I SA/Wa 94/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie WSA Dariusz Pirogowicz WSA Joanna Skiba Protokolant starszy referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu wniosku H.W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] umarzającą postępowanie wszczęte z wniosku H. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...]stwierdzającej nabycie przez Gminę [...], z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości zajętych pod drogę gminną nr [...][...] wieś (obecnie nr [...][...]), oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...] z obrębu [...][...], w części dotyczącej działki nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą", decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...] stwierdził nabycie przez Gminę [...], z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę gminną nr [...][...] wieś (obecnie nr [...][...]), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr [...] i nr [...] z obrębu [...][...]. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. H. W. wystąpił do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., w części dotyczącej działki nr [...]. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2006 r. Prawomocnym wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1626/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 Kpa można w zasadzie tylko w takim przypadku, kiedy oczywistym jest, że osoba wnioskująca o wszczęcie postępowania nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu. W innych przypadkach postępowanie na żądanie strony wszczyna się zgodnie z art. 61 Kpa, co stwarza możliwości do szczegółowego badania interesu prawnego wnioskodawcy. Dopiero po dokonaniu analizy we wszczętym już postępowaniu i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w pierwszym rzędzie kwestii istnienia legitymacji materialnoprawnej składającego wniosek (podanie, żądanie), a więc opartej na przepisach prawa materialnego, jeśli okaże się, że faktycznie wnioskodawca nie ma interesu prawnego w sprawie, powinna być wydana decyzja o umorzeniu postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa umorzył postępowanie wszczęte z wniosku H. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., w części dotyczącej działki nr [...]. Pismem z dnia [...] maja 2016 r. H. W. wystąpił do Ministra Infrastruktury i Budownictwa z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r., podtrzymując argumentację wyrażoną we wniosku o stwierdzenie nieważności i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącego, dowody zebrane w toku postępowania jednoznacznie wskazują na posiadane przez skarżącego prawo rzeczowe do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji trzeba ustalić, czy H. W. posiada legitymację do żądania wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...]. Stronami postępowania nadzorczego prowadzonego w trybie art. 156 Kpa są strony postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, a także każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Przy czym interes prawny należy rozumieć jako interes oparty o obowiązującą normę porządku prawnego. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powyższe przepisy wskazują, że stronami w tego rodzaju postępowaniach są Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, władające gruntami w dniu 31 grudnia 1998 r., właściciele gruntów, będący nimi przed dniem 1 stycznia 1999 r. lub ich następcy prawni oraz osoby posiadające inne tytuły prawnorzeczowe do tej nieruchomości. Minister wskazał, że postępowanie zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...] dotyczyło nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i nr [...]. W aktach sprawy znajduje się wypis i wyrys z mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] lipca 2006 r., przedstawiające stan aktualny na dzień 31 grudnia 1998 r., zgodnie z którym nie został ujawniony właściciel działki, a jedynie posiadacz samoistny - Prezydium Narodowej Rady Powiatowej. Z wyrysu tego wynika, że działki nr [...] i nr [...] położone są w sąsiedztwie działki drogowej nr [...], po jej obu stronach. Jak wynika z akt skarżący jest obecnie właścicielem nieruchomości, oznaczonej jako działki nr [...],[...] i nr [...] i nie był adresatem decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...][...] października 2006 r. W toku postępowania ustalono, że na podstawie aktu własności ziemi z dnia [...]września 1973 r. działki nr [...],[...] i nr [...] o pow. [...] ha były własnością J. i J. W. Natomiast zgodnie z wypisem z księgi wieczystej [...], obejmującej powyższe działki, na podstawie umowy darowizny właścicielem tych działek stał się H. W. i J. W., na zasadzie wspólności ustawowej cząstkowej małżeńskiej. Powierzchnia ([...] ha) nie zmieniła się do chwili obecnej ([...]), co wskazuje, że żadna część tej nieruchomości nie wchodzi w skład działki nr [...], graniczącej z tą nieruchomością. Z kolei z załączonej do wniosku z dnia [...] marca 2012 r. ugody zawartej w dniu [...] lipca 2007 r. przed Sądem Rejonowym w [...] w sprawie o podział majątku wspólnego (sygn. akt [...]) pomiędzy H. i J. małż. W. wynika, że H. W. jest właścicielem nieruchomości położonej w obrębie [...], gmina [...], stanowiącej działki nr [...],[...] i [...], objętej księgą wieczystą nr [...]. Natomiast z przesłanego przez skarżącego aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 1919 r. nr [...], nie wynika, aby dysponował on prawem rzeczowym do przedmiotowej nieruchomości (tj. działki nr [...]). Zauważyć należy, iż H. W. nie wyjaśnił jakim celom miało służyć przedstawienie tego dokumentu, a sam akt wskazuje, że działki objęte aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 1919 r. nabyli S. i J. małż. W., przy czym brak jest jakichkolwiek dowodów, które potwierdzałyby, że dotyczy on działki nr [...]. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w tym przedłożonej przez wnioskodawcę, nie wynika zatem, aby wnioskodawcy przysługiwały w dniu 31 grudnia 1998 r., bądź obecnie, jakiekolwiek prawa rzeczowe do działki nr [...]. Zatem H. W. nie posiada interesu prawnego opartego o obowiązującą normę porządku prawnego, który uzasadniałby jego przymiot strony w niniejszym postępowaniu nadzorczym. Minister Infrastruktury i Budownictwa podkreślił, że o tym, czy ktoś jest stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola, czy subiektywne przekonanie danej osoby bądź dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim. Ważne jest to, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny. Zgodnie z art. 157 § 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek H. W. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wniosek złożony przez skarżącego, w trybie art. 156 § 1 Kpa, jest wnioskiem pochodzącym od osoby nie posiadającej przymiotu strony w sprawie. Zatem niniejsze postępowanie jest bezprzedmiotowe i jako takie, zgodnie z art. 105 § 1 Kpa, podlega umorzeniu. Od decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] H. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. 1) art. 7, art. 77 § 1 Kpa wskutek niewłaściwego rozpoznania wniosku, zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego geodety w celu jednoznacznego stwierdzenia, że przedmiotowe działki stanowiły własność poprzedników prawnych skarżącego, 2) art. 28 Kpa przez bezpodstawne uznanie, że skarżący nie ma interesu prawnego w rozstrzygnięciu wniosku. W uzasadnieniu podniósł, że skarżący wykazał w sposób niebudzący wątpliwości, że jest następcą prawnym J. W., właściciela nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z nieruchomością zajętą pod drogę. Skoro twierdzenia skarżącego okazały się niewystarczające do uznania jego wniosku za uzasadniony, należało , stosownie do obowiązków wynikających z przepisów art. 7 i 77 § 1 Kpa przeprowadzić dowód z opinii biegłego geodety, który po analizie dokumentacji geodezyjnej, w sposób jednoznaczny mógłby stwierdzić, że działki zajęte pod drogę były własnością poprzedników prawnych skarżącego. Skarżący zaznaczył, że przy wydawaniu decyzji o nabyciu własności gruntu" nie wykazano czyją własność stanowił grunt zajęty pod drogę. Organy administracyjne ignorują twierdzenia skarżącego, że właścicielem gruntu był J. W., mimo, że sporna droga sąsiaduje z gruntami stanowiącymi własność skarżącego. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja winna być uchylona. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o oddalenie skargi wskazując, że w prowadzonym postępowaniu dokonano pełnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a wszelkie okoliczności mające znaczenie w sprawie zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Sąd zauważa, że w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy stronami postępowania mogącymi skutecznie wszcząć postępowanie nadzorcze są osoby biorące udział w postępowaniu zwykłym o stwierdzenie nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Takimi osobami są wskazane wyżej podmioty publicznoprawne (wnioskujące o wydanie tego typu decyzji stwierdzającej nabycie mienia) oraz właściciel nieruchomości (jeżeli nieruchomość, której sprawa dotyczy miała uregulowany stan prawny). Drugą kategorią podmiotów mogących skutecznie zainicjować postępowanie nieważnościowe, o którym mowa wyżej, są inne osoby, które wykażą swój tytuł prawny (prawo własności) do nieruchomości będącej przedmiotem stwierdzenia poprzez wydanie decyzji nabycia mienia przez podmiot publicznoprawny. W sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy, które dotyczyły nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, osobami inicjującymi postępowanie nieważnościowe są zazwyczaj właściciele tych nieruchomości lub ich następcy prawni, którzy nie brali udziału w postępowaniu zwykłym, lecz składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej nabycie mienia są w stanie przedstawić dokument urzędowy, czy sądowy (np. ostateczną decyzję administracyjną, umowę cywilnoprawną, prawomocne orzeczenie sądowe), z którego wynika, że te osoby są właścicielami nieruchomości lub ich następcami prawnymi i w związku z tym mają interes prawny w rozumieniu art. 28 w zw. z art. 157 § 2 Kpa do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej nabycie przez podmiot publicznoprawny nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Rację ma Minister Infrastruktury i Budownictwa, że w niniejszej sprawie H. W. nie wykazał, że w dacie 31 grudnia 1998 r. był właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], czy też że właścicielem tej nieruchomości był za życia jego poprzednik prawny J. W. Z treści przedłożonej do akt sprawy decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...]i pisma Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. wynika, że w 1960 r. dla obrębu [...] w Gminie [...] została założona ewidencja gruntów. Z akt operatu ewidencji gruntów (rejestru ewidencji gruntów) wynika, że działki nr [...],[...] i [...] stanowiły odrębne nieruchomości od nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] (droga), co akceptował J. W. i w związku z tym wraz z J. W. uzyskał Akt Własności Ziemi z dnia [...] września 1973 r. dotyczący nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...],[...] i [...] o pow. [...] ha. Wypis z rejestru gruntów z dnia [...] lipca 2006 r. sporządzony według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., pismo Starosty Powiatowego z dnia [...] sierpnia 2006 r., zaświadczenie Sądu Rejonowego w [...] (sądu wieczystoksięgowego) z dnia [...] sierpnia 2006 r. wskazują, że działka nr [...] (droga) znajdowała się, w powyższej dacie, we władaniu (posiadaniu samoistnym) Gminy [...], nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (Gminy [...]) i nie miała założonej księgi wieczystej. Nie jest zatem tak, jak twierdzi H. W. (wniosek o stwierdzenie nieważności, pismo z dnia [...] grudnia 2015 r., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] maja 2016 r.), że działka nr [...] została wydzielona z którejkolwiek z działek nr [...],[...] i [...]. Działki te stanowiły samodzielne działki ewidencyjne już w latach 60-tych XX w, a tym bardziej w dacie 31 grudnia 1998 r. Zarówno z treści decyzji z dnia [...] października 2006 r. stwierdzającej nabycie przez Gminę [...] nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], jak i z treści opisu i mapy sporządzonej w skali 1:5000, załączonych do wniosku z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie wynika, żeby H. W. był w dacie 31 grudnia 1998 r., czy też wcześniej właścicielem spornej nieruchomości. Z materiałów przekazanych przez H. W. przy piśmie z dnia [...] marca 2016 r. wynika, że J. W. figurował w 1993 r. jako podatnik podatku rolnego należnego Gminie [...] za grunt o pow. [...] ha, a zatem za grunt, który nabył na mocy Aktu Własności Ziemi z dnia [...] września 1973 r. Zatem jedynie nieruchomość obejmująca działki nr [...], [...] i [...], na mocy spadkobrania stwierdzonego postanowieniem sądu spadku w 1993 r., a następnie, na mocy umów darowizny z 1993 i 1996 r. stała się współwłasnością H. W., a na mocy wykonalnej ugody sądowej z 2007 r. jedyną własnością H. W. Jeżeli natomiast chodzi o przedłożony przez H. W. do akt sprawy akt notarialny nr [...], Geodeta Powiatowy – Kierownik Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami, działający z upoważnienia Starosty [...] w piśmie [...] stycznia 2016 r. poinformował organ nadzoru, że Starostwo dysponuje materiałami geodezyjnymi i kartograficznymi od daty założenia w 1960 r. ewidencji gruntów. Wobec tego nie może udzielić informacji, czy jakakolwiek część działki nr [...] odpowiada części nieruchomości opisanych w akcie notarialnym z [...] czerwca 1919 r., nr [...] (wyciąg z dnia [...] czerwca 1920 r.). Z aktu tego wynika, że jego przedmiotem była sprzedaż H. i R. małż. M. położonych w [...] działek gruntu nr [...] o pow. [...] morgów i nr [...] o pow. [...] morgów. Wobec tego na podstawie tego dowodu nie można ustalić, że H. W. bądź wcześniej jego poprzednik prawny J. W. nabył grunt oznaczony jako działka nr [...]. W tej sytuacji Sąd uznał, że Minister Infrastruktury i Budownictwa, mając na uwadze ocenę prawną i wytyczne zawarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1626/13, wszczął postępowanie nieważnościowe z wniosku H. W. i przeprowadził postępowanie wyjaśniające celem ustalenia, czy H. W. legitymuje się prawem własności do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i czy w związku z tym ma interes prawny do bycia stroną tego postępowania, która może domagać się wydania w sprawie decyzji orzekającej o istocie sprawy. Skoro prowadzone postępowanie wyjaśniające nie doprowadziło do ustalenia, że H. W. był właścicielem (współwłaścicielem) działki nr [...] w dacie 31 grudnia 1998 r., to Minister Infrastruktury i Budownictwa był obowiązany, na podstawie art. 105 § 1 Kpa, umorzyć, jako bezprzedmiotowe, postępowanie nieważnościowe zainicjowane wnioskiem H. W. Brak interesu prawnego H. W. do bycia stroną tego postępowania obligował Ministra do jego zakończenia w inny sposób (art. 104 § 2 w zw. z art. 105 § 1 Kpa), niż wydanie decyzji o charakterze merytorycznym. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zwraca uwagę, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada trwałości decyzji administracyjnych wyrażona w art. 16 Kpa, z której wynika, że decyzje ostateczne (niezaskarżone w administracyjnym toku instancji) nie mogą być podważone przez kogokolwiek i w dowolnym postępowaniu. Wycofanie takich decyzji z obrotu prawnego jest możliwe tylko według określonych przez prawo zasad, zwłaszcza w tzw. administracyjnych trybach nadzwyczajnych, w tym m.in. poprzez złożenie, ale tylko przez stronę, wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. W konsekwencji każda osoba wnoszącą żądanie stwierdzenia nieważności konkretnej decyzji musi wykazać swój indywidualny i aktualny interes prawny do bycia stroną postępowania nadzorczego (por. wyrok NSA z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2553/12). W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zainicjowanym na wniosek strony możliwe jest rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, co do jej istoty, tj. wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności, wydanie decyzji stwierdzającej nieważność lub decyzji stwierdzającej wydanie decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazującej okoliczności z powodu których nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 i art. 158 Kpa). Jeżeli chodzi o wskazywaną przez skarżącego kwestię nieprzeprowadzenia przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa dowodu z opinii biegłego geodety na okoliczność ustalenia, że działka nr [...] zajęta pod drogę publiczną (drogę gminną) stanowiła własność poprzedników prawnych skarżącego Sąd zwraca uwagę, że w postępowaniu nieważnościowym Geodeta Powiatowy, odpowiadając na pismo Ministra z dnia [...] grudnia 2015 r., wypowiedział się w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r., że nie ma możliwości ustalenia, czy jakakolwiek część działki nr [...] pochodzi z nieruchomości, których dotyczy akt notarialny nr [...] i wskazał jakie są tego przyczyny. Poza tym Sąd zwraca uwagę, że organ prowadzący administracyjne postępowanie nieważnościowe nie jest kompetentny do rozstrzygania sporu własnościowego, jaki istnieje pomiędzy skarżącym, a Gminą [...]. Do kompetencji organu nadzoru jakim jest Minister Infrastruktury i Budownictwa należy wyjaśnienie, czy wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji wylegitymował się dokumentem potwierdzającym w sposób jednoznaczny jego tytuł prawny do mienia, którego dotyczy kwestionowana decyzja (np. ostateczną decyzją administracyjną, umową cywilnoprawną, prawomocnym orzeczeniem sądowym), a jeżeli tak, to ocena legalności kwestionowanej decyzji w aspekcie przesłanek i reguł wynikających z przepisów art. 156-158 Kpa. Postępowanie administracyjne nieważnościowe nie może zastąpić właściwego postępowania sądowego w ramach którego rozstrzygnięty zostałby istniejący między stronami spór cywilny o tytuł własności do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie problem polega na tym, że w odpowiednim czasie poprzednicy prawni skarżącego, czy on sam nie uregulowali na swoją korzyść stanu prawnego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] poprzez zainicjowanie właściwego postępowania przed sądem powszechnym, w którym przesłanką rozstrzygnięcia byłoby ustalenie osoby właściciela spornej nieruchomości. Po wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] października 2006 r., nr [...], która stała się ostateczna z dniem [...] listopada 2006 r. regulacja stanu prawnego działki nr [...] w postępowaniu przed sądem powszechnym (np. w sprawie o wydanie nieruchomości) jest wątpliwa, co potwierdza zaprezentowane w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. stanowisko pełnomocnika skarżącego, działającego w postępowaniu nieważnościowym. Z akt niniejszej sprawy wynika, że działka nr [...] ma założoną księgę wieczystą nr [...]. Wydaje się, że również regulacja stanu prawnego spornej nieruchomości w trybie postępowania sądowego o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym byłaby wątpliwa. Sąd zwraca uwagę, że – co do zasady - w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym sąd powszechny orzeka mając na uwadze stan prawny istniejący w dacie orzekania. W sytuacji, gdy stała się ostateczna decyzja stwierdzająca nabycie z mocy prawa własności nieruchomości sąd powszechny, orzekając w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej, byłby związany tą decyzją (por. uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt III CZP 46/07). Brak uregulowania przez H. W. we właściwym czasie stanu prawnego działki nr [...] poprzez przeprowadzenie stosownego postępowania przed sądem powszechnym nie może być usunięty poprzez wykorzystanie do tego celu trybu stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy. Sprawy sądowe, w toku których następuje rozstrzygnięcie cywilnego sporu o własność nieruchomości oraz sprawy administracyjne, w toku których badana jest legalność decyzji administracyjnych regulujących stosunki własnościowe są sprawami odrębnymi, mają inny charakter i przedmiot postępowania. Biorąc powyższe pod uwagę i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.