więc podtrzymać zasadnicze uwagi krytyczne, wskazujące na merytoryczne i kompozycyjne wady rozprawy [...] oraz na występowanie w tej rozprawie licznych błędów rzeczowych. Rozprawa ta nie ma charakteru pracy syntetycznej. Obok dobrze udokumentowanych wad i błędów rozprawy, odnotować trzeba [...]. Dorobek [...] ogłoszony był niemal w całości w [...]. Są to w przeważającej większości artykuły o charakterze [...], pozbawione analitycznych twórczych, cech, jakich oczekiwać należy od prac naukowych kandydata do stopnia naukowego [...]. W tym stanie rzeczy Prezydium Centralnej Komisji uznało za uzasadnione stanowisko Sekcji sprzeciwiające się uchyleniu decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały nadającej [...] I. R. stopień naukowy [...]. W dniu 14 kwietnia 2005 r. I. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2005 r. wnioskując o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu zarzuciła organowi naruszenie art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 KPA. Wskazała, iż zaproszeni w dniu [..] lutego 2005 r. na posiedzenie Sekcji [...] recenzenci Rady Wydziału (nieobecny [...]), obecni w osobach prof. [...] i prof. [...] zgodnie twierdzą, że w toku posiedzenia superrecenzje zostały przedstawione w sposób skrótowy, co wyraźnie zaznaczył przewodniczący Komisji prof. [...]. Superrecenzent A – prof. [...] w wygłoszonym skrócie wyakcentował wyłącznie wszystkie negatywy, a pominął całkowicie elementy pozytywne. Superrecenzję B, w zastępstwie nieobecnej prof. [...] potraktowano również skrótowo, przy czym skrót ten został odczytany przez [...], w toku posiedzenia. Całkowicie pominięte zostały akcenty polemiczne z replik recenzentów z superrecezjami oraz tylko wspomniane pozytywne dla skarżącej recenzje prof. [...] i prof. [...]. Centralna Komisja wprawdzie w wyniku głosowania mogła wydać decyzję odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału o nadaniu stopnia naukowego, lecz powinna zapewnić warunki, aby wynik głosowania odpowiadał ustaleniom postępowania i dokonanej w sposób niewadliwy ocenie materiału dowodowego, takie warunki nakładają na organ przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 KPA. Z przebiegu posiedzenia przed Komisją wynika, że wszystkie wyżej wymienione przepisy KPA zostały naruszone. Przedstawiając wybiórczo i skrótowo recenzje, uniemożliwiono wszechstronną ocenę materiału dowodowego. Ponadto skarżąca zarzuciła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji Komisji, niewiele różni się od uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. Nie zawiera ono przekonujących i wyczerpujących argumentów odnoszących się do merytorycznych wyjaśnień zawartych w piśmie Rady Wydziału, ani też żadnego wyjaśnienia dotyczącego oceny zebranego materiału dowodowego i przyczyn, dla których jednym dowodom odmówiono wiarygodności, a innym przyznano. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o oddalenie skargi. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów stwierdzono, iż postępowanie przed Centralną Komisją zostało przeprowadzone w oparciu o obowiązujące przepisy. Należy podkreślić, że w postępowaniu, które w efekcie doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, powołano [...] nowych recenzentów. Przed wydaniem decyzji na posiedzeniu Sekcji [...] odbyła się dyskusja, przedstawiono treść wszystkich recenzji wydanych w postępowaniu. Podniesiono również, że obecnym na posiedzeniu umożliwiono uprzednie zapoznanie się zarówno z dorobkiem jak i recenzjami, stąd skrótowe przedstawienie recenzji. Po przeprowadzeniu dyskusji, w głosowaniu tajnym, za uchyleniem poprzedniej decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego [...] [...] I. R. głosowało [...] członków, przeciw [...], ,a [...] osób wstrzymało się od głosu. Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło, w głosowaniu tajnym, utrzymać w mocy poprzednią decyzję Komisji odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału (za utrzymaniem [...] głosów, przeciw [...], wstrzymujących się [...]). Postępowanie zostało należycie udokumentowane, a jego przebieg został również odzwierciedlony w uzasadnieniu decyzji. Poza tym prezentowane w opiniach poglądy recenzentów, również te kwestionowane przez skarżącą można rozważać jedynie w płaszczyźnie różnic wartościowania naukowego bądź w płaszczyźnie subiektywnych odczuć skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Stosownie natomiast do treści art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyrok zaś wydaje tylko i wyłącznie na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Podstawy orzekania nie mogą więc stanowić - inne niż dokumenty urzędowe lub prywatne - środki dowodowe np. zeznania świadków, opinie biegłych, oględziny (art. 106 § 3 tej ustawy). Na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie mają więc wpływu zdarzenia pozaprawne (panujące w środowiskach naukowych normy zwyczajowe i obyczajowe) oraz fakty nie mające odzwierciedlenia w dowodach znajdujących się w aktach sprawy. Ze specyfiki postępowania w sprawie o zatwierdzenie uchwały o nadaniu stopnia naukowego [...] wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów podejmowanej w tym przedmiocie, a więc dokonania oceny, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego [...] uzyskała znaczny dorobek naukowy i przedłożona przez nią rozprawa [...] stanowi znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Przedmiotem kontroli Sądu może być jedynie zbadanie, czy w postępowaniu tym organy Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułu nie naruszyły uprawnień stron oraz czy dochowały nałożonych na nie obowiązków procesowych i trybu postępowania, wynikającego z - mających zastosowanie w niniejszej sprawie - przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) oraz wydanego na podstawie art. 34 ust. 5 tej ustawy statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 19 kwietnia 1991 r. oraz stosowanych odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 29 ust. 1 ustawy). Sąd uwzględnia skargę tylko wtedy, gdy ustalone w toku postępowania uchybienia są tego rodzaju, iż mogą mieć wpływ na wynik sprawy. Z przepisów ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych wynika, że postępowanie przed Centralną Komisją w przedmiocie zatwierdzenia uchwały rady wydziału o nadaniu stopnia naukowego [..] zostaje wszczęte z chwilą przedstawienia przez radę wydziału uchwały wraz z aktami przewodu [...] (art. 17 ust. 1 ustawy). Recenzenci w przewodzie [...] uczestniczą w postępowaniu przed Centralną Komisją na prawach strony. Nakłada to na Komisję obowiązek zawiadamiania recenzentów o terminach posiedzeń organu, w celu zapewnienia im udziału (wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1996r., sygn. akt I SA 1232/95, ONSA 1997/2/95). Nie oznacza to jednak, iż recenzenci ci powinni brać udział w posiedzeniu Centralnej Komisji, na którym podejmowana jest decyzja (wyrok NSA z dnia 17 października 2001 r., sygn. akt I SA 2329/00, LEX nr 54203). Centralna Komisja działa na posiedzeniach plenarnych lub przez swoje organy: przewodniczącego Centralnej Komisji, prezydium Centralnej Komisji, sekcje Centralnej Komisji. Sekcja Centralnej Komisji podejmuje decyzje po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta, a jeżeli co najmniej jedna opinia jest negatywna powołuje się recenzenta spoza składu Komisji. Wymóg ten obowiązuje także przy ponownym rozpatrywaniu spawy, w trybie art. 17 ust. 2 ustawy (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2001 r., sygn. akt I SA 416/01, LEX nr 81761). Recenzenci powinni reprezentować daną lub pokrewną dyscyplinę naukową. Złożone przez recenzentów opinie mają walor dowodu w rozumieniu art. 75 § 2 KPA (wyrok NSA z dnia 6 października 1993 r., sygn. akt I SA 1270/93, OSP 1994/7/131). Kompetencje organów Centralnej Komisji i jej tryb działania i sposób powoływania recenzentów określa uchwalony przez nią statut (art. 34 ustawy). Statut Centralnej Komisji z dnia 19 kwietnia 1991 r. przewiduje, że organem zatwierdzającym uchwały sekcji w sprawach nadawania stopni naukowych jest Prezydium Komisji (§ 4 pkt 1 statutu). Do zadań sekcji stałej należy natomiast prowadzenie postępowania opiniodawczego i podejmowanie uchwał w zakresie ustawowych zadań Komisji związanych z nadawaniem stopni naukowych (§ 6 ust. 1 pkt 2 statutu). Przy czym to Prezydium Komisji podejmuje decyzję co do zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego, a nie Sekcja Komisji. Prezydium nie jest więc związane decyzją podjętą przez Sekcję (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 393/99, LEX nr 46275). Uchwały Komisji, prezydium Komisji i sekcji Komisji w sprawach zatwierdzenia uchwał rad wydziałów dotyczących nadania stopni naukowych zapadają w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością oddanych głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków (§ 7 statutu). Postępowanie opiniodawcze w sprawach dotyczących oceny kwalifikacji kandydatów do stopni naukowych prowadzone jest w sekcji stałej, której kompetencje najbliższe są specjalności reprezentowanej przez ocenianego kandydata (§ 8 ust. 1 statutu). W postępowaniu opiniodawczym w sprawach dotyczących zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego [...] decyzja Komisji odmawiająca zatwierdzenia tej uchwały zapada po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, z których co najmniej jeden posiada tytuł naukowy, natomiast drugi może legitymować się stopniem doktora habilitowanego; recenzentem może być członek sekcji. W postępowaniu opiniodawczym sekcji po otrzymaniu negatywnej opinii recenzenta powołuje się recenzenta dodatkowego spoza składu Komisji. Sekcja powołuje dodatkowych recenzentów lub wnioskuje o ich powołanie przed powzięciem uchwały w danej sprawie (§ 9 statutu). Recenzentów w postępowaniu opiniodawczym powołuje sekretarz Komisji, prezydium Komisji bądź sekcja na wniosek przewodniczącego właściwej sekcji (§ 10 statutu). Recenzent przedstawia swą opinię na piśmie i referuje ją na posiedzeniu właściwej sekcji oraz uczestniczy w dyskusji poświęconej opiniowanej sprawie. Z ważnych powodów sekcja może zgodzić się na rozpatrzenie danej sprawy bez osobistego udziału recenzenta w posiedzeniu; w tym przypadku otrzymaną opinię recenzenta referuje przewodniczący sekcji lub upoważniony przez niego członek sekcji (§ 11 statutu). Uchwałę sekcji referuje na posiedzeniu prezydium przewodniczący sekcji a w razie jego nieobecności – zastępca przewodniczącego sekcji, któremu równocześnie przysługują na tym posiedzeniu uprawnienia członka prezydium. Prezydium Komisji po zapoznaniu się z uchwałą sekcji podejmuje, na wniosek przewodniczącego właściwej sekcji, uchwałę w sprawie. Postępowanie Centralnej Komisji do chwili wydania decyzji ma charakter niejawny (§ 14 statutu). Dokonując kontroli działalności Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w oparciu o wskazane wyżej przepisy prawa Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które mogły by mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. W postępowaniu opiniodawczym prowadzonym przez Sekcję [...] (sekcję tematycznie najbliższą specjalności kandydata – zgodnie z § 8 ust. 1 statutu), na skutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, powołano - zgodnie z § 9 ust. 3 statutu - dwóch recenzentów w osobach: prof. [..] oraz prof.[...], ekspertów z tytułami naukowymi w zakresie [...], a więc specjalistów spełniających wymogi wynikające z przepisów art. 34 ust. 3 i 4 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych oraz § 9 ust. 1-3 statutu Centralnej Komisji. Recenzentom Rady Wydziału [..] zapewniono czynny udział w postępowaniu opiniodawczym (art. 17 ust. 2 ustawy), zawiadamiając ich o terminie i przedmiocie posiedzenia sekcji, o czym świadczą doręczone prof. [...], prof. [...] oraz dr hab. [...] pisma Centralnej Komisji z dnia [...] stycznia 2005 r. Z akt sprawy wynika, że recenzenci powołani z ramienia Centralnej Komisji przedstawili swe opinie na piśmie (opinia z dnia [..] maja 2004 r. i z dnia [...] stycznia 2005 r. ). Opinie te są należycie uzasadnione i nie są wewnętrznie sprzeczne, mają zatem walor dowodu (opinii biegłego), w rozumieniu art. 75 § 1 KPA. Natomiast wyciąg z protokołu posiedzenia Sekcji [...] przeprowadzonego w dniach [...] i [...] lutego 2005 r. wskazuje, że w posiedzeniu tym udział wzięło trzech recenzentów Centralnej Komisji oraz dwóch recenzentów przewodu [...]. Na posiedzeniu tym wysłuchano opinii recenzentów Komisji, zapoznano się z treścią odwołania Rady Wydziału oraz udzielono głosu recenzentom przewodu [...], a po przeprowadzonej dyskusji podjęto w glosowaniu tajnym, w obecności ponad połowy liczby członków sekcji (37 głosujących na 48 uprawnionych członków sekcji), bezwzględną większością oddanych głosów ([...] głosów negatywnych na [...] ważnie oddanych głosów) uchwałę o braku poparcia dla wniosku o uchylenie i zmianę decyzji Centralnej Komisji odmawiającej zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia [...] I. R.. Spełniono zatem wymogi proceduralne określone w § 7 ust. 1 i 2 i § 11 ust. 1 statutu. Protokół z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji przeprowadzonego w dniu [...] lutego 2005 r. dokumentuje, iż obradom przewodniczył prof. [...], natomiast jego uzasadnienie wskazuje, iż uchwała Sekcji z dnia [...] lutego 2005 r. została zreferowana na posiedzeniu. Z treści protokołu wynika, że uchwała Prezydium Centralnej Komisji zapadła w głosowaniu tajnym, w obecności ponad polowy liczby członków Prezydium ([...] głosujących na [...] członków Prezydium), bezwzględną większością oddanych głosów ( [...] głosów negatywnych na [...] ważnie oddanych głosów). Zatem i to postępowanie odpowiada wymogom § 7 ust. 1 i 2 oraz § 12 ust. 1 statutu). Trzeba również zauważyć, iż zarówno wyciąg z protokołu posiedzenia sekcji jak i z protokołu posiedzenia Prezydium dostatecznie opisują przebieg posiedzeń, ponieważ wskazują kto uczestniczył w protokołowanych czynnościach, jaki był jego przebieg i do jakich wniosków doprowadził. Wydana w sprawie decyzja z dnia [...] lutego 2005 r. podjęta została przez organ właściwy -Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni Tytułów (§ 4 pkt 1 w związku z § 12 ust. 2 statutu), na podstawie prawidłowej podstawy prawnej (art. 17 ust. 2 ustawy), zawiera uzasadnienie wskazujące motywy rozstrzygnięcia oraz pouczenie o środku zaskarżenia oraz podpisy wszystkich członków Prezydium uczestniczących w czynnościach postępowania o zatwierdzenie uchwały w sprawie nadania stopnia naukowego [...]. Decyzja ta została doręczona stronom postępowania: [...] I. R. oraz Dziekanowi Wydziału [...]. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącej należy stwierdzić, że z opinii sporządzonych przez prof. [...], prof. [...] i prof. [...] wynika, że zapoznali się oni z opiniami recenzentów przewodu [...], stąd skrótowe ich przedstawienie na posiedzeniach organów Centralnej Komisji. Poza tym akta sprawy, w szczególności treść wyciągu z protokołu posiedzeń z dnia [...] i [...] lutego 2005 r. nie potwierdza, iż superrecenzje zostały przedstawione w sposób skrótowy, a superrecenzent prof. [...] w wygłoszonym referacie wyakcentował wyłącznie elementy negatywne rozprawy [...] oraz że superrecenzja prof. [...] została przedstawiona skrótowo i odczytana przez [...], natomiast pozytywne recenzje prof. [...] i prof. [...] tylko wspomniane. Nie można więc uznać, że zostały naruszone przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 KPA. Jeżeli zaś chodzi o kwestię [...], to należy stwierdzić, że przepisy ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych oraz wydany na podstawie tej ustawy statut Centralnej Komisji nie normują tego rodzaju sytuacji. Okoliczności te nie podlegają więc kontroli sądu administracyjnego. Poza tym z opinii prof. [...] z dnia [...] maja 2004 r. wynika, że podjął się on jej sporządzenia wskutek skierowanego doń pisma Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2004 r., nr [...]. Jeżeli zaś chodzi o zarzuty skierowane przeciwko uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2005 r., to należy stwierdzić, iż przepis art. 107 § 3 KPA (wskazujący elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie decyzji) doznaje ograniczenia na gruncie postępowania toczącego się przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. Trzeba mieć na uwadze, iż uzasadnienie decyzji tego organu stanowi podsumowanie postępowania, które ma charakter niejawny (§ 14 statutu), a zapadające w jego toku uchwały podejmowane są w glosowaniu tajnym (§ 7 ust. 2 statutu). Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia tej decyzji - z uwagi na specyfikę tego rozstrzygnięcia – nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi. Zwraca na to uwagę również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 października 1999 r., sygn. akt I SA 813/99, LEX nr 46279). Zdaniem Sądu decyzja z dnia [...] lutego 2005 r. nie narusza więc art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 KPA, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.