I SA/Wa 932/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], rozpatrzeniu odwołania J. G., decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] na mocy której w pkt 1) uchylono decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. przyznającą J. G. świadczenie w formie zasiłku stałego w wysokości [...] zł na okres od 1 maja 2012 r.; w pkt 2) odmówiono przyznania świadczenia w formie zasiłku stałego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Burmistrz Miasta [...], przyznał J. G. świadczenie w formie zasiłku stałego w wysokości [...] zł od dnia 1 maja 2012 r. Wobec uzyskanych w dniu 9 listopada 2012 r. informacji przekazanych przez Starostwo Powiatowe w [...] oraz Burmistrza Miasta [...] (dotyczących stanu majątkowego J. G.), Burmistrz Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012r. przyznającą zasiłek stały. Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, w pkt 1) uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. przyznającą J. G. świadczenie w formie zasiłku stałego w wysokości [...] zł na okres od 1 maja 2012 r. oraz w pkt 2) odmówił przyznania świadczenia w formie zasiłku stałego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji powołał się na ponowną ocenę dowodów, podczas której organ ustalił, że J. G. prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe. Źródłem jego utrzymania jest emerytura w wysokości [...] zł, z której opłaca zasądzone wyrokiem sądowym alimenty w wysokości [...] zł. Podczas wywiadu przeprowadzonego [...] maja 2012 r. J. G. złożył oświadczenie majątkowe z którego wynika, że posiada dom mieszkalny w stanie surowym o pow. [...] m2, działkę [...]m2, budynek gospodarczy o pow. [...]m2, udział w nieruchomości w [...]: [...]m2 w działce, [...]m2 w komórce, [...]m2 w budynku mieszkalnym. W dniu [...] listopada 2012 r. Ośrodek Pomocy Społecznej uzyskał informację, że J. G. posiada również udział w nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym w [...], o której to okoliczności nie poinformował organu prowadzącego postępowanie w sprawie przyznania zasiłku stałego. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał na jeden z elementów oceny zasadności i słuszności udzielenia wsparcia, a mianowicie, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być, w myśl art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) – zwanej dalej "ups" odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Posiadanie zasobów w postaci nieruchomości gruntowych i budynkowych stanowi, w ocenie organu pierwszej instancji, istotną okoliczność wpływającą na prawo do świadczeń w formie zasiłku stałego. Organ podał, że w świetle powyższego oraz art. 4 ups, osoby korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. W ramach współdziałania mieści się informowanie o posiadanych dochodach i zasobach oraz wykorzystywanie własnych możliwości w celu samodzielnego pokonania trudności, bez konieczności angażowania do tego celu środków publicznych. Organ pierwszej instancji uwzględnił w decyzji dyspozycję art. 12 ups. W ocenie organu, okolicznością jednoznacznie potwierdzającą istnienie dysproporcji, o jakiej mowa w powyższym przepisie jest fakt posiadania przez J. G. własności nieruchomości na terenie [...], [...] i [...], których łączna powierzchnia wynosi [...] m2. Własność powyższych nieruchomości jednoznacznie świadczy o istnieniu dysproporcji między wykazywanym przez stronę dochodem, a faktyczną sytuacją materialną. W ocenie organu, strona bez uzasadnienia nie wykorzystuje swoich uprawnień wynikających z posiadanego majątku, co może być oceniane w kontekście art. 11 ust. 2 ups jako brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Od powyższej decyzji J. G. wniósł odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ pierwszej instancji zasadnie zastosował w niniejszej sprawie tryb wznowienia postępowania. Przesłanką wznowienia postępowania było w rozpoznawanej sprawie wyjście na jaw istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nowych okoliczności faktycznych i dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 Kpa). Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wobec dokonanych ustaleń organ pierwszej instancji, z uwagi na stwierdzoną dysproporcję między udokumentowaną wysokością dochodu, a sytuacją majątkową skarżącego, uchylił wydaną przez siebie decyzję przyznającą zasiłek stały odmawiając jednocześnie przyznania wnioskowanego świadczenia. Możliwość taką wprost przewidział ustawodawca w przypadku zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 12 ups. Z przepisu tego wynika, że w przypadku stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu, a sytuacją majątkową osoby lub rodziny wskazującą, że osoba ta lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości, można odmówić przyznania świadczenia. Istotą wykazania dysproporcji jest to, że osoba ubiegająca się o przyznanie świadczenia jest w stanie samodzielnie zaspokajać swoje niezbędne potrzeby, pomimo spełnienia formalnych wymogów do otrzymania wnioskowanego świadczenia. Kolegium wskazało, że możliwość samodzielnego pokonania trudnej sytuacji zależy zwykle od posiadania odpowiednich środków finansowych co oznacza, że przyznanie pomocy społecznej w większości przypadków uzależnione jest od sytuacji majątkowej potencjalnego świadczeniobiorcy, w szczególności zaś od jego dochodów. Starając się o przyznanie pomocy finansowej wnioskodawca musi złożyć stosowne oświadczenia i zaświadczenia dokumentujące stan dochodów (art. 8 ups). W praktyce zdarzają się wypadki przedstawiania przez osoby ubiegające się o świadczenie, nieprawdziwych danych. Przyczyną tego mogą być omyłki lub celowe wprowadzenie w błąd. Z tego względu organy pierwszej instancji prowadzące postępowania w sprawie przyznania świadczeń są uprawnione do sprawdzania i weryfikowania podanych przez strony informacji. Konsekwencją przedstawiania nieprawdziwych danych może być nie tylko odmowa przyznania pomocy, ale także pociągnięcie do odpowiedzialności karnej. Nieuczciwe działania osób starających się o świadczenia mogą sprowadzać się również do oddzielania sytuacji dochodowej od majątkowej. Dokumentowane przez nie dochody w rzeczywistości mogą być niskie, jednakże nie muszą się one przekładać na sytuację majątkową. Osoby takie mogą np. otrzymywać wsparcie od rodziny lub znajomych w formie zaciąganych pożyczek, uzyskiwać środki finansowe z nielegalnych źródeł dochodu, mogą również nie ujawniać korzyści osiąganych np. z czynności prawnych (spadków, darowizn, umów). Mając na względzie możliwość występowania w praktyce dysproporcji pomiędzy dochodami deklarowanymi, a rzeczywistą sytuacją majątkową ustawodawca zastrzegł prawo odmowy udzielenia pomocy. Jednocześnie nie wskazał precyzyjnie, co należy rozumieć pod pojęciem "dysproporcji" pozostawiając to ocenie organu rozpatrującego wniosek o udzielenie pomocy. W sprawach tego typu należy uwzględnić sytuację rzeczywistą i warunki, w których żyje wnioskodawca. Ponadto dobra sytuacja majątkowa może wynikać z posiadania nieruchomości lub wierzytelności, choć oczywiście dobra sytuacja majątkowa, a nawet dochodowa, nie wyklucza wszelkich trudnych sytuacji życiowych. Korzystanie z uprawnienia określonego w cytowanym przepisie zawsze oceniane jest w ramach uznania administracyjnego. Zdaniem Kolegium, w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji trafnie ocenił okoliczności sprawy. Sytuacja skarżącego została dokładnie przeanalizowana i w ocenie składu orzekającego granice uznania nie zostały przekroczone, co prowadzi do wniosku, że organ wydając ją nie naruszył prawa. Należy zgodzić się organem pierwszej instancji, że sytuacja majątkowa skarżącego związana z posiadaniem przez niego kilku nieruchomości gruntowych o znacznej wartości wskazuje, że jest on w stanie samodzielnie przezwyciężyć trudną sytuację życiową wykorzystując także własne zasoby majątkowe. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] J. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] oraz stwierdzenie, że zostały one wydane z rażącym naruszeniem prawa i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze wskazał, że postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] oraz decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, a zaskarżona decyzja z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. W uzasadnieniu wskazał, że postanowienie o wznowieniu postępowania, wbrew temu co wskazał organ, było zaskarżalne poprzez wniesienie zażalenia. Skarżący uważa, że nie ukrywał stanu swego majątku przed organem pomocy społecznej, ponieważ w dniu 9 listopada 2012 r. to on będąc w siedzibie organu okazał pracownikowi socjalnemu wyrok sądu rejonowego, w treści którego były wymienione nieruchomości w [...], udział [...] części w nieruchomości w [...] oraz udział [...] części w nieruchomości w [...]. Zdaniem skarżącego organ błędnie powołuje się na art. 17 ust. 1 pkt 19 ups (w tym przepisie jest tylko 18 punktów) oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 ups. Skarżący wskazał, że w decyzji błędnie podano, że jego emerytura wynosi [...] zł, ponieważ jest to kwota [...] zł. Skarżący uważa, że przy rozpatrywaniu sprawy organ odwoławczy pominął argumentację zawartą w odwołaniu, w szczególności dotyczącą naruszenia art. 10 § 1 Kpa (brak wezwania do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego), natomiast organ pierwszej instancji nie udzielił odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 3 grudnia 2012 r. Organ odwoławczy nie odniósł się do tego, że w sprawie prócz decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. przyznającej J. G. świadczenie w formie zasiłku stałego w wysokości [...] zł na okres od 1 maja 2012 r. istniała decyzja z dnia [...] października 2012 r., nr [...] zmieniająca tę pierwszą decyzję zasiłkową i ustalającą J. G. od dnia 1 października 2012 r. zasiłek stały na kwotę [...] zł. Zdaniem skarżącego, przedmiotem decyzji pierwszoinstancyjnej Burmistrza Miasta [...] orzekającej o uchyleniu winna być ta druga decyzja. Skarżący uważa, że brak wyjaśnienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podnoszonych w sprawie zagadnień świadczy o naruszeniu przez organ przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. Skarżący dodatkowo wskazał, że przysługująca mu własność i współwłasność nieruchomości nie przynosi mu żadnych dochodów, a płacone przez niego alimenty w kwocie [...] zł napędzają gospodarkę kraju, czego SKO nie brało pod uwagę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i jednocześnie podtrzymało prezentowane w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] podlegały uchyleniu z dwóch powodów. Po pierwsze, uszło uwadze organów, że przy wznowieniu postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa muszą łącznie wystąpić następujące przesłanki 1) wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) okoliczności te i dowody są dla sprawy nowe; 3) okoliczności te i dowody istnieją w dniu wydania decyzji kontrolowanej w postępowaniu wznowieniowym (a nie w dniu wydania decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe); 4) okoliczności te i dowody były nieznane organowi, który wydał decyzję kontrolowaną w postępowaniu wznowieniowym. Z treści postanowienia Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie przyznania J. G. zasiłku stałego oraz z treści decyzji organów obu instancji wydanych w postępowaniu wznowieniowym wynika, że istotną dla sprawy o przyznanie zasiłku stałego, nową okolicznością, nieznaną organowi pomocy społecznej, który wydawał decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. przyznającą J. G. świadczenie w formie zasiłku stałego w wysokości [...] zł na okres od 1 maja 2012 r. jest to, że skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w [...]. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, czy okoliczność dotycząca istnienia po stronie skarżącego prawa własności do części nieruchomości położonej w [...] istniała w dniu wydania decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Z akt sprawy wynika tylko tyle, że w dniu [...] maja 2012 r. J. G. złożył oświadczenie o stanie majątkowym, gdzie nie wskazał powyższego mienia, że w dniu [...] maja 2012 r. została wydana decyzja dotycząca przyznania zasiłku stałego, że w dniu [...] czerwca 2012 r. zapadł wyrok sądu powszechnego o sygn. akt [...] i że w uzasadnieniu wyroku podano informację na temat przysługującego ojcu J. G. udziału w majątku położonym w [...]. Wobec tego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie została wyjaśniona jedna z przesłanek podstawy wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa (to, czy okoliczność istniała w dniu wydania decyzji przyznającej zasiłek stały), warunkująca wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa. W tej sytuacji należało przyjąć, że organy obu instancji wydały decyzje z istotnym i mogącym mieć wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 Kpa. Wobec tego wadliwe było również orzeczenie przez Burmistrza Miasta [...] zawarte w pkt 2 decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] Po drugie, organy nie dostrzegły tego - na co trafnie zwrócił uwagę w skardze J. G. - że kontrolowana decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., przyznająca J. G. zasiłek stały została, na podstawie art. 106 ust. 5 ups, zmieniona decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...]. Zasiłek stały został skarżącemu przyznany od dnia 1 października 2012 r. w wyższej wysokości. Skoro zatem w momencie wydawania decyzji w sprawie o wznowienie postępowania decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. w jej pierwotnym kształcie nie istniała, to nie było możliwe wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 2 Kpa i uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. oraz orzeczenie, co do istoty sprawy, bez uprzedniego wycofania z obrotu prawnego decyzji zmieniającej z dnia [...] października 2012 r., nr [...]. Wobec tego Sąd uznał, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] została wydana z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak dostrzeżenia tego uchybienia przez organ odwoławczy świadczy o tym, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, co do tego że postanowienie o wznowieniu postępowania zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Zgodnie z art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa wznowienie postępowania z powodu wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi może nastąpić z urzędu. Z art. 149 § 1 i 2 Kpa wynika, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, a postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z przepisu art. 150 § 1 Kpa wynika, że organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 Kpa jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W niniejszej sprawie organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania był Burmistrz Miasta [...], ponieważ decyzje w sprawie o zasiłek stały nie były przez skarżącego skarżone. Z przepisów art. 141 § 1 w zw. z art. 149 § 3 i 4 Kpa wynika, że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania jest niezaskarżalne, a jego zaskarżenie jest możliwe tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 Kpa). Zdaniem Sądu, także decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] nie można zarzucić wydania ich w warunkach rażącego naruszenia prawa. Brak przeprowadzenia w sprawie w sposób dokładny i wszechstronny postępowania wyjaśniającego (w zakresie, o którym była mowa wyżej) świadczy o istotnych uchybieniach proceduralnych, obligujących Sąd do uchylenia wydanych w sprawie decyzji, a nie stwierdzenia ich nieważności (błędy tkwią w postępowaniu administracyjnym, a nie w wydanych w niniejszej sprawie decyzjach). Sąd nie podzielił argumentu skargi wskazującego na to, że organ odwoławczy naruszył przepis art. 10 § 1 Kpa. Sąd zwraca uwagę, że SKO w [...] nie prowadziło dodatkowego postępowania dowodowego (art. 136 Kpa), a zatem na etapie odwoławczym nie zgromadzono nowych dowodów, co do których skarżący mógłby się wypowiedzieć. Skarżący wskazał w skardze, że organ nie odniósł się do jego pisma z dnia 3 grudnia 2012 r. Trzeba jednak mieć na uwadze, że w piśmie tym skarżący zwrócił się o udzielenie przez organ informacji w trybie art. 9 Kpa, jednakże nie wskazał, w jakim konkretnie zakresie żąda informacji, a zatem nie można uznać, że jest to uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że przez pewien czas nie ukrywał on swego stanu majątkowego przed organem pomocy społecznej. Jak wynika z notatki pracownika socjalnego R. Z. wyrok sądu powszechnego w sprawie o sygn. akt [...] zapadł w dniu [...] czerwca 2012 r. i z jego treści wynika, że skarżący posiada udział w nieruchomości w [...]. Decyzja zmieniająca nr [...] została wydana w dniu [...] października 2012 r. Skarżący okazał wyrok sądu organowi pomocy społecznej dopiero w dniu 9 listopada 2012 r., nie zgadzając się na sporządzenie kserokopii wyroku wraz z uzasadnieniem. Wobec tego wystąpiła sytuacja, w której skarżący, mając świadomość swego stanu majątkowego, nie informował przez pewien okres czasu z własnej inicjatywy organu pomocy społecznej o mieniu w [...], mimo, że przepis art. 109 ups nakładał na skarżącego obowiązek niezwłocznego informowania organu pomocy społecznej o zmianie sytuacji majątkowej, w stosunku do stanu majątkowego podanego przez skarżącego w oświadczeniu z dnia 22 maja 2012 r. Dopiero 9 listopada 2012 r. skarżący okazał pracownikowi pomocy społecznej wyrok sądowy wraz z uzasadnieniem. Jeżeli chodzi o podnoszony w skardze fakt przywoływania przez organ przepisów art. 17 ust. 1 pkt 19 i art. 37 ust. 1 pkt 1 ups Sąd zwraca uwagę, że dotyczą one przyznawania zasiłków stałych, a więc ich powoływanie w decyzji wydawanej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, w której organ orzekał, co do istoty sprawy (sprawy o przyznanie zasiłku stałego) nie mogło być uznane za naruszenie prawa prowadzące do uwzględnienia skargi. Kwestia błędnie podanej wysokości dochodu ([...] zł zamiast [...] zł) jest omyłką, niemająca wpływu na wynik sprawy. Dla niniejszej sprawy nie miało znaczenia to, czy skarżący uzyskuje dochody z majątku nieruchomego. Sąd zwraca uwagę, że udział w nieruchomości ma pewną wartość ekonomiczną, a skarżący własnym staraniem winien dążyć do poprawy swej sytuacji majątkowej np. poprzez zbycie swego udziału bądź zainicjowanie sprawy o zniesienie współwłasności nieruchomości. Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ups). Jeżeli skarżący uważa, że nie stać go na opłacenie kosztów sądowych ma możliwość ubiegania się w sądzie powszechnym o zwolnienie od kosztów sądowych. Nie można się zgodzić ze skarżącym, że płacone na rzecz J. G. alimenty napędzają gospodarkę, skoro przypadają one na rzecz prywatnej osoby. W ponownie prowadzonym postępowaniu Burmistrz Miasta [...] postanowi o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją zmieniającą Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...], a następnie wyjaśni, czy J. G. był współwłaścicielem nieruchomości położonej w [...] w dniu wydania decyzji zmienianej i decyzji zmieniającej. W zależności od poczynionych ustaleń organ pomocy społecznej podejmie czynności procesowe lub wyda stosowną decyzję. Burmistrz Miasta [...] rozstrzygając sprawę w trybie wznowienia postępowania będzie miał na uwadze, to, że uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. nie może nastąpić bez uprzedniego uchylenia decyzji zmieniającej. Burmistrz Miasta [...] będzie miał na uwadze także to, iż gdyby w obrocie prawnym istniała ostateczna decyzja zobowiązująca skarżącego do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku stałego (art. 6 pkt 16 w zw. z art. 98 ups) organ pomocy społecznej nie będzie uprawniony do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie o zasiłek stały w trybie wznowienia postępowania uregulowanego w przepisach ogólnych (Kpa), ponieważ będzie związany trybem weryfikacji decyzji zasiłkowych, przewidzianym przez przepis szczególny - art. 106 ust. 5 ups. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie należnych pełnomocnikowi skarżącego kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 250 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).