I SA/Wa 93/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Maria Tarnowska Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. P. i Z. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. P. i Z. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. i umorzył postępowania przed organem pierwszej instancji. Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia z dnia [...] lipca 2005 r. nieruchomość położona w gminie [...], obręb [...], oznaczona jako działki nr [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha, została przeznaczona pod budowę autostrady płatnej [...] na odcinku [...] (od km [...] do km [...]). Następnie decyzją z dnia [...] marca 2009 r. znak: [...], Wojewoda [...] orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa za odszkodowaniem pieniężnym nieruchomości położonej w gminie [...], oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] przeznaczonej pod autostradę płatną [...]. Wysokość odszkodowania została ustalona w oparciu o operat szacunkowy sporządzony w dniach [...] stycznia 2009 r., zgodnie z którym na ustalenie wysokości odszkodowania za wywłaszczone działki złożyła się zarówno wartość gruntu jak i wartość wszystkich naniesień budowlanych i nasadzeń roślinnych znajdujących się na wywłaszczanych działkach. W piśmie z dnia [...] lipca 2009 r., sprecyzowanym w dniu [...] sierpnia 2009 r. Z. P. i M. P. wystąpili o wznowienie postępowania wywłaszczeniowego zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. wskazując, że wskazana decyzja wydana została w oparciu o wadliwie sporządzony operat szacunkowy, nieuwzględniający w swojej treści wartości infrastruktury elektrycznej znajdującej się na wywłaszczonym gruncie. Zdaniem, wnioskodawców w operacie niniejszym rzeczoznawca majątkowy stwierdził, że właścicielem urządzeń naziemnych infrastruktury energetycznej jest Zakład Energetyczny, który nabył to prawo na podstawie pisma z dnia [...] października 1977 r., którym S. K. przekazuje stację transformatorową i linię 15 kV o długości 400 mb. Jak wynika jednak z analizy księgi wieczystej nr [...] S. K. nigdy nie był właścicielem ww. nieruchomości nie mógł rozporządzać tymi składnikami. Wnioskodawcy wskazali ponadto, że w dniu [...] lipca 2009 r. sami zapoznali się i dokonali oceny księgi wieczystej nr [...] i ich zdaniem jest to dzień, od którego należy liczyć termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, w myśl przepisu art. 148 kpa. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Wojewoda [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Następnie decyzją z dnia [...] października 2010 r., znak: [...] orzekł o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2009 r. orzekającej o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa za odszkodowaniem pieniężnym nieruchomości położonej w gminie [...], obręb [...], oznaczonej jako działki nr [...]o pow. [...]ha i nr [...]o pow. [...]ha, przeznaczonej pod autostradę [...]. Od decyzji powyższej odwołanie do organu wyższego stopnia złożył M. P., zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz ustalenie odszkodowania na podstawie wadliwie sporządzonego operatu szacunkowego. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie zaznaczył, że we wniosku o wznowienie postępowania strony wskazały, iż w dniu [...] lipca 2009 r. dokonano analizy odpisu zupełnego księgi wieczystej i jest to dzień, wskazany w złożonym żądaniu jako dzień, w którym wnioskodawcy dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a mianowicie o tym, że S. K., nigdy nie był właścicielem przedmiotowego gruntu. Organ wskazał, że do pisma strony załączyły zupełny odpis księgi wieczystej nr [...], w której zapisana jest nieruchomość będąca przedmiotem wznowionego postępowania administracyjnego. Organ zauważył przy tym, że w aktach sprawy znajduje się odpis zupełny księgi wieczystej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. zawierający informację o wszystkich właścicielach nieruchomości zapisanej w tej księdze, z którym to odpisem strony mogły się zapoznać w każdym momencie prowadzonego postępowania. Minister wskazał również na znajdującą się w aktach sprawy notatkę służbową sporządzoną przez pracownika [...] Urzędu Wojewódzkiego, zgodnie z którą w dniu [...] sierpnia 2008 r. M. P. i J. P. zapoznali się z ww. odpisem księgi wieczystej. Ponadto kserokopia ww. odpisu księgi wieczystej stanowi załącznik do operatu szacunkowego z dnia [...] lipca 2008 r., a zgodnie z protokołem rozprawy administracyjnej, która odbyła się w dniu [...] września 2008 r. strony zapoznały się z jego treścią. Minister zwrócił również uwagę, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia [...] lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, księgi wieczyste są jawne i nie można zasłaniać się nieznajomością wpisów w księdze wieczystej ani wniosków, o których uczyniono w niej wzmiankę, co oznacza, zdaniem organu, że z dniem dokonania wpisu w danej księdze wieczystej nikt nie może powoływać się na brak wiedzy o treści księgi wieczystej. Biorąc powyższe pod uwagę Minister Infrastruktury podniósł, że wniosek Z. P. i M. P. złożony w dniu [...] grudnia 2009 r. złożony został po upływie terminu wskazanego w art. 148 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem organu termin uprawniający strony do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg najpóźniej w dniu [...] września 2008 r. tj. w dniu, w którym odbyła się rozprawa administracyjna i upłynął w dniu [...] października 2008 r. Wobec tego, zdaniem Ministra, organ pierwszej instancji winien był odmówić wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. Na potwierdzenie swojego stanowiska Minister Infrastruktury przywołał wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II GSK 139/2009. Niezgadzając się z takim rozstrzygnięciem M. P. i Z. P. reprezentowani przez pełnomocnika adw. M. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając Ministrowi infrastruktury naruszenie m.in.: - art. 140 kc. w zw. z art. 47 i art. 49 kc w zw. z art. 6, 7 i 8 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 157 § 2 2 kpa polegające na błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów prawa cywilnego materialnego dotyczącego urządzeń przesyłowych oraz osoby uprawnionej do rozporządzania nieruchomością i jej częściami; - zarządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1958 r. (M.P. nr 98 poz. 540) wydanego na podstawie § 6 rozporządzenia rady Ministrów w sprawie zasad i trybu przekazywania w ramach administracji państwowej przedsiębiorstw, instytucji oraz zakładów, nieruchomości i innych obiektów majątkowych z dnia 4 października 1958 r., wydanego na podstawie ustawowego upoważnienia zawartego w art. 57 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości i art. 85 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych i polegające na niewłaściwym zastosowaniu w sprawie i przyjęciu, że powołane akty mogą stanowić podstawę prawną dla przekazania urządzeń infrastruktury energetycznej znajdujących się na wywłaszczonej nieruchomości skarżących, podczas gdy przepisy te dotyczyły możliwości przekazywania składników majątkowych jedynie pomiędzy jednostkami gospodarki uspołecznionej, natomiast poprzednicy prawni skarżących prowadzili indywidualne gospodarstwo rolne i nie mieli statusu jednostki gospodarki uspołecznionej, w związku z czym nie mogli skutecznie i zgodnie z prawem dokonywać przekazania majątkowego na podstawie powołanych przepisów; - art. 148 § 1 kpa polegające na przyjęciu przez Ministra Infrastruktury, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez skarżących po upływie terminu 1 miesiąca, od dnia w którym strona dowiedziała się o przyczynie wznowienia, podczas gdy w okolicznościach sprawy termin jednego miesiąca został dochowany; - art. 145 § 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 147 kpa oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 157 § 2 kpa w zw. z art. 6 i 7 kpa polegające na niezastosowaniu w sprawie przez organy obu instancji poprzez zaniechanie podjęcia czynności z urzędu zmierzających do wyeliminowania wadliwych decyzji z obrotu; - art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa polegające na uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. i umorzeniu postępowania podczas gdy nie wystąpiła przesłanka warunkująca możliwość umorzenia postępowania tj. jego bezprzedmiotowość; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa polegające na braku rozpatrzenia przez organy obu instancji materiału dowodowego zebranego w sprawie w sposób wyczerpujący, zgodny z prawem i w granicach swobodnej oceny dowodów oraz braku wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo odnieśli się do wskazanych powyżej zarzutów oraz opisali stan sprawy. Odpowiadając na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga jako niezasadna podlega oddaleniu . Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową umożliwiającą ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i ponowne wydanie rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już wcześniej decyzją ostateczną w przypadkach, gdy zachodzi przypuszczenie, że postępowanie poprzedzające wydanie owej ostatecznej decyzji administracyjnej było wadliwe (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 10, Warszawa 2009, s. 504). Ratio legis istnienia tej instytucji wynika z faktu, iż po podjęciu decyzji ostatecznej może wyjść na jaw wadliwość postępowania, w którym orzeczenie takie zapadło albo też mogą pojawić się okoliczności podważające znaczenie przesłanek, na których oparto rozstrzygnięcie sprawy. Enumeratywny katalog przesłanek wznowienia postępowania zawarty jest w art. 145 § 1 kpa, 145a § 1 kpa i art. 145b § 1 kpa. Wznowienie postępowania administracyjnego – jako szczególny rodzaj procedury umożliwiającej, w przypadkach prawem przewidzianych, wzruszenie ostatecznych indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej składa się z dwóch etapów. W pierwszym organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych – co w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony – oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia pochodzi od osoby mającej czynną legitymację procesową, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 kpa, a także czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i 145 § b kpa. Jeżeli wstępne postępowanie wyjaśniające wykaże, że żądanie wznowienia pochodzi bezspornie od osoby nie mającej przymiotu strony w danym postępowaniu albo, że wniosek został złożony po upływie ustawowych terminów, albo wnioskodawca – mimo stosownego wezwania przez organ administracji – nie podał ustawowej przyczyny wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 kpa). Oddzielnych rozważań wymaga kwestia, przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w przypadku wznowienia postępowania, które jest oparte na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponieważ jednak w sprawie niniejszej żądanie wznowienia nie zostało uzasadnione tą przesłanką, nie ma potrzeby dalszej analizy tego zagadnienia. Dopiero gdy postępowanie wstępne wykaże, że nie zaistnieje żadna z wymienionych okoliczności, organ wznawia postępowanie administracyjne w drodze postanowienia (art. 149 § 1 kpa), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 kpa). W drugim etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania przechodzi do badania przyczyn wznowienia, a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie podejmuje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 kpa tj. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a kpa, albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a kpa i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z przywołanych unormowań wynika, że w pierwszym etapie organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania nie analizuje przyczyn wznowienia, gdyż jego kompetencje w tej fazie proceduralnej sprowadzają się jedynie do ustalenia, czy wnioskodawca wskazał przynajmniej jedną z ustawowych przyczyn uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych, czy był do tego legitymowany oraz czy zachował wskazany w ustawie termin. Powinność zbadania przyczyn wznowienia aktualizuje się dopiero w drugim etapie postępowania, a więc po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie, które stanowi podstawę do przeprowadzania postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 kpa). W sprawie niniejszej Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...].11.2011 r. uchylił decyzję Wojewody[ ...] z dnia [...].10.2010 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...].03.2009 r., orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości skarżących stanowiących działki [...] i [...] położone w [...] i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Stanął na stanowisku, że jest ono bezprzedmiotowe, gdyż żądanie wznowienia postępowania sformułowane przez skarżących w oparciu o treść art.145 § 1 pkt. 1 kpa, zostało wniesione z uchybieniem terminu wskazanego art.148 § 1 kpa tj. po upływie 1 miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Tym samym organ I instancji powinien odmówić jego wznowienia. Skarżący wystąpili do organu z żądaniem "unieważnienia aneksu do operatu szacunkowego" w dniu [...] 07.2009 r., a następnie wezwani sprecyzowali swoje pismo w dniu [...].08.2009 r. jako wniosek o wznowienie postępowania, gdyż ich zdaniem decyzja zapadła w oparciu o wadliwy operat szacunkowy, który nie uwzględnił wartości istniejącej na działce infrastruktury elektrycznej. Wskazali, że biegły błędnie przyjął, iż jej właścicielem jest Zakład Energetyczny na podstawie pisma S. K. przekazującego wymieniona infrastrukturę nieodpłatnie dokumentem PT [...] z 1977 r., gdy tymczasem skarżący dopiero w dniu [...].07.2009 r. przeanalizowali treść księgi wieczystej spornej nieruchomości i stwierdzili, że S. K. nie był w wymienionej dacie jej właścicielem. Nie mógł zatem skutecznie przenieść prawa własności tejże infrastruktury. Minister Infrastruktury wywiódł, że przywołane we wniosku okoliczności były znane skarżącym znacznie wcześniej, już w toku postępowania przed organem I instancji. Pogląd ten zasługuje zdaniem sądu na akceptację, a rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Stosownie do treści art.149 kpa katalog rozstrzygnięć w sprawie zainicjowanej wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, ogranicza się do wydania decyzji o wznowieniu postępowania lub decyzji o odmowie jego wznowienia (obecnie postanowienia) . Wymienione postępowanie może także zostać umorzone, pod warunkiem, że zaistnieją przesłanki uzasadniające pogląd, że stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art.105 § 1 kpa. Zgodnie natomiast z treścią 138 § 1 pkt. 1, 2 i 3 kpa. organ odwoławczy w wyniku rozpoznania odwołania – utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo – uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie I instancji w całości albo w części, albo – umarza postępowanie odwoławcze. W wyroku z dnia 30.06.2011 r. II OSK 1158/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie jest wyłączone stosowanie w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania art. 105 § 1 i 2 k.p.a. – to znaczy, że możliwe jest umorzenie postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a., Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, s. 585). Jedną z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania może być j ustalenie, że jego wszczęcie nastąpiło na wniosek podmiotu, który został złożony po upływie terminu przewidzianego w przepisach prawa. W sprawie niniejszej sytuacja taka miała miejsce. Opisany wyżej wniosek skarżących wpłynął w dniu [...].07.2009 r., sprecyzowany został w dniu [...].08.2009 r. Organ I instancji na jego podstawie wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...].03.2009 r., chociaż w aktach sprawy znajdują się dowody jednoznacznie potwierdzające, że M. P. i Z. P. zapoznali się zarówno z treścią księgi wieczystej, która wymieniała wszystkich właścicieli spornej nieruchomości jak i z dokumentem przekazania własności infrastruktury energetycznej na rzecz Zakładu Energetycznego przez S.K. w dniu [...].20.1977 r. znacznie wcześniej niż to wywiedli we wniosku. Przede wszystkim kserokopia omawianej księgi wieczystej została dołączona do operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego J. J. w dniu [...].07.2008 r. Z jego treścią skarżący zapoznali się najpóźniej w dniu rozprawy administracyjnej tj. [...].09.2008 r., kolejny raz dokument ten dołączony został do wyciągu z operatu szacunkowego z dnia [...].01.2009 r. W odniesieniu zaś do dokumentu oznaczonego jako PT [...] mocą, którego S. K. "przeniósł własność infrastruktury energetycznej znajdującej się na spornej nieruchomości na Zakład Energetyczny - Rejon Energetyczny [...]", wpłynęło ono do akt w dniu [...].10.2008 r. Zgodnie z treścią pisma Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...].10.2008 r. [...] jego kopie zostały przesłane do skarżących (wg rozdzielnika), którzy pokwitowali odbiór w dniu [...].10.2008 r. (pokwitowanie w aktach sprawy). Powyższe zestawienie dat przesądza, że nawet gdyby przyjąć, że wniosek skarżących został złożony skutecznie w dniu [...].07.2009 r., to i tak nastąpiło to z uchybieniem terminu 1 miesiąca o którym mowa w treści art.148 §1 kpa, gdyż okoliczności związane przekazaniem infrastruktury energetycznej przez osobę, która nie była właścicielem nieruchomości były znane M. P. i Z. P. we wskazanych wyżej datach, a zatem przed wydaniem decyzji ostatecznej. W związku z powyższym Minister Infrastruktury trafnie wskazał, iż Wojewoda [...] bezpodstawnie postanowił o wznowieniu postępowania, a tym samym zaistniała podstawa do jego umorzenia. Za nietrafny uznał sąd zarzut, że wadliwie organ wskazał, iż postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Podkreślić wypada, że celem wydania decyzji administracyjnej jest załatwienie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej co do istoty. Cel ten, z przyczyn różnego rodzaju nie zawsze może być osiągnięty. Umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków stron i kończy bieg postępowania w określonej instancji, stanowiąc zakończenie sprawy "w inny sposób" w rozumieniu art.104 § 1 kpa. Bezprzedmiotowość o której mowa w treści art.105 § 1 kpa oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do istoty. W tym przypadku, na przeszkodzie merytorycznemu rozpoznaniu sprawy , stanął fakt spóźnionego wniesienia wniosku o wznowienie. Z przyczyn wskazanych na początku niniejszego wywodu, wszystkie pozostałe zarzuty skargi pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia sądu. Dopiero bowiem terminowe zainicjowanie postępowania wznowieniowego pozwoliłoby na przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 kpa). Dopiero na tym etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania dokonałby badania przyczyn wznowienia, a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie podjął jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 kpa tj. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyby stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a kpa, albo uchylił decyzję dotychczasową, gdyby stwierdził istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a i b kpa i wydał nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Za bezpodstawny uznał sąd także zarzut, że organy nie stwierdziły ewentualnie nieważności decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...].03.2009 r. na podstawie art. 156 kpa . Zaznaczyć wypada, że organy administracji zobowiązane są respektować wolę stron wynikającą z treści zgłoszonego organowi wniosku lub żądania, nie mogą dowolnie jej kształtować ani wkraczać w sferę autonomii podmiotu. Wniosek skarżących nie pozostawia wątpliwości, co do jego treści oraz intencji wnioskodawców. Z drugiej strony organ winien z urzędu czuwać nad prawidłowością wydawanych przez siebie decyzji oraz analizować już zapadłe, pod katem ich ewentualnej nieważności, nie ma jednak obowiązku orzekania o powyższym z urzędu. Mając wskazane okoliczności na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji wyroku.