I SA/Wa 954/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. W. i I. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. W. i I. W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 26 marca 2013 r. E. W. i I. W. reprezentowane przez pełnomocnika adw. J. S. wniosły skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r. oraz odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] grudnia 1950 r. i utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...]. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten strona uzasadniła okolicznością, że w Sądzie Okręgowym w [...] toczy się postępowanie z pozwu o bezpłatne uwłaszczenie się na działce skarżących z pominięciem praw dekretowych. Pełnomocnik skarżących wskazał ponadto na obawę doprowadzenia, na podstawie zaskarżonej decyzji, do zaistnienia nieodwracalnych skutków prawnych, uniemożliwiających w przyszłości uwzględnienie wniosku dekretowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zatem przedmiotem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej objęte zostały wszystkie akty i czynności poddane kontroli sądowej. Zdaniem Sądu, wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezzasadny. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, aprobowanym również przez doktrynę, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por.: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., I OZ 371/2005). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w nim zawartym. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy więc aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot staje się do czegoś zobowiązany, a drugi uprawniony (vide T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295-296). Wstrzymanie wykonania zatem dotyczy tylko takich sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków takich ponad wszelką wątpliwość nie wywołuje decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji. W zaskarżonym orzeczeniu stwierdza się, iż kontrolowana w trybie nadzorczym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z czym nie wywołuje ono żadnych skutków. Nie może być, zatem mowy o wykonalności tego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji o jego wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł, jak w postanowieniu