I SA/Wa 930/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. G. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2013 r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1993 r. nr [...] stwierdzającej nabycie przez G. K., na podstawie art. 18 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), nieodpłatnie własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej K., obrębie K., jako działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej Nr [...]. W skardze G. K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca stwierdziła, że wobec nieprecyzyjnego określenia związku między zaskarżoną decyzją a orzeczeniem Wojewody [...] z dnia [...] września 2008, nr [...], decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2014 r. jest niewykonalna. Ponadto, w ocenie G., wykonanie zaskarżonego orzeczenia może pociągnąć za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia G. K. szkody, a ponadto podtrzymany zostanie stan niepewności w zakresie własności spornej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści tego przepisu wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika także, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za uwzględnieniem jej wniosku. Badając całokształt okoliczności sprawy uznać należało, że składając wniosek o wstrzymanie wykonania skarżąca G. K. wykazała, choć w sposób mało precyzyjny, istnienie przesłanek, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. W ocenie Sądu decyzja stwierdzająca nieważność komunalizacji może bowiem spowodować istotną zmianę stosunków w sferze prawa własności przedmiotowej nieruchomości. W przypadku stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej przywrócone zostają prawa byłych właścicieli, którzy mogą podjąć działania zmierzające do realizacji przysługujących im praw własności. Oznacza to realną możliwość zbycia nieruchomości, która może doprowadzić do sytuacji, której skutki będą trudne do odwrócenia, zaś organ administracyjny działający w granicach swojej właściwości i kompetencji nie będzie miał żadnych możliwości prawnych zniweczenia skutków cywilnoprawnych, które mogą powstać w wyniku zawartej umowy sprzedaży. Zatem Sąd postanowił uwzględnić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...]. O powyższym orzeczono na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.