I SA/Wa 922/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. D. i B. D. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie komunalizacji nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 czerwca 2008 r. I. D. i B. D., działający przez pełnomocnika S. D., wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] stwierdzającą, że nieruchomość położona w S., obręb [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajęta pod drogę publiczną p/n ulica [...], stała się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Powiatu S. Składając skargę S. D. nie dołączył do niej pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do jej wniesienia i występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu I. D. i B. D. Wezwaniem z dnia 26 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał S. D. do nadesłania pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących I. D. i B. D. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wezwaniu zawarto również pouczenie o treści art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W odpowiedzi na wezwanie Sądu, S. D. nadesłał kserokopię pełnomocnictwa B. D. udzielonego w dniu [...] marca 1995 r. swojej żonie I. D. i szwagrowi S. D. oraz kserokopię pełnomocnictwa I. T. D. udzielonego w dniu [...] lutego 2006 r. S. D. Jednakże przedmiotowe pełnomocnictwa nie obejmują swoim zakresem umocowania do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strony i ich organy mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 powołanej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższych przepisów wynika, że reprezentant strony może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie S. D., wnosząc skargę, nie dołączył do niej pełnomocnictw umocowujących go do podejmowania czynności w postępowaniu przed sądem administracyjnym w imieniu skarżących I. D. i B. D. Wnioskodawca również nie nadesłał, w wyznaczonym przez Sąd terminie, stosownych pełnomocnictw upoważniających go do złożenia przedmiotowej skargi. Zaznaczyć należy, że prawidłowego wykonania wezwania Sądu z dnia 26 czerwca 2008 r. nie stanowią nadesłane przy piśmie z dnia 10 lipca 2008 r. (prezentata Biura Podawczego Sądu) kserokopie pełnomocnictw udzielonych S. D. przez I. D. i B. D., bowiem pełnomocnictwa te nie spełniają wymogów, o których mowa w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle którego pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Zatem S. D., mimo prawidłowego pouczenia o treści art. 35 § 1 powołanej ustawy, zawartego w wezwaniu Sądu z dnia 26 czerwca 2008 r., nie wykazał, że jest podmiotem predestynowanym do wniesienia skargi i do działania w postępowaniu przed sądem administracyjnym w imieniu skarżących. Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.