I SA/Wa 923/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie asesor WSA Iwona Kosińska (spr.) asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Anna Oleksiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2006 r. sprawy ze skargi L. G. i A. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania nadzorczego 1. uchyla zaskarżoną decyzje oraz decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2005 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz L. G. i A. G. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku L. i A. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2005 r. nr [...], którą od- mówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1990 r. nr [...] w części dotyczącej stwierdzenia nabycia przez Miasto A. własności nieruchomo- ści oznaczonych w ewidencji gruntów obręb [...] jako działki nr [...] i [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1990 r., na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawy o samorządzie terytorialnym i ustawy o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.), stwierdził m.in. nabycie przez Miasto A. własności przedmiotowych działek. Wobec niezaskarżenia tej decyzji w ustawowym terminie stała się ona ostateczna. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] w czę- ści dotyczącej działek nr [...] i [...] wystąpili L. i A. G., którzy podnie- śli, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż działki o których mowa nie stanowiły mienia Skarbu Państwa, lecz stanowiły własność prywatną na podstawie Aktu Własności Ziemi z dnia [...] października 1974 r. i dlatego nie podlegały one komunalizacji. Po rozpatrzeniu sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] września 2005 r. odmówił wszczęcia postępowania ad-ministracyjnego w sprawie stwierdzenia w określonej części nieważności decyzji Woje- wody [...] z dnia [...] grudnia 1990 r. W uzasadnieniu swego stanowiska organ I instancji, powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego z zakresu komunalizacji mienia Skarbu Państwa (wyrok NSA z dnia 30 listopada 1993 r. sygn. akt II SA 1783/93, nie publikowany), w którym zawarty był pogląd, że za stronę postępowa- nia komunalizacyjnego uznaje się tylko Skarb Państwa - jako dotychczasowego właści- ciela mienia - i właściwą gminę, gdyż postępowanie to dotyczy interesu prawnego wy-mienionych podmiotów. Natomiast inne podmioty mogą brać udział w postępowaniu komunalizacyjnym, jeżeli wykażą, że mienie to stanowi ich własność i nie podlega ko-munalizacji. Jak ustalił to organ I instancji stan faktyczny sprawy wskazuje, że H. G. na podstawie Aktu Własności Ziemi z dnia [...] października 1974 r. stał się właści- cielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Ze znajdujących się w aktach sprawy wyjaśnień Starostwa Powiatowego w A. wynika, że podczas prac związanych z odnowieniem operatu ewidencji gruntów Miasta A. prowadzonych w latach 1979-1981 przez Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno Kartograficzne w B. uwzględniono granicę prawną rzeki [...], ustaloną przy rozgraniczeniu gruntów [...] w latach 1962-1963. Na podstawie operatu technicz- nego z rozgraniczenia grunty znajdujące się w pasie gruntów kanałowych zapisane zo- stały na Skarb Państwa. Fakt ten musiał być znany właścicielowi nieruchomości, gdyż w protokołach ustalenia i ogłoszenia stanu posiadania z 1981 r. widnieje podpis o przyję- ciu do wiadomości zaistniałych zmian w powierzchni działki nr [...] (obecnie oznaczo- nej jako działka nr [...]). Oznacza to, że skarżący nie korzystają, zdaniem organu I instancji, z przymiotu stron postępowania administracyjnego zakończonego kwestiono- waną decyzją Wojewody [...], a zatem nie mogą również skutecznie żądać wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Niezgadzając się z tym rozstrzygnięciem L. i A. G. wnieśli o po- nowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku Minister Spraw We-wnętrznych i Administracji stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony. W uzasad- nieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z informacją zawartą w wypisie rejestru gruntów, sporządzoną według stanu prawnego obowiązującego w dniu 27 maja 1990 r. prawo własności nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i [...] wpisane było na rzecz Skarbu Państwa, co oznacza, że przedmiotowa decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] wydana została w oparciu o dokumentację prawno-geodezyjną, która potwierdziła stan prawny skomunalizowanych nieruchomo- ści. Organ odwoławczy przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 1996 r. sygn. akt I SA 1971-1974/94, z którego wynika, że wypis z ewidencji gruntów stanowił jeden z dowodów potwierdzających prawo własności, jest to bowiem dokument urzędowy, który w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego oraz Kodeksu postępowania administracyjnego jest dowodem tego, co w nim zostało urzędowo zaświadczone. Minister stwierdzi, że dokument taki może być podważony przede wszystkim odmiennym wpisem do księgi wieczystej, którego jednak wniosko- dawcy nie przedstawili. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawy o samorządzie teryto- rialnym i ustawy o pracownikach samorządowych, wnioskodawcy nie legitymują się w postępowaniu komunalizacyjnym interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa, a za- tem nie mogą skutecznie żądać wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1990 r. Natomiast złoże- nie wniosku przez osobę, która w sprawie nie jest stroną, powinno spowodować wyda- nie odmownej decyzji z przyczyn formalnych, tj. z powodu braku legitymacji procesowej wnioskodawcy. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2005 r. Na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji skargę do Wojewódz- kiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli L. i A. G. W jej uzasadnieniu skarżący zarzucili Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji narusze- nie: - art. 28 i art. 157 §2 kpa, poprzez przyjęcie, że skarżący nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, oraz - naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 5 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawy o samorządzie terytorialnym i ustawy o pracownikach samorządowych, poprzez dokonanie komunalizacji działek nr [...] i [...], pomimo te- go, że nie stanowiły one własności Skarbu Państwa. Skarżący stanęli na stanowisku, że w świetle obowiązujących zarówno w dacie wydawania decyzji komunalizacyjnej, jak i obecnie, przepisów prawa, wpis w ewidencji gruntów nie jest dowodem własności nie-ruchomości. Powołując odpowiednie przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. nr 240, poz. 2027) oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego uznali, że ewidencja gruntów ma znaczenie jedynie informacyjno-techniczne i ma charakter dekla-ratoryjny, a nie konstytutywny. Przez właściciela należy zaś rozumieć osobę fizyczną lub prawną, która ma do tego odpowiedni tytuł prawny wynikający z aktu notarialnego, orzeczenia sądowego lub administracyjnego. Wypis z ewidencji gruntów nie jest jednym z takich aktów czy też orzeczeń. W tej sytuacji powoływanie się przez organ na wpis w ewidencji gruntów, jako na tytuł prawny Skarbu Państwa do nieruchomości, nie znajduje żadnego uzasadnienia. Równocześnie skarżący wyjaśnili, że Skarb Państwa nie posiadał założonej do spornych nieruchomości księgi wieczystej. Założona ona została do- piero po wydaniu decyzji komunalizacyjnej na wniosek Burmistrza Miasta A. z dnia [...] lutego 1991 r. Swój tytuł własności do spornych nieruchomości skarżący wywodzą natomiast z otrzymanego Aktu Własności Ziemi z dnia [...] października 1974 r. Ich zdaniem w tym czasie granica powyższej działki przebiegała od ulicy [...] do brzegu rzeki [...] w liniach prostych bez załamań. Przeprowadzone w latach 1979-1981 prace związane z odnowieniem operatu ewidencji gruntów Miasta A. dokonały podziału działki nr [...] na dwie działki nr [...], [...]. Część przedmiotowej działki weszła również w działkę nr [...]. Zdaniem skarżących dokonanie wpisu w ewidencji gruntów, że właści- cielem przedmiotowych działek jest Skarb Państwa nastąpiło bez podstawy prawnej. Skarżący podkreślili, że od 1923 r. do chwili obecnej działka o powierzchni [...]m2, wcześniej oznaczona nr [...] była we władaniu i użytkowaniu pierwotnych właścicieli, a obecnie ich spadkobierców. Fakt dokonania podziału tej działki nie skutkuje w żadnej mierze tym, iż wydzielone z pierwotnej działki nowe działki przeszły na własność Skarbu Państwa, a właściciele posiadający tytuł własności pierwotnej działki utracili własność części swojej nieruchomości. Protokół ustalenia i ogłoszenia stanu posiadania z 1981 r., na który powołuje się organ, nie jest, zdaniem skarżących, aktem przejścia własności części nieruchomości na Skarb Państwa. Nie istnieje również żadne orzeczenie admini-stracyjne dotyczące rozgraniczenia gruntów, o którym wspomina w swoim uzasadnieniu organ wydający decyzję. W tej sytuacji skarżący uznali wniesioną skargę za uzasadnio- ną. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogą- cym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 §1 usta- wy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasa-dność skargi. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem dotyczącym komunalizacji z mocy pra- wa nieruchomości, uprawnienia strony w tym postępowaniu posiadają Skarb Państwa jako właściciel mienia, gmina, która mienie to przejmuje oraz osoby powołujące się na dokumenty świadczące, że im a nie Skarbowi Państwa przysługiwało w dniu 27 maja 1990 r. prawo własności do komunalizowanego mienia. Postępowanie administracyjne w przedstawionej sprawie prowadzone było na skutek wniosku L. i A. G. z dnia 6 sierpnia 2004 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1990 r. stwierdzającej nieodpłatne nabycie z mocy prawa przez Miasto A. m.in. własności nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów obręb A. jako działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku (a także w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawy o samorządzie terytorialnym i ustawy o pracownikach samorządowych, wnioskodawcy nie legitymują się w postępowaniu komunalizacyjnym interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa, a zatem nie mogą skutecznie żądać wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grud- nia 1990 r. Rozstrzygnięcie to organ wywiódł z informacji zawartej w wypisie z rejestru gruntów, sporządzonym według stanu prawnego obowiązującego w dniu 27 maja 1990 r., z którego wynikało, że prawo własności nieruchomości oznaczonych jako dział- ki nr [...] i [...] wpisane było na rzecz Skarbu Państwa. Zdaniem organu oznacza to, że przedmiotowa decyzja komunalizacyjna Wojewody [...] wydana została w oparciu o dokumentację prawno-geodezyjną, która potwierdziła stan prawny skomunali-zowanych nieruchomości. Jednocześnie Minister stanął na stanowisku, że wypis z ewi- dencji gruntów stanowił jeden z dowodów potwierdzających prawo własności, jest to bowiem dokument urzędowy, który w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego oraz Kodeksu postępowania administracyjnego jest dowodem tego, co w nim zostało urzędowo zaświadczone. Dokument taki może być podważony przede wszyst- kim odmiennym wpisem do księgi wieczystej, którego jednak wnioskodawcy nie przed- stawili. Takie stanowisko organu nie znajduje, zdaniem Sądu, uzasadnienia w obowiązu-jących przepisach prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 76 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego moc dowodowa dokumentu urzędowego nie jest bezwzględna. W razie wątpliwości, co do jego wiarygodności, można co do faktów z niego wynikających przeprowadzić inny dowód. Domniemanie z dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowym. Wpis do księgi wieczystej jest niewątpliwie jednym z możliwych dowodów przeciwko treści dokumentu urzędowego, ale na pewno nie jedy- nym. Równocześnie należy przyznać rację skarżącym, że w świetle obowiązujących zarówno w dacie wydawania decyzji komunalizacyjnej jak i obecnie przepisów prawa, wpis w ewidencji gruntów nie jest dowodem własności nieruchomości i za jego pomocą nie można regulować stanów prawnych nieruchomości, zaś ewidencja gruntów ma zna-czenie jedynie informacyjno-techniczne. Charakter wpisu w ewidencji gruntów jest de-klaratoryjny a nie konstytutywny. Poglądy te są ugruntowane w orzecznictwie. Skarżący wywodzą natomiast swoje prawa do przedmiotowych działek z otrzymanego dnia [...] paź-dziernika 1974 r. Aktu Własności Ziemi nr [...]. Akt ten wydany został w trybie art. 1, 5 i 12 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowa- niu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250, ze zm.). Zgodnie z jego tre- ścią skarżący stali się z mocy samego prawa współwłaścicielami działki oznaczonej w ewidencji gruntów miasta A. numerem [...] o powierzchni [...] ha, położo- nej w mieście A. Zwrócić należy uwagę na fakt, że zgodnie z treścią art. 12 i art. 15 ustawy z dnia 26 października 1971 r. ostateczna decyzja administracyjna, którą był akt własności ziemi, stwierdzająca nabycie własności nieruchomości stanowiła i sta- nowi do dnia dzisiejszego podstawę do ujawnienia nowego stanu własności w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów. Rozpatrując przedstawioną sprawę organ nie wy- jaśnił, dlaczego uznał moc zapisów ewidencji gruntów wynikających z odnowienia ope- ratu ewidencji gruntów Miasta A., w którym jak sam podkreślał, uwzględniono granicę prawną rzeki [...], ustaloną przy rozgraniczeniu gruntów [...] prowadzonym w latach 1962-1963, czyli jeszcze sprzed wydania aktu własności ziemi, a całkowicie pominął skutki prawne, jakie wywarł wydany po 1963 r. akt własno- ści ziemi będący prawnym tytułem nabycia własności posiadanej przez skarżących nie-ruchomości. Organ nie wyjaśnił i nie ustosunkował się także do wątpliwości, które po- wstają w związku z art. 3 ustawy z 1971 r. stanowiącym, że przepisów tej ustawy nie stosuje się do nieruchomości będących własnością Państwa, obywateli państw obcych oraz związków wyznaniowych w zestawieniu ze stwierdzeniem zawartym w piśmie Sta- rostwa Powiatowego w A. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...]. Z pisma tego wynika bowiem, że działka gruntu nr [...], która zdaniem skarżących we- szła w skład uwłaszczonej działki nr [...], już od 1962-1963 r. stanowiła własność Skarbu Państwa na podstawie operatu technicznego z rozgraniczenia gruntów [...]. Przede wszystkim jednak rozpatrując sprawę organ nie wyjaśnił, czy zasadne są twierdzenia skarżących, zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji komu-nalizacyjnej, jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że oznaczone nowy nu- merem ewidencyjnym działki [...] i część działki o nr [...] wraz z działką nr [...] wchodziły w skład działki nr [...] o powierzchni [...] m2. Natomiast, zdaniem Sądu, bez rozstrzygnięcia tego zagadnienia brak jest możliwości ustalenia, czy twierdzenia skar- żących, wywodzących swoje prawa do przedmiotowych działek z posiadanego aktu własności ziemi znajdują uzasadnienie prawne, czy nie. Zwrócić przy tym należy uwagę na nadesłaną przez skarżących kserokopię wyrysu z planu sporządzonego dla działki nr [...] w celu inwentaryzacji budynku mieszkalnego, murowanego, z którego wynika, że zgodnie z rejestrem pomiarowym powierzchnia tej działki wynosiła rzeczywiście [...] m2 oraz że granice tej działki dochodziły bezpośrednio do rzeki [...]. Z nadesłanych do Sądu akt sprawy wynika, że w tych istotnych kwestiach za- chodzą poważne wątpliwości, które nie zostały wyjaśnione w toku postępowania nad-zorczego. Brak także dowodów na to, że organ nadzorczy prowadził w tym kierunku postępowanie wyjaśniające. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę na fakt, że w nadesłanych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dwóch skoroszytach zawierających akta administracyjne sprawy pomieszane są dokumenty dotyczące dwóch różnych spraw. W pierwszej teczce zawierającej około 17 dokumentów, tylko 7 dotyczy rozpa- trywanej sprawy. Reszta dokumentów dotyczy wniosku G. K. i Z. Z. Taka sama sytuacja występuje w drugiej teczce akt. Na około 40 dokumentów jedynie 17 dotyczy wniosku skarżących. Dokumenty obu spraw są przemieszane, nie-posegregowane, nieponumerowane, brak jest również kart zawartości. Takie prowa- dzenie akt administracyjnych jest zdaniem Sądu nieprawidłowe i niewłaściwe. Budzi także wątpliwości co do ich kompletności i możliwości rzetelnego na ich podstawie roz-patrzenia sprawy przez organ. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przy- padku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. Art. 77 §1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowo- dowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy pod- jęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ja- ko warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Wyżej wskazane nie-prawidłowości występujące w rozpatrywanej sprawie, dotyczące w szczególności do-kumentów, jakimi organ administracji posługiwał się bądź nie przy wydawaniu decyzji, stanowią takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien zebrać i przeanalizować ca- łość dostępnych dokumentów i ewentualnie przeprowadzić inne dowody, które pozwolą na bezsporne ustalenie stanu prawnego, geodezyjnego położenia i wielkości zarówno działki nr [...], jak i działek nr [...], nr [...] i nr [...]. Ponadto organ powinien wyja- śnić, czy działki te wchodziły w skład działki nr [...] o powierzchni [...] m2. a jeśli tak, to w jakiej części. Dopiero w oparciu o te ustalenia organ oceni i wyjaśni w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, czy skarżący mają w oparciu o powołany akt własności zie- mi, interes prawny w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji komunaliza- cyjnej pamiętając, że stosownie do treści art. 107 §3 kpa decyzja powinna być należy- cie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty or- gan orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowo- dom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Sąd stoi na stanowisku, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Dlatego też wyjaśnienie podnie- sionych wątpliwości było elementem niezbędnym do dokonania oceny prawidłowości wszczęcia i przeprowadzenia kwestionowanego postępowania. Wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nie wyjaśniło powstałych wątpliwości, Sąd uznał, że organ dwukrotnie rozpatrując sprawę nie wyjaśnił jej dokładnie, nie zebrał i nie rozpatrzył ca- łego materiału dowodowego. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naru- szeniem przepisów art. 7 i 77 §1 i 80 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.