I SA/Wa 928/19

Dnia 16 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędzia WSA Monika Sawa po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. [...] Sp. komandytowa w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako: organ/Kolegium) postanowieniem z dnia [...] 2019 r., nr [...], na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r. poz. 782 ze zm.), dalej powoływanej jako ugn, w związku z art. 59 § 2 kpa odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uznanie, że wypowiedzenie wysokości dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], z obrębu [...], o pow. [...] m², jest nieuzasadnione. Powyższe orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Miasto [...] pismem z dnia [...] 2015 r. wypowiedziało [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa, ze skutkiem na dzień [...] 2016 r., wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], z obrębu [...], o pow. [...] m². A co za tym idzie otrzymała ona propozycję wnoszenia opłaty w nowej wysokości od dnia [...] 2016 r. W dniu [...] 2016 r. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa wystąpiła do Kolegium o ustalenie, że podwyższenie dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu jest nieuzasadnione. Równocześnie ww. spółka zwróciła się o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego wniosku uprawdopodobniając, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, przedkładając na potwierdzenie tej okoliczności oświadczenie G. D. z dnia [...] 2016 r. Zgodnie z treścią tego dokumentu osoba ta w dniu [...] grudnia 2015 r., przebywając w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], odebrała skierowaną do [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa korespondencję pocztową z Urzędu Dzielnicy [...], Wydział Nieruchomości, ul. [...]. Listonosz nie potwierdził w żaden sposób jej upoważnienia do odbioru korespondencji dla tej spółki. Wyjaśniła, że nie jest ani nie była pracownikiem wymienionej spółki oraz nie łączy ją tą spółką żaden stosunek prawny. Niestety o odebranej korespondencji zapomniała. Dopiero w dniu [...] 2016 r. przekazała ją L. T.. Miasto [...] przy piśmie z dnia [...] 2017 r. przekazało do Kolegium akta sprawy i wskazało, iż nie widzi możliwości zawarcia ugody między stronami oraz wniosło o oddalenie wniosku stanowiącego przedmiot niniejszej sprawy. Kolegium uznało za niezasadny wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że wypowiedzenie wysokości dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu udziału w użytkowaniu wieczystym nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...]., stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], z obrębu [...], o pow. [...] m². Organ wskazał, iż zgodnie z art. 78 ust. 1 ugn właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie wysokość dotychczasowej opłaty do dnia [...] grudnia roku poprzedzającego, przesyłając równocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości. W wypowiedzeniu należy wskazać sposób obliczenia nowej wysokości opłaty i pouczyć użytkownika wieczystego o sposobie zakwestionowania wypowiedzenia. Do wypowiedzenia dołącza się informację o wartości nieruchomości, o której mowa w art. 77 ust. 3 ugn, oraz o miejscu, w którym można zapoznać się z operatem szacunkowym. Do doręczenia wypowiedzenia stosuje się przepisy kpa. Kolegium podniosło, że stosownie do art. 58 § 1 i 2 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść we ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony jest termin. Zgodnie z normą prawa zrekonstruowaną na podstawie art. 78 ust. 1 ugn w zw. z art. 59 § 2 kpa o przywróceniu terminu postanawia ostateczne organ właściwy. Natomiast, zdaniem Kolegium, z okoliczności sprawy wynika, iż spółka składając prośbę o przywrócenie terminu nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, iż art. 45 kpa posługuje się pojęciem osoby uprawnionej do odbioru pism, przez które należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo, czy też zwyczajowo uprawniona przez spółkę do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby. Jeśli osoba taka przebywała w miejscu siedziby Spółki i nie oświadczyła doręczającemu, iż przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, to nie można stwierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Jak już bowiem wskazano, doręczający nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis. Należy zgodzić się z poglądami judykatury, że uprawnienie do odbioru korespondencji nie musi być oparte na zasadzie udzielonego w tym zakresie pełnomocnictwa. Zatem do odbioru przesyłki pocztowej nie jest konieczne uprawnienie do reprezentowania Spółki, nie jest też niezbędny wpis osoby upoważnionej. Ponadto w ocenie Kolegium oświadczenie wskazujące na brak upoważnienia i mające uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy spółki budzi uzasadnione wątpliwości co do jego wiarygodności. Z przedstawionych dokumentów wynika, iż [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa miała siedzibę w [...] przy ul. [...] lok. [...] od dnia [...] października 2015 r. do dnia [...] maja 2016 r. Również spółka [...] sp. z o.o. jako komplementariusz M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa i jednocześnie uprawniona do reprezentacji tej spółki miała w owym czasie siedzibę w [...] przy ul.[...] lok. [...]. Osoba obecna w siedzibie firmy dysponowała pieczątką tej firmy i odbierała korespondencję kierowaną do spółki. Skargę na powyższe postanowienie Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie: 1) art. 7 kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności niedopuszczenie z urzędu dowodu z zeznań G. D. na okoliczność braku upoważnienia do odbioru korespondencji w imieniu skarżącej; 2) art. 77 kpa, przez brak wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności oświadczenia G. D. z dnia [...] 2016 r., z którego wynika, że nie była osobą uprawnioną do odbioru pism, w rozumieniu art. 45 kpa; 3) art. 58 § 1 kpa, poprzez odmówienie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uznanie, ze wypowiedzenie dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], z obrębu [...], o pow. [...] m² jest nieuzasadnione, pomimo uprawdopodobnienia przez skarżącą, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej jako ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ponadto stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną. W niniejszej sprawie przedmiotem rozważań Sądu jest orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2019 r. odmawiające [...] spółce z ograniczoną odpowiedzialnością [...] spółka komandytowa, jako użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...]., stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], z obrębu [...], o pow. [...] m² - przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ustalenie zasadności podwyższenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż postępowanie o aktualizację opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przebiega w dwu fazach. W pierwszym etapie, postępowanie to jest prowadzone przed samorządowym kolegium odwoławczym, w drugim (jeśli do niego dojdzie) - toczy się przed sądem powszechnym, w drodze procesu cywilnego. W postępowaniu przed samorządowym kolegium odwoławczym stosuje się - na podstawie art. 78 ust. 7 ugn - odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Ustawodawca zatem w art. 79 ust. 7 ww. ustawy wymienił enumeratywne rodzaje przepisów kpa, które mają odpowiednie zastosowanie w tym szczególnym postępowaniu przed organem administracji publicznej. Podanie grup przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które znajdą odpowiednie zastosowanie w postępowaniu samorządowego kolegium odwoławczego, prowadzi do wniosku, że przepisy te stanowią listę zamkniętą. Potwierdza to także szczególna regulacja zawarta w art. 78 ust. 1 zd. 4 ugn, w której ustawodawca zaznaczył by do doręczenia wypowiedzenia stosowano (wprost) przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w konsekwencji sprawy takie podlegają kognicji sądów administracyjnych, co znalazło odzwierciedlenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2018 r., sygn. akt I OPS 2/18. Przechodząc zatem do oceny zaskarżonego aktu, zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie Kolegium odmówiło skarżącej spółce przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ustalenie opłaty rocznej wywodząc, że skarżąca uchybiła z własnej winy terminowi do złożenia tego wniosku. Kwestionowane postanowienie zostało wydane w oparciu m.in. o przepisy art. 58 i 59 kpa, jakie przewidują możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności, których uchybienie skutkuje negatywnymi skutkami procesowymi dla strony. Dla zastosowania przepisu art. 58 kpa powinny być spełnione następujące cztery przesłanki. Pierwszą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. Zatem przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie na wniosek zainteresowanego, który wniesie prośbę w formie podania. Drugą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi siedem dni. Terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu już nie można przywrócić ( art. 58 § 3 kpa). Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin, np. wnieść odwołanie. Czynność procesową należy zatem dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu. Odwołanie się w art. 58 § 1 kpa do braku winy powoduje, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw, udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa. Konieczne jest zatem uwiarygodnienie przez stronę, swojej staranności, faktu, że przeszkoda w jej dokonaniu była niezależna od strony i istniała przez cały czas aż do chwili złożenia wniosku o przywrócenie terminu, tzn., że powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie aż do wystąpienia z wnioskiem. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona poniosła winę w uchybieniu terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX nr 50679). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 1998 r., sygn. akt IV SA 1153/96, brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe (por. LEX nr 45637). We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca spółka podniosła, że o wypowiedzeniu czynszu symbolicznego i ustaleniu nowej stawki procentowej opłaty rocznej dowiedziała się w dniu [...] 2016 r., kiedy została przekazana jej, odebrana przez osobę trzecia G. D., korespondencja z Urzędu Dzielnicy [...] stanowiąca opisane uprzednio wypowiedzenie z dnia [...] 2015 r.. Wobec czego skarżąca spółka uchybiła terminowi do złożenia wniosku o ustalenie niezasadności podwyższenia opłaty rocznej bez własnej winy, gdyż korespondencja kierowana do spółki w sprawie wypowiedzenia jej czynszu symbolicznego została odebrana przez G. D., jako osobę nieupoważnioną do jej odbioru. Zgodnie z treścią art. 45 kpa jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 kpa stosuje się odpowiednio. W orzecznictwie podkreśla się, że dla przyjęcia prawidłowości doręczenia przez organ w trybie art. 45 kpa wystarczające jest bowiem pokwitowanie odbioru korespondencji przez osobę przebywającą w lokalu siedziby osoby prawnej i podejmującą się odbioru korespondencji. Już z tych czynności można domniemywać, że odbioru dokonuje pracownik regulaminowo upoważniony do tej czynności przez swojego pracodawcę, a tym samym że jest ono prawidłowe i skuteczne. Oczywiście, prawo dopuszcza wykazanie przez stronę, że skierowana do niej przesyłka pomimo jej pokwitowania przez osobę przebywającą w jej lokalu nie została jej doręczona, tym niemniej nie jest to równoznaczne z obowiązkiem organu w przypadku doręczenia w trybie art. 45 kpa każdorazowego ustalania tożsamości i upoważnienia osoby, która potwierdziła odbiór korespondencji (zob. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 815/16). Nadto, powinnością każdej jednostki organizacyjnej jest zapewnienie takiej organizacji odbioru pism, aby przebieg korespondencji odbywał się w sposób niezakłócony i wyłącznie przez osoby uprawnione. Zaniedbania w tym zakresie obciążają tę właśnie jednostkę organizacyjną i nie mogą stanowić podstawy do uznania braku zawinienia strony, które jest bezwzględną przesłanką umożliwiającą przywrócenie uchybionego terminu. Jeśli osoba przebywa w miejscu wskazanym jako siedziba podmiotu i nie oświadcza doręczającemu, iż przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, nie można twierdzić, że doręczyciel doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w siedzibie firmy, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis. Organ oceniający skuteczność doręczenia pisma może oprzeć się na domniemaniu, że osoba odbierająca pismo skierowane do spółki jest uprawniona do wykonania tej czynności, a nieuwzględnienie takiego domniemania pozostawałoby w sprzeczności z realiami obrotu gospodarczego i funkcjonowania osób prawnych. Nie można zasadnie oczekiwać od organu, aby prowadził czynności wyjaśniające w celu ustalenia, czy osoba odbierająca pismo jest do tego uprawniona (wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2952/14, wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 432/17). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wypowiedzenie nr [...] z dnia [...] 2015 r. zostało wysłane na adres siedziby skarżącej spółki ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym, bowiem przedmiotowa spółka od [...] 2015 r. do [...] 2016 r. miała siedzibę przy ul. [...] lok. [...]. Wypowiedzenie zostało odebrane w dniu [...] 2015 r., co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem osoby odbierającej pismo: G. D.. Odbierała ona pisma kierowane do tej spółki co najmniej od dnia [...] 2015 r. do dnia [...] 2017 r., dysponując przy tym pieczęcią tej firmy - na dowód czego świadczą znajdujące się w aktach odpisy zwrotnych potwierdzeń odbioru. Osoba ta za każdym razem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki adresowanej do skarżącej spółki poświadczała jej odbiór własnoręcznym podpisem jako odbiorca i zamieszczała pieczęć firmy, a zatem wydaje się wielce prawdopodobne, że G. D. była przez skarżącą spółkę upoważniona do odbioru korespondencji, ponieważ posługiwała się pieczęcią firmową tej spółki. Jednocześnie podkreślić należy, iż dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma ma moc dokumentu urzędowego, a zatem stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Przy czym doręczyciel nie jest uprawniony do weryfikowania, czy osoba przebywająca w danym lokalu jest rzeczywiście uprawniona do odbioru korespondencji, musi bowiem polegać na oświadczeniu tej osoby i składanym przez nią podpisie potwierdzającym nie tylko odbiór przesyłki, ale również zobowiązanie się do oddania przesyłki adresatowi. Z kolei adresata obciążają ewentualne negatywne konsekwencje zaniedbań osoby, która zobowiązała się oddać jej przesyłkę. To znaczy, że obowiązkiem jednostki organizacyjnej (osoby prawnej) jest takie zorganizowanie odbioru pism, by odbioru dokonywała osoba upoważniona." (por. też wyrok NSA z dnia 31 stycznia 1997 r., I SA/Lu 514/96, czy wyrok WSA w Warszawie z 26 maja 2004 r. sygn. III SA 3374/02, wyrok NSA z 19 września 2003 r. sygn. III SA 3253/02). Nawet gdyby osoba odbierająca korespondencję dla adresata, nie była upoważniona do jej odbioru, to jeżeli dysponuje pieczęciami jednostki i potwierdza odbiór korespondencji, to można przyjąć domniemanie faktyczne, iż jest ona upoważniona do odbioru pism (por. podobnie postanowienie NSA z 18 października 2007 r. sygn. II FZ 478/07). Na władzach spółki spoczywa bowiem obowiązek zapewnienia prawidłowego funkcjonowania spółki, w tym również odbioru korespondencji. W ocenie Sądu wszelkie podmioty upoważnione przez skarżącą powinny zdawać sobie sprawę ze skutków prawnych wadliwego działania, zaś spółka ponosi winę w wyborze podmiotu odpowiedzialnego za odbiór korespondencji. Ponadto w żadnym razie o braku winy strony w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą świadczyć nieprawidłowości organizacyjne danej jednostki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2001 r. sygn. akt IV SA 1340/99 Lex 54141). Na władzach spółki spoczywa bowiem obowiązek zapewnienia prawidłowego funkcjonowania spółki, w tym również odbioru korespondencji. Co więcej, podkreślić również należy, że nie można obalić domniemania doręczenia jedynie przez stwierdzenie, że osoba odbierająca przesyłkę nie była do tego upoważniona, w sytuacji, w której przebywała w lokalu adresata i jednocześnie poświadczyła to własnoręcznym podpisem, pieczęcią imienną oraz pieczątką wpływu spółki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Przy czym, nawet gdyby przyjąć wyjaśnienie spółki, to za niedbalstwem tej osoby prawnej przemawia równie fakt, że udostępniła ona osobie nieupoważnionej pieczęć firmy. W tym stanie rzeczy należy uznać, że przedmiotowe wypowiedzenie wysokości opłaty rocznej z dnia [...] 2015 r. zostało doręczone skarżącej spółce prawidłowo w dniu [...] 2015 r., co wynika z materiału dowodowego sprawy. Reasumując stwierdzić należy, że organ administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie naruszył prawa oceniając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku w sprawie wypowiedzenia opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste. Brak zatem było podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej i przywrócenia jej terminu do złożenia wniosku. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w wyroku. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ppsa.