I SA/Wa 940/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na uchwałę Rady Powiatu w O. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O. postanawia: odrzucić skargę. M. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Powiatu w O. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w sprawie skargi na Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O. W § 1 zaskarżonej uchwały Rada Powiatu uznała wniesioną przez M. D. skargę z [...] sierpnia 2010 r. na Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy w Rodzinie w O. – W. S. za bezzasadną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: merytoryczne rozpatrzenie skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym uwarunkowane jest stwierdzeniem jej dopuszczalności. Skarga jest zaś dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. W myśl zaś pkt 6 § 2 art. 3 powołanej ustawy kontrola ta obejmuje także akty organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż określone w punkcie 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nie jest jednak ani aktem prawa miejscowego, ani też nie można jej zaliczyć do aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Została ona bowiem podjęta w związku z tzw. "skargą powszechną" wniesioną w trybie przepisów działu VIII k.p.a. i jest formą zawiadomienia skarżącej o sposobie załatwienia wniesionej przez nią skargi, przewidzianą w art. 237 § 3 k.p.a. Postępowanie inicjowane skargą powszechną, o której mowa w art. 227 k.p.a. jest natomiast samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną (wspomnianym wyżej zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi). Wniesienie skargi na podstawie art. 227 k.p.a. – jak podkreśla się w orzecznictwie - nie daje zatem podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z 31.08.2010 r. sygn. akt II OSK 1578/10 Lex nr 737711). W konsekwencji ocena prawidłowości takiego postępowania, w tym ocena stanowiska wyrażonego przez organ w przedmiocie skargi powszechnej, niezależnie od tego czy przybiera formę pisma informacyjnego, czy jak w niniejszej sprawie uchwały, nie podlega kognicji sądów administracyjnych. To zaś powoduje, że wniesioną obecnie przez M. D. skargę na ww. uchwały, a więc sposób załatwienia skargi powszechnej, uznać należy za niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.