I SA/Wa 922/09

Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. Ś. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. Ś. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie podjęcia postępowania postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 26 maja 2009 r. (dołączonym do skargi) B. S. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze swojej skargi na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] wydane w przedmiocie podjęcia postępowania. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że jest emerytem i w miesiącu marcu 2009 r. otrzymał brutto [...] złotych (netto [...] zł). Skarżący posiada mieszkanie o pow. [...] m2. Nie posiada żadnych przedmiotów wartościowych ani oszczędności. Nie zatrudnia i nie pozostaje w innym w innym stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym. Mając powyższe na uwadze stwierdzono co następuje. W myśl art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie B. Ś. wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, a więc w zakresie częściowym w rozumieniu art. 245 § 3 powołanej ustawy. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania sądowego spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. To wnioskodawca jako osoba zainteresowana winien wykazać zasadność złożonego wniosku oraz spełnienie ustawowych przesłanek. W ocenie referendarza sądowego w badanej sprawie skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez ryzyka wystąpienia uszczerbku swojego utrzymania, - co uzasadniałoby przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z cyt. wyżej art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przeciwnie w przedstawionym stanie faktycznym dotyczącym jego sytuacji materialnej nie można stwierdzić, by poniesienie kosztów sądowych, obejmujących na obecnym etapie postępowania wpis od skargi wynoszący 100 złotych, przekraczałoby jego możliwości finansowe. Skarżący uzyskuje stałe i regularne źródło dochodów w postaci emerytury w kwocie [...] złotych brutto. Zatem nie można uznać, że nie jest on w stanie, wygospodarować w ramach ograniczenia własnych wydatków (których we wniosku nie wykazuje) kwoty 100 złotych w celu opłacenia kosztów sądowych. Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy powinien bowiem w pierwszej kolejności poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych swoich kosztów utrzymania, a dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może on zwrócić się o pomoc państwa. Przy czym to skarżący musi wykazać brak możliwości zabezpieczenia środków niezbędnych do prowadzenia procesu przez własne oszczędności. Takiego braku możliwości skarżący nie wykazał, ograniczając się jedynie do wskazania wysokości otrzymywanej emerytury. Wyjaśnić przy tym należy, iż w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, stosownie do art. 200 p.p.s.a., przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej sytuacji, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.