I SA/Wa 940/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] września 2009 r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] września 2000 r., nr [...] wydanej w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w S., obręb L., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, w zakresie pkt II decyzji dotyczącego rozliczeń z tytułu zwrotu. Już po wniesieniu skargi do Sądu B. P. nadesłała do Sądu pismo z dnia 2 maja 2010 r. (k-27) zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o umorzenie postępowania przed Sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W myśl art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż B. P. w sposób skuteczny cofnęła skargę. Analiza całokształtu okoliczności w sprawie pozwala na stwierdzenie, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia dotkniętego wadą nieważności. Mając zatem na uwadze powyższe, stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, postanowiono jak w sentencji.