I SA/Wa 931/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Gabriela Nowak (spr.) Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant A.J. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2007 r. sprawy ze skarg P. S.A. w W. oraz Gminy W. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nabycia mienia państwowego z mocy prawa przez gminę. oddala skargi. ISA/WA 931/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2007r. nr [...], Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa po rozpatrzeniu odwołań Gminy W. oraz P. S.A. Oddziału [...] w W. od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2006 r. Nr [...]: w punkcie I stwierdzającej nabycie przez Gminę Miejską W. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie [...] jako działka nr [...], ujawnionej w księdze wieczystej nr [...], w punkcie II odmawiającej stwierdzenia nabycia przez Gminę Miejską W. z mocy prawa nieodpłatnie własności budynku gospodarczego i ogrodzenia znajdujących się na wymienionej nieruchomości gruntowej - uchyliła zaskarżoną decyzję w punkcie II, dotyczącym odmowy stwierdzenia nabycia przez Gminę Miejską W. z mocy prawa nieodpłatnie własności budynku gospodarczego i ogrodzenia znajdującego się na nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...],oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie [...] jako działka nr [...], ujawnionej w księdze wieczystej nr [...], oraz umorzyła postępowanie pierwszej instancji w tej części. W toku postępowania administracyjnego ustalone zostały następujące okoliczności faktyczne: Wskazaną wyżej decyzją z z dnia [...] października 2006 r. Wojewoda Dolnośląski stwierdził nabycie przez Gminę Miejską W. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości gruntowej opisanej szczegółowo w sentencji niniejszej decyzji oraz odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę Miejską W. z mocy prawa nieodpłatnie własności budynku gospodarczego i ogrodzenia znajdujących się na wymienionej nieruchomości. Wojewoda wskazał w uzasadnieniu decyzji, że Prezydent W. dnia 30 grudnia 2005 r. przedłożył dokumenty inwentaryzacyjne w celu wydania decyzji stwierdzającej nieodpłatne nabycie z mocy prawa przez Gminę Miejską W. własności przedmiotowej nieruchomości. Sporządzony spis inwentaryzacyjny mienia państwowego obejmujący tę nieruchomość był wyłożony do publicznego wglądu w siedzibie Urzędu Miejskiego W. przy al. [...], od dnia 27 października 2005 r. do dnia 28 listopada 2005 r. O wyłożeniu spisu inwentaryzacyjnego do publicznego wglądu i możliwości zgłoszenia zastrzeżeń do Komisji Inwentaryzacyjnej zainteresowane osoby zostały powiadomione przez wywieszenie ogłoszenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego W., oraz w siedzibie spółki z o.o. A. w W. Organ podkreślił, że nie zostały wniesione żadne zastrzeżenia do wyłożonego spisu inwentaryzacyjnego. W wyniku przeprowadzonego postępowania w oparciu o przedłożone w sprawie dokumenty ustalono, że w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa i pozostawała we władaniu P. w W. [...] Dyrekcji [...] w W. Ustalono również, że na mocy decyzji Urzędu Miejskiego W. z dnia [...] grudnia 1987 r. przedsiębiorstwo to zostało zobowiązane do ponoszenia opłat z tytułu zarządu nieruchomością. W oparciu o tę decyzję, Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. stwierdził nabycie z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. w W., prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w W. przy ul. [...], oznaczonego w operacie ewidencji gruntów obrębu [...] jako działka nr [...] oraz prawa własności budynku i urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Prawa te zostały ujawnione w księdze wieczystej nr [...]. Organ zwrócił uwagę, że fakt uwłaszczenia przedsiębiorstwa powoduje, że zabudowania stanowiące części składowe gruntu będącego mieniem ogólnonarodowym stały się odrębnym od gruntu przedmiotem własności przysługującej tylko przedsiębiorstwu, zatem straciły one charakter mienia państwowego. W związku z tym stwierdzono nabycie na rzecz Gminy Miejskiej W. jedynie prawa własności gruntu położonego w W. przy ul. [...], pozostającego w użyłkowaniu wieczystym P. S.A. w W., następcy prawnego przedsiębiorstwa państwowego P. Organ I instancji podniósł również, że na dzień wydania wyżej powołanej decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] kwietnia 2002 r. nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie komunalizacji przedmiotowej nieruchomości, jak również nie stwierdzono roszczeń osób trzecich w stosunku do tej nieruchomości, co potwierdza pismo Urzędu Miejskiego W. z dnia 22 lutego 2000 r. co oznacza, że w tej sytuacji Wojewoda mógł uznać się za organ właściwy do rozpoznania sprawy o stwierdzenie nabycia prawa użyłkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności budynków przez państwową osobę prawną, w trybie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543), jeżeli nie toczyło się postępowanie w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Odwołanie od decyzji Wojewody wniosły P. S.A. Oddział [...] w W., zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) przez wadliwe zastosowanie, art. 11 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy przez jego niezastosowanie, art. 16 ustawy ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym PKP (Dz. U. Nr 26, poz. 138 ze zm.) przez jego niezastosowanie, art. 7 i art. 77 k.p.a. przez zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego, art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) przez jego niezastosowanie, § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120) i przepisów ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17) przez ich nieuwzględnienie oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego. W uzasadnieniu odwołujący podkreślił, że rzeczona nieruchomość nie może podlegać komunalizacji, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki ustawowe, według których następuje stwierdzenie nabycia z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa mienia na rzecz właściwych gmin (art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych), gdyż przedmiotem skarżonej decyzji na dzień 27 maja 1990 r. były składniki mienia ogólnonarodowego państwowego, które nie stały się mieniem komunalnym, ponieważ należały do przedsiębiorstwa państwowego P., wykonującego zadania o charakterze ogólnokrajowym. Odwołujący wskazał, że organ I instancji dokonał nieprawidłowej identyfikacji własności mienia Skarbu Państwa. W sposób nieuzasadniony organ I instancji pominął także obowiązujące w Polsce powojennej regulacje prawne dotyczące mienia poniemieckiego oddanego przedsiębiorstwu państwowemu P. w związku z prowadzoną eksploatacją linii kolejowej, a przedmiotowa działka stanowiła w latach powojennych wyodrębnioną z ogólnego majątku Skarbu Państwa część nieruchomości związanych funkcjonalnie z infrastrukturą linii kolejowej. Będącą przedmiotem kwestionowanej decyzji działkę P. przejęło w zarząd i użytkowanie po kolejach niemieckich w związku, z czym działka ta służyła wraz z infrastrukturą kolejową przedsiębiorstwu państwowemu P. Odwołanie od decyzji Wojewody wniosła również Gmina W., której zdaniem decyzja Wojewody Dolnośląskiego w punkcie II tj. w części odmawiającej stwierdzenia nabycia własności jest nieuzasadniona i narusza postanowienia art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Odwołujący wskazał, że budynek gospodarczy i ogrodzenie znajdujące się na wskazanej działce gruntuj stanowiły, zgodnie z zasadą wynikającą z art. 48 kodeksu cywilnego, część składową gruntu, i dzieliły los prawny nieruchomości. Opisując nieruchomość w karcie inwentaryzacyjnej uwzględniono także jej części składowe, a Wojewoda powinien stwierdzić nabycie przez Gminę W. własności gruntu i budynku. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] marca 2007r. uchyliła zaskarżoną decyzję w punkcie II, dotyczącym odmowy stwierdzenia nabycia przez Gminę Miejską W. z mocy prawa nieodpłatnie własności budynku gospodarczego i ogrodzenia znajdującego się na nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...],oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie [...] jako działka nr [...], ujawnionej w księdze wieczystej nr [...], oraz umorzyła postępowanie pierwszej instancji w tej części. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wskazała, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, nie należała natomiast do przedsiębiorstwa państwowego, tzn. nie znajdowała się w jego zarządzie. Organ odwoławczy podkreślił, że w orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie jest przyjęty pogląd zgodnie, z którym zarówno obecny trwały zarząd, który jest sprawowany przez państwowe lub samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jak też dawny zarząd (wcześniej: użytkowanie), który mógł być sprawowany m. in. również przez przedsiębiorstwa państwowe, powstaje i powstawał dawniej na podstawie decyzji administracyjnej właściwego organu, w wyniku przekazania oraz z mocy prawa w wyniku nabycia nieruchomości przez jednostkę organizacyjną. Prawo zarządu jest w zasadzie prawem niezbywalnym i nie było możliwe ustanowienie go w inny sposób, jak tylko w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez rejonowy organ rządowej administracji ogólnej lub na podstawie umowy zawartej za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu między państwowymi jednostkami organizacyjnymi nie posiadającymi osobowości prawnej albo umowy zawartej przez te jednostki. Organ odwoławczy wskazał, że nieporozumieniem jest podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia przez Wojewodę art. 11 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990 roku, gdyż przepis ten, odnosi się do przedsiębiorstw państwowych, o których mowa w art. 5 ust 1-3 ustawy, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów wydanym na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy. W ocenie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej nietrafnie odwołujący wskazuje również na przepisy art. 2 i art. 3 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17) oraz na przepisy § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U. Nr 16, poz. 62). Żaden z wymienionych przepisów nie może być traktowany jako stanowiący podstawę powstania na rzecz P. zarządu bądź użytkowania nieruchomości będących we władaniu P. Niezrozumiałe jest w konsekwencji również twierdzenie odwołującego, jakoby art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 26, poz. 138, z późno zm.) mógł stać na przeszkodzie komunalizacji przedmiotowej nieruchomości. Z przepisu tego (w pierwotnym brzmieniu) w żadnym wypadku nie wynikało, aby miał on kreować bądź choćby potwierdzać prawa zarządu P. w stosunku do konkretnych nieruchomości. Zarząd nieruchomością nie mógł, w ocenie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, powstać na rzecz P. z mocy samego prawa. Nie wiadomo zresztą, jak następowałoby takie nabycie. Akt normatywny musiałby, bowiem wymieniać konkretnie oznaczone nieruchomości albo przynajmniej określać ich granice, co w przypadku P. nigdy nie miało miejsca. W Polsce jedynie wyjątkowo mogło nastąpić nabycie przez określony podmiot zarządu (użytkowania) nieruchomości ex lege. Można w związku z tym powołać jako przykład wyłączenie komunalizacji nieruchomości stanowiących własność państwową, które znajdowały się w dniu 27 maja 1990 r. w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego. Status Tatrzańskiego Parku Narodowego jako jednostki państwowej wynika jednak z jednoznacznych uregulowań zawartych w przepisach ustawy z dnia 7 kwietnia 1949 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 25, poz. 180) i przepisach wykonawczych do niej. Skargę na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły P. Spółka Akcyjna Centrala [...] w W. i zarzuciły naruszenie przepisów art. : - 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 o przedsiębiorstwie państwowym .. Polskie Koleie Państwowe" (Dz.U. z 1989 r. Nr 26, poz. 138) poprzez jego niezastosowanie i w następstwie przyjęcie, iż skarżącej nie przysługuje przymiot strony postępowania komunalizacyjnego dotyczącego nieruchomość położonej w W., oznaczona w ewidencji gruntów obręb [...] jako działka nr [...], podczas gdy zastosowanie wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż ww. nieruchomość stanowiła mienie P S.A. w stosunku do którego wykonywała ona wszelkie uprawnienia, i tym samym przysługuje jej prawo strony w przedmiotowym postępowaniu, - art. 11 ustawy ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. z zw. z art. 1 ustawy z 27 kwietnia 1989 o przedsiębiorstwie państwowym .. Polskie Koleje Państwowe", w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 maja 1990 r. poprzez jego pominięcie w wyniku przyjęcia, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości w postaci prawa użytkowania lub zarządu - art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r – przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie i ustawę o pracownikach samorządowych ( Dz.U.Nr 32, poz. 191 ze zm.) poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iż sporna nieruchomość stanowi mienie Gminy Miejskiej W., w sytuacji gdy przedmiotowa nieruchomość stanowi mienie P S.A. Strona skarżąca podkreśliła w skardze, że organ administracyjny pominął w całości uregulowania wynikające z przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe". W szczególności pominął uregulowania objęte art. 16 tej ustawy, zgodnie, z którym mienie PKP stanowi wydzieloną część mienia ogólnonarodowego. Przepis ust. 2 tego artykułu stanowił, że mienie PKP stanowią środki będące w jego dyspozycji w dniu wejścia w życie ustawy (tj. 9 maja 1989 r.) oraz środki nabyte przez PKP w toku jego działalności. Kolejny ustęp stanowił, że PKP, gospodarując wydzielonym mu i nabytym mieniem zapewnia jego ochronę oraz racjonalne wykorzystanie. Natomiast w ustępie 4 wskazano, że PKP wykonuje wszelkie uprawnienia w stosunku do mienia będącego w jego dyspozycji, z wyjątkiem uprawnień wyłączonych w przepisach ustawowych. Ponieważ w sprawie bezspornym jest, że strona skarżąca dysponowała przedmiotową nieruchomością w dniu wejścia w życie powołanej ustawy, to nieruchomość ta stała się jej mieniem, co do którego odwołująca się wykonywała wszelkie uprawnienia. W związku z powyższym nieruchomość ta nie mogła należeć do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, jak błędnie przyjmuje to organ pierwszej instancji. Nie została, więc spełniona przesłanka przewidywana w normie art. 5 ust. 1 powołanej ustawy. Skargę na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła również Gmina W.. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji dotyczącej uchylenia decyzji Wojewody Dolnośląskiego w części II w sprawie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa, nieodpłatnie, przez Gminę W. własności budynku i ogrodzenia, znajdujących się na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu [...], jako działka nr [...] o pow. [...] ha oraz umarzającej postępowanie w tej części. Wskazała, że skargę opiera na naruszeniu prawa materialnego tj.: art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191 ze zm.) i art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. nr 16, poz. 93 ze zm.) . Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa w odpowiedzi na skargi wnosiła o ich oddalenie, podtrzymując w całości argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skargi wniesione w rozpatrywanej sprawie są niezasadne, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje jednoznacznie, że P. nie legitymowało się tytułem prawnym do przedmiotowe nieruchomości na dzień 27 maja 1990r., z którym ustawa z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, z późno zm.), wiąże przejście na właściwe gminy prawa do mienia ogólnonarodowego spełniającego przesłanki określone wart. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy. Nieruchomość ta w dniu 27 maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa, nabytą na podstawie art. 2 ust.1 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz. U Nr 13, poz. 87, z późno zm.) Zasadnie organ drugiej instancji podkreślił, że na tle przepisów art. 5 ust. 1 powołanej ustawy należy odróżnić władztwo administracyjno-prawne (imperium), które przysługiwało wyłącznie organom terenowym administracji państwowej, od władztwa cywilnoprawnego (dominium), które mogło przysługiwać m. in. przedsiębiorstwom państwowym. W orzecznictwie administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2006 r. I OSK 1259/05) utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym zarówno obecny trwały zarząd, który jest sprawowany przez państwowe lub samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jak też dawny zarząd (użytkowanie), który mógł być sprawowany m. in. również przez przedsiębiorstwa państwowe, powstaje i powstawał na podstawie decyzji administracyjnej właściwego organu, w wyniku przekazania oraz z mocy prawa w wyniku nabycia nieruchomości przez jednostkę organizacyjną. Posiadanie jako stan faktyczny nie dawało natomiast tytułu prawnego do nabycia prawa zarządu, jak również nie stanowiło przeszkody w nabyciu tego prawa przez gminy w drodze komunalizacji. Brak po stronie P. tytułu prawnego do spornego gruntu powoduje, że odpowiada on przesłance określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy i tym samym podlega komunalizacji z mocy prawa. Określenie "należące" do przedsiębiorstw państwowych oznaczało należenie mienia państwowego do tych podmiotów w sensie prawnym, a nie tylko faktycznym, to jest posiadanie określonego tytułu prawnego, którego P. do przedmiotowej nieruchomości nie posiadało. Również w wykazie objętym rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 lipca 1990 r. w sprawie ustalania wykazu przedsiębiorstw państwowych i jednostek organizacyjnych, których mienie nie podlega komunalizacji (Dz. U. Nr 15, poz. 301) przedsiębiorstwo państwowe P. nie zostało ujęte. Zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym przez organy orzekające w sprawie, że dla P. prawo zarządu do przedmiotowej nieruchomości nie wynika także z mających charakter ogólny aktów normatywnych dotyczących przedsiębiorstwa państwowego P. Strona skarżąca powołała się w skardze na art. 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym Polskie Koleje Państwowe (Dz. U. Nr 26, poz. 138), zgodnie, z którym mienie PKP stanowi wydzieloną część mienia ogólnonarodowego. Stanowią je środki będące w jego dyspozycji w dniu wejścia w życie ustawy oraz środki nabyte przez PKP w toku jego dalszej działalności. PKP gospodarując wydzielonym mu i nabytym mieniem zapewnia jego ochronę oraz racjonalne wykorzystanie oraz wykonuje wszelkie uprawnienia w stosunku do mienia będącego w jego dyspozycji, z wyjątkiem uprawnień wyłączonych w przepisach ustawowych. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zasadnie przyjęła, że z przepisu tego w żadnym wypadku nie wynikało, aby miał on samodzielnie kreować bądź choćby potwierdzać prawo zarządu P. w stosunku do konkretnych nieruchomości. Odnośnie pkt II decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2006 r. odmawiającej stwierdzenia nabycia przez Gminę Miejską W. z mocy prawa nieodpłatnie własności budynku gospodarczego i ogrodzenia znajdujących się na wymienionej nieruchomości gruntowej - Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uchyliła zaskarżoną decyzję w punkcie II, dotyczącym odmowy stwierdzenia nabycia przez Gminę Miejską W. z mocy prawa nieodpłatnie własności budynku gospodarczego i ogrodzenia znajdującego się na nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ul. [...],oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie [...] jako działka nr [...], ujawnionej w księdze wieczystej nr [...], oraz umorzyła postępowanie pierwszej instancji w tej części jako bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 48 kodeksu cywilnego z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Tak więc decyzja Wojewody Dolnośląskiego komunalizująca nieruchomość gruntową obejmuje wszystkie jej części składowe, a więc ogrodzenie i budynek gospodarczy. Stanowisko Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej jest prawidłowe, a decyzja wojewody dolnośląskiego jest korzystna dla Gminy W. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późno zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.