I SA/Wa 946/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Agnieszka Stefańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2019 r. sprawy ze skargi J.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego uchyla zaskarżoną decyzję. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Miasta [...], decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Starosty [...] z [...] września 2016 r. nr [...] orzekającą o zwrocie nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działki nr [...],[...] i [...] z obrębu [...] oraz projektowane działki nr [...] i [...] z obrębu [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z [...] czerwca 1986 r. nr [...], wydaną przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...], orzeczono o wywłaszczeniu, na rzecz Skarbu Państwa, za odszkodowaniem, nieruchomości o pow. [...] m2 oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej na dzień wywłaszczenia współwłasność - na podstawie aktu darowizny z [...] marca 1936 r. nr Rep. [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego [...] z [...] marca 1985 r sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po L. G. – T. G. w [...] części oraz jego córki J. R.j w [...] części. Wywłaszczona część nieruchomości o pow. [...] m2 przeznaczona została pod budowę łącznicy kolejowej dla I linii metra, zgodnie z decyzją nr [...] o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji z [...] marca 1983 r. oraz zgodnie z decyzją nr [...] z [...] listopada 1983 r. zatwierdzającą plan realizacyjny ogólny zagospodarowania terenu inwestycji łącznicy kolejowej [...]. Pozostała część gruntu znalazła się poza lokalizacją i została objęta wywłaszczeniem na wniosek współwłaścicieli. T. G. zmarł [...] maja 1996 r., a spadek po nim, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego [...] z [...] marca 1998 r. sygn. akt [...], nabyła jego córka J. R. w całości. Wnioskiem z [...] stycznia 1998 r. J. R. wystąpiła o zwrot części wywłaszczonej nieruchomości, tj. obszaru [...] m2, jako zbędnej na cel wywłaszczenia. Decyzją nr [...] z [...] marca 2002 r. Starosta Powiatu [...] odmówił zwrotu części dawnej działki nr [...] z dawnego obrębu [...], oznaczonej jako działki: nr [...] z obrębu [...] oraz część działki nr [...] z obrębu [...] o łącznej pow. [...] m2. Powyższa decyzja stała się ostateczna. Następnie pismem z [...] grudnia 2006 r. J. R. wystąpiła do Prezydenta [...] ponownie z wnioskiem o zwrot nieruchomości wywłaszczonej decyzją Naczelnika [...] z [...] czerwca 1986 r., stanowiącej dawniej działkę nr [...] z obrębu [...], z uwagi na to, że przez ponad 10 lat od wywłaszczenia cel na tej nieruchomości nie został zrealizowany. W związku z tym, że aktualne działki ewidencyjne, będące przedmiotem wniosku, stanowiły własność Miasta [...] Prezydent [...] postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2007 r. wyłączył się z postępowania o zwrot ww. nieruchomości i przekazał sprawę Wojewodzie [...]. Postanowieniem z [...] marca 2007 r. nr [...] Wojewoda [...] wyznaczył Starostę [...], jako organ właściwy, do rozpatrzenia sprawy zwrotu nieruchomości stanowiącej dawną działkę nr [...] z obrębu [...]. W toku postępowania Starosta [...] ustalił, że aktualnie w ewidencji gruntów i budynków dawna działka nr [...] z obrębu [...] stanowi działki ewidencyjne o nr: [...],[...],[...] i [...]-cz. z obrębu [...]. Decyzją z [...] września 2016 r. Starosta [...] orzekł o zwrocie nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej aktualnie jako działki nr [...],[...] i [...] z obrębu [...] oraz projektowane działki o nr [...] i [...] z obrębu [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyło Miasto [...]. Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2019 r. uchylił w całości decyzję Starosty [...] z [...] września 2016 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu organ wskazał, że istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy na przeszkodzie rozstrzygania przez organ I instancji sprawy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, stanowiącej dawną działkę nr [...] z obrębu [...] stoi norma wynikająca z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Wojewoda wskazał, że postępowanie w przedmiocie zwrotu przedmiotowej nieruchomości zostało zakończone prawomocną decyzją Starosty Powiatu [...] z [...] marca 2002 r., która znajduje się w obrocie prawnym w związku z czym ponowne rozpatrzenie sprawy jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 kpa podjęte w tym zakresie decyzje administracyjne dotknięte byłyby wadą nieważności, jako dotyczące sprawy uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W ocenie Wojewody nie ulega wątpliwości, że w obu sprawach występuje tożsamość żądań. Żądanie strony określa przedmiot prowadzonego przez organ postępowania. W postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Powiatu [...] z [...] marca 2002 r. i w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z [...] września 2016 r. wnioskodawczyni domagała się zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...]. Zakres podmiotowy powyższych spraw administracyjnych jest w pełni tożsamy. Zarówno decyzja z [...] marca 2002 r., jak i decyzja z [...] września 2002 r. zostały wydane i skierowane do J. R., czyli dawnej współwłaścicielki przedmiotowej nieruchomości, po rozpatrzeniu jej wniosków o zwrot nieruchomości. Obie decyzje dotyczą też tego samego stanu faktycznego. W obu przypadkach wnioski o zwrot nieruchomości dotyczyły gruntu oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...], położonego w [...] przy ul. [...], który to grunt został wywłaszczony decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] z [...] czerwca 1986 r. Wywłaszczona część nieruchomości o pow. [...] m2 przeznaczona została pod budowę łącznicy kolejowej dla I linii metra, zgodnie z decyzją o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji z [...] marca 1983 r. oraz zgodnie z decyzją z [...] listopada 1983 r. zatwierdzającą plan realizacyjny ogólny zagospodarowania terenu inwestycji łącznicy kolejowej [...]. Pozostała część gruntu znalazła się poza lokalizacją i została objęta wywłaszczeniem na wniosek współwłaścicieli. Wojewoda zauważył, że - jak wynika z wniosku o zwrot nieruchomości z [...] grudnia 2006 r., jak i decyzji Starosty [...] z [...] września 2016 r. - ponowny wniosek został złożony w związku ze zmianą art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204) – dalej zwanej "ugn", która weszła w życie z dniem 22 września 2004 r. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2017 r. sygn. akt I OSK 3476/15, że podstawą orzekania przez organy stosujące prawo nie jest przepis prawny, lecz norma prawna, w praktyce wywiedziona w drodze wykładni prawa z szeregu przepisów prawnych, w tym częstokroć także z aktów prawnych o różnej randze, w punkcie V ppkcie 9 uzasadnienia wyroku z 10 grudnia 2002 r. sygn. akt P 6/02 Trybunał Konstytucyjny trafnie wskazał, że normę prawną rekonstruuje się zawsze z całokształtu obowiązujących przepisów prawnych. Wykładnia prawa jest operacją myślową nie ograniczającą się do wykładni jednego bądź dwu przepisów, lecz operacją w toku której dokonuje się przekładu zbioru przepisów ogłoszonych w aktach prawodawczych na zbiór norm postępowania równoznaczny jako całość z danym zbiorem przepisów. W szczególności niewystarczającym i zawodnym zabiegiem dla prawidłowego rezultatu wykładni prawa jest "proste zestawienie przepisu sprzed i po nowelizacji". llustruje to uzasadnienie wyroku o sygn. akt P 38/11. Trybunał Konstytucyjny trafnie wskazał, że "mimo nowej treści, ustawodawca nie wprowadził w 1998 r. nowej normy prawnej" (cz. III pkt 3.2 uzasadnienia wyroku). Podobnie nowelizacja z 2004 r. (w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy li tylko pkt 2 ust. 1 art. 137 ugn) nie wprowadziła nowej normy prawnej jako przesłanki podstawowej dla orzekania o zwrocie nieruchomości. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że "możliwe jest prospektywne stosowanie przesłanek zwrotu wywłaszczonych nieruchomości przewidzianych w art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn w obecnym brzmieniu. Odwołanie się do kolejności odczytania przesłanek zawartych w art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn w kolejności nawiązującej do dotychczas stosowanej normy sądowoadministracyjnej zapobiega kwestionowanemu przez sąd pytający wstecznemu działaniu tego przepisu. Wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny wskazują, że w literalnej wykładni art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn nacisk należy położyć w pierwszej mierze na ustaleniu przesłanki "cel wywłaszczenia nie został zrealizowany", a dopiero na drugim etapie i w razie niespełnienia pierwszej przesłanki - na ustaleniu, czy celu nie zrealizowano "pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna". Takie też stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn względem nieruchomości wywłaszczonej przed [...] maja 1990 r., w przypadku której cel wywłaszczenia został zrealizowany lub wydaje się, że został zrealizowany przed [...] września 2004 r., a jednocześnie zanim były właściciel złożył wniosek o jej zwrot. Jeżeli w takiej sytuacji, w dniu orzekania przez organ administracji cel wywłaszczenia został już zrealizowany, to zwrot nie powinien być możliwy, bez względu na to, kiedy nastąpiła realizacja celu, licząc od momentu wywłaszczenia. Dalsza przesłanka (upływ 10-letniego terminu) nie jest już stosowana, gdyż art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn, w obecnym brzmieniu takiej sytuacji nie dotyczy. Dopiero, gdy w chwili dokonywania oceny okoliczności sprawy, cel wywłaszczenia nie został na danej nieruchomości zrealizowany, organ administracji może zastosować przesłanki z art. 137 ust. 1 pkt 1 lub 2 ugn w celu ustalenia, czy mimo tego, że cel nie został jeszcze zrealizowany, orzekanie o zwrocie jest przedwczesne, gdyż nie upłynęło jeszcze 10 lat od wywłaszczenia albo nie minęło jeszcze 7 lat od wywłaszczenia na rozpoczęcie inwestycji. Użycie sformułowania "pomimo upływu" znaczy bowiem tyle, że w razie ustalenia niezrealizowania jeszcze inwestycji roszczenie o zwrot, zgłoszone przed upływem tych terminów, nie będzie mogło być uwzględnione. W tym sensie terminy 7 i 10 lat stanowią tylko "dopełnienie" przesłanki zbędności. Dopiero więc, gdy organ administracji lub sąd administracyjny stwierdza, że w dniu złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości cel wywłaszczenia jeszcze nie został zrealizowany, dochodzi do stosowania przesłanki i ustalania, czy upłynęło już 10 lat od momentu wywłaszczenia na realizację określonej inwestycji, czy też termin ten jeszcze nie upłynął i jest zbyt wcześnie, aby orzekać w zakresie jej zwrot. Konsekwencją powyższej wykładni art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn w obecnym brzmieniu jest uznanie, że skoro w chwili złożenia przez byłych właścicieli wniosku o zwrot nieruchomości cel został już na niej zrealizowany, wówczas nie ma podstaw do jej zwrotu, nawet jeśli realizacja celu nastąpiła zdecydowanie później, niż przed upływem 10 lat od dnia wywłaszczenia. Treść normatywna art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn, w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, na skutek noweli z 2004 r., jak i w zakresie wynikającym z wyroku o sygn. akt P 38/11, nie uległa zmianie. Wejście w życie nowego brzmienia pkt 2 ust. 1 art. 137 ugn nie skutkowało ukształtowaniem się nowej sprawy administracyjnej na skutek złożenia przez wnioskodawczynię nowego wniosku z [...] grudnia 2006 r. o zwrot tej samej nieruchomości. Za taką wykładnią tym bardziej nie przemawia wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt P 38/11. Mając powyższe na uwadze Wojewoda stwierdził, że sprawa zwrotu nieruchomości rozstrzygnięta ostateczną decyzją Starosty Powiatu [...] z [...] marca 2002 r., jak i sprawa rozstrzygnięta decyzją Starosty [...] z [...] września 2016 r. są tożsame pod względem podmiotowym i przedmiotowym oraz dotyczą tego samego stanu faktycznego i prawnego i w związku z tym ostateczna decyzja Starosty Powiatu [...] z [...] marca 2002 r. zachowuje powagę rzeczy osądzonej. Skoro w niniejszej sprawie zachodziła powaga rzeczy rozstrzygniętej na skutek tożsamości sprawy zakończonej ostateczną decyzją z [...] marca 2002 r., chroniona zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa), to nie zachodziła prawna możliwość rozpoznania nowego wniosku z [...] grudnia 2006 r. o zwrot przedmiotowej nieruchomości, w świetle przesłanek znowelizowanego pkt 2 ust. 1 art. 137 ugn. W takim bowiem wypadku zapadła decyzja byłaby dotknięta wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 kpa). W sytuacji wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją postępowanie należy umorzyć. Stosownie do art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Wojewoda uznał, że wniosek inicjujący obecne postępowanie zwrotowe dotyczy sprawy uprzednio załatwionej decyzją ostateczną, bo przemawia za tym poglądem tożsamość spraw we wszystkich obszarach, a więc także w aspekcie stanu prawnego i do merytorycznego rozpatrzenia wniosku dojść nie mogło, gdyż dotyczył on sprawy już załatwionej decyzją ostateczną. Powyższe obligowało Wojewodę [...] do uchylenia decyzji Starosty [...] z [...] września 2016 r. i umorzenia w całości postępowania administracyjnego przed organem I instancji. Od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2019 r. J. R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła błąd w ustaleniu, że cel wywłaszczenia nieruchomości został kiedykolwiek zrealizowany, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że sprawa niniejsza jest tożsama ze sprawą uprzednio zakończoną decyzją administracyjną. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że analiza treści zaskarżonej decyzji wskazuje na to, że organ administracji nie zauważył, że nieruchomość która powinna zostać zwrócona nigdy nie była wykorzystywana dla zrealizowania celu wywłaszczenia. Oznacza to, że cały wywód Wojewody jest irrelewantny i organ ten błądzi uznając, że sprawa niniejsza została już uprzednio rozstrzygnięta. Gdyby faktycznie było tak, że nieruchomość wywłaszczona została wykorzystana na cel wywłaszczenia po 10-letnim terminie (ale przed zmianą prawa), to zapewne organ miałby rację, ale w sprawie niniejszej tak nie jest. Zatem zmiana art. 137 ust. 1 pkt 2 ugn ma kluczowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia albowiem w związku ze zmianą przepisów norma prawna uległa takiej modyfikacji, że skarżącej przysługuje zwrot nieruchomości. Podczas, gdy w poprzednim stanie prawnym nieruchomości nie mogła być zwrócona. Z tych względów zaskarżona decyzja administracyjna nie odpowiada prawu i powinna zostać uchylona. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Dodatkowo – w odpowiedzi na zarzut skarżącej, że zaskarżona decyzja zawiera błąd w ustaleniu, że cel wywłaszczenia nieruchomości został zrealizowany - Wojewoda [...] wskazał, że w niniejszej sprawie nie badał przesłanek związanych z realizacją celu wywłaszczenia, ponieważ postępowanie w sprawie zwrotu ww. nieruchomości zostało wcześniej zakończone prawomocną merytoryczną decyzją Starosty Powiatu [...] z [...] marca 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Sąd nie podziela stanowiska Wojewody [...], co do tego, że wniosek J. R. z [...] grudnia 2006 r., sprecyzowany pismem z [...] kwietnia 2007 r. o zwrot niewykorzystanej na cel wywłaszczenia działki nr [...] oraz części działek nr: [...],[...],[...], pochodzących z dawnej działki nr [...] o pow. [...] m2 (objętych decyzją wywłaszczeniową Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] z [...] czerwca 1986 r. nr [...]) został złożony w tożsamej sprawie zwrotowej, co wcześniejszy wniosek J. R. z [...] stycznia 1998 r. o zwrot części nieruchomości o łącznej pow. [...] m2, pochodzącej z dawnej działki nr [...] o pow. [...] m2. Z akt sprawy (mapy – tom II, karta 11 oraz tom III, karty 62 i 193 akt administracyjnych) wynika, że - według ubiegającego się o wywłaszczenie (wniosek z [...] listopada 1984 r. i rejestr powierzchni z września 1984 r.) - na cel wywłaszczenia (budowę łącznicy kolejowej dla I linii metra) "niezbędny" był obszar dawnej działki nr [...], obejmujący powierzchnię [...] m2 (obszar o pow. [...] m2) oraz fragment przy obecnej ul. [...] o pow. [...] m2). Z protokołu rozprawy z 7 stycznia 1985 r. i pisma T. G. z [...] stycznia 1985 r. wynika, że został zgłoszony wniosek o wywłaszczenie całej działki nr [...]. Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] wniosek ten uwzględnił, skoro decyzją z [...] czerwca 1986 r. nr [...] objął wywłaszczeniem całą działkę nr [...] o pow. [...] m2. Z treści wniosku zwrotowego z 1998 r. wynika, że J. R. ubiega się o zwrot części dawnej działki nr [...] z obrębu [...], która została nabyta przez Skarb Państwa w ramach tzw. dowłaszczenia (art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości – Dz.U. Nr 22, poz. 99). Żądanie wniosku zwrotowego obejmowało teren o pow. [...] m2 ([...]). Starosta Powiatu [...], po rozpatrzeniu wniosku zwrotowego z 1998 r., w decyzji z [...] marca 2002 r. odmówił zwrotu nieruchomości o łącznej pow. [...] m2, zawierającej się w działce nr [...] i części działki nr [...] (nieokreślonej przez organ, co do powierzchni). Brak w tej decyzji rozstrzygnięcia odnośnie dowłaszczonego terenu obejmującego ówczesną działkę nr [...] (późniejsza działka nr [...]). Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ I instancji odmówił zwrotu nieruchomości o pow. [...] m2, ponieważ J. R. domagała się zwrotu części nieruchomości objętej decyzją wywłaszczeniową, która znajdowała się poza obszarem znajdującym się w lokalizacji celu wywłaszczenia (określonego decyzją z [...] marca 1983 r. nr [...] oraz decyzją z [...] listopada 1983 r. nr [...]). Organ I instancji uznał, że nie jest możliwy zwrot części nieruchomości tzw. dowłaszczonej, jako "zbędnej" na cel wywłaszczenia w rozumieniu art. 137 ugn. Według Starosty [...] ta część dawnej działki nr [...] nie była bowiem potrzebna na cel wywłaszczenia. Organ I instancji stanął na stanowisku, że skoro nie następuje zwrot części nieruchomości niezbędnej na cel wywłaszczenia, to nie może być mowy o zwrocie części nieruchomości wywłaszczonej na wniosek (w trybie art. 50 ust. 4 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości). Natomiast z wniosku J. R. z [...] grudnia 2006 r., sprecyzowanego pismem z [...] kwietnia 2007 r. wynika, że żądanie zwrotu ma szerszy zakres, niż żądanie zawarte we wniosku zwrotowym z 1998 r. Ponowny wniosek o zwrot obejmuje, prócz części tzw. dowłaszczonej, także część dawnej działki nr [...], zawierającej się w późniejszej działce nr [...] (części późniejszej działki nr [...] oznaczonej na mapie z projektem podziału z [...] czerwca 2016 r. jako działka nr [...] o pow. [...] m2, działka nr [...] o pow. [...] m2 oraz jako część o pow. [...] m2 z działki nr [...] o pow. [...] m2). Wojewoda [...] nie wziął pod uwagę tego, że ponowny wniosek o zwrot z 2006 r., sprecyzowany pismem z 2007 r. dotyczy nie tylko gruntu tzw. dowłaszczonego (jak wniosek z 1998 r.), ale też części dawnej działki nr [...] znajdującej się w granicach lokalizacji celu wywłaszczenia i objętej wnioskiem wywłaszczeniowym (części działki nr [...], a później części działki nr [...]). J. R. uważa bowiem, że nie cały teren obejmujący część o pow. [...] m2, pochodzącą z dawnej działki nr [...] (objętą wnioskiem wywłaszczeniowym jako niezbędną na cel wywłaszczenia) został wykorzystany pod budowę łącznicy kolejowej dla I linii metra. Temu zaprzecza [...] Sp. z o. o. w [...] (pismo z [...] października 2016 r.) i Miasto [...] (odwołanie z [...] września 2016 r.). Wojewoda [...] pominął też to, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Starosty Powiatu [...] z [...] marca 2002 r. nie dotyczy działki nr [...] (wypis z rejestru gruntów z [...] marca 2001 r.), a w tym zakresie żądanie zwrotu zostało sformułowane we wniosku zwrotowym z 2006 r., sprecyzowanym pismem z 2007 r. Obecnie działka nr [...] stanowi działkę nr [...] (pismo Prezydenta [...] z [...] września 2010 r.). Wobec tego Sąd nie podziela stanowiska Wojewody [...] zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji, że wniosek zwrotowy z 2006 r., sprecyzowany pismem z 2007 r. został złożony w tożsamej pod względem przedmiotowym sprawie, co sprawa zakończona ostateczną decyzją Starosty [...] z [...] marca 2002 r. Nie ma zatem podstaw do traktowania niniejszej sprawy zwrotowej jako toczącej się w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i oceny tej sprawy w aspekcie wady nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Błędny był pogląd organu odwoławczego, że postępowanie wywołane wnioskiem z 2006 r., sprecyzowanym pismem z 2007 r. było bezprzedmiotowe, z tego powodu, że kolejny wniosek zwrotowy został wniesiony w tej samej sprawie, co wniosek załatwiony ostateczną decyzją z [...] marca 2002 r. Wobec tego, że Wojewoda [...] wadliwie ustalił i ocenił kwestię tożsamości sprawy zwrotowej zakończonej ostateczną decyzją z [...] marca 2002 r. i sprawy zwrotowej zainicjowanej wnioskiem z 2006 r., sprecyzowanym pismem z 2007 r. i w konsekwencji nieprawidłowo ocenił jako bezprzedmiotowe kolejne postępowanie zwrotowe, to Sąd uznał, że organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, naruszył art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 140 i art. 105 § 1 kpa, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym Wojewoda [...] rozpatrzy i rozstrzygnie sprawę z wniosku J. R. o zwrot z [...] grudnia 2006 r., sprecyzowanego pismem z [...] kwietnia 2007 r., mając na uwadze ocenę prawną zaprezentowaną w niniejszym wyroku. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.