I SA/Wa 958/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędzia WSA Bożena Marciniak Protokolant referent stażysta Joanna Berbecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. K. K. złożył skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] lipca 1955 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1955 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości w. położonej przy ul. [...] i jednocześnie stwierdzającego, że wszystkie budynki/fragmenty znajdujące się na powyższym gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa w części dotyczącej nieruchomości hip. nr[...]. Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, iż wbrew twierdzeniu wnioskodawcy, złożony wniosek dekretowy, a co za tym idzie, odmowne orzeczenia dekretowe nie dotyczyły ani nieruchomości hip. nr [...].  W dniu 21 lipca 2015 r. do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju, w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a., wpłynął wniosek K. K., D. K. oraz M. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Skarżący zarzucali, iż organ bezzasadnie umorzył postępowanie administracyjne, bowiem w dacie wejścia w życie dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) nieruchomość ozn. nr hip. [...] stanowiła w dalszym ciągu całość na gruncie z pozostałą nieruchomością[...]. Ponadto nikt nie miał wiedzy w momencie przejmowania tej nieruchomości to znaczy ani Prezydium Rady [...] ani kuratorzy M. K., że część tej nieruchomości została przed wybuchem wojny wydzielona geodezyjnie choć w dalszym ciągu stanowiła na gruncie całość jako D. Równocześnie wnioskodawcy wskazali, że organy dekretowe naruszyły przepisy Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnem (Dz. U. Nr 36, poz. 341) tj. art. 77 stanowiący, iż błędne pouczenie strony, co do dalszego toku instancji nie może szkodzić stronie, która do niego się zastosowała. Zdaniem bowiem skarżących orzeczenie administracyjne z dnia [...] kwietnia 1955 r., w którym wymieniono jakie nieruchomości przejmuje się na rzecz Skarbu Państwa nie wspominając o nieruchomości oznaczonej jako hip.[...], podczas gdy tylko do nieruchomości przejętych przez Skarb Państwa ściśle wymienionych w orzeczeniu administracyjnym, przysługiwało na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu prawo złożenia wniosku dekretowego (...) Dlatego złożenie wniosku dekretowego przez kuratorów w zakresie ściśle określonym przez orzeczenie administracyjne o przejęciu nieruchomości, nie mogło wówczas jak również i obecnie szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wskazał, że podstawą prawną decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...]z dnia [...] lipca 1955 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] kwietnia 1955 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości w. położonej przy ulicy [...] są przepisy dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). W dniu 16 lutego 1949 r. do Zarządu Miejskiego W. wpłynął wniosek adw. Z. N. oraz adw. B. M. - ustanowionych przez sąd kuratorów praw i majątku nieobecnej M. K. o przyznanie nieobecnej M. K. za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości w. pod nazwą [...]. Do wniosku kuratorzy dołączyli odpis zaświadczenia Sądu Grodzkiego z dnia [...] stycznia 1949 r. dotyczącego nieruchomości w. oznaczonych nr [...]i zaświadczenia Sądu Grodzkiego z dnia [...] grudnia 1948 r. dotyczącego nieruchomości warszawskiej oznaczonej nr hip. [...]. Z opinii uprawnionego geodety A. G. z dnia [...] kwietnia 2015 r. wynikało, że nieruchomość [...] zostały objęte w posiadanie przez Gminę W. w dniu [...] sierpnia 1948 r. tj. z dniem wydania Dziennika Urzędowego Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m. st. Warszawy Nr 20, w którym opublikowano ogłoszenie o objęciu gruntów w posiadanie przez Gminę W.. Prezydium Rady Narodowej w W. orzeczeniem administracyjnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 1955 r. odmówiło M. K. i współwłaścicielom (nabywcom) przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości w. położonej przy ul.[....]. Ministerstwo Gospodarki Komunalnej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 1955 r. utrzymało w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...]z dnia [...] kwietnia 1955 r. W dniu 4 czerwca 2012 r. do Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wpłynął wniosek J. K. (w którego miejsce wstąpili [...]) reprezentowanego przez R. G. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej nr [...] z dnia [...] lipca 1955 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 1955 r. w części odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości w. stanowiącej działkę[...]. Organ wskazał, iż decyzja dekretowa z dnia [...] kwietnia 1955 r. oraz z dnia [...] lipca 1955 r. nie orzekały w zakresie nieruchomości ozn. nr hip.[...]. Organy rozpatrzyły merytorycznie wniosek dekretowy adw. Z. N. oraz adw. B. M. w zakresie, w jakim został on złożony, a więc zgodnie z żądaniem strony. Prezydium Rady Narodowej w W. ani następnie Ministerstwo Gospodarki Komunalnej nie mogło rozpatrzyć wniosku dekretowego w szerszym zakresie niż został on złożony. Niezasadne jest zatem twierdzenie skarżących, iż organy dekretowe naruszyły art. 77 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. poprzez niewymienienie w kwestionowanych orzeczeniach dekretowych nieruchomości ozn. nr hip.[...], gdyż nieruchomość ta nie stanowiła przedmiotu postępowania dekretowego. Nieruchomość o pow. [...] m2 została bowiem uregulowana w oddzielnej księdze hipotecznej ozn. [...]w skutek odłączenia jej na wniosek z dnia [...] lutego 1937 r. z księgi hipotecznej [...]. W ocenie organu bezzasadne są zatem zarzuty skarżących, iż nieruchomość ozn. hip [...] stanowiła całość nieruchomości[...]. Nieruchomość ozn. nr hip [...] została odłączona od księgi hipotecznej [...] prawie na dziesięć lat przed wejściem w życie dekretu. Od tego czasu stanowiła już osobną nieruchomość mimo, że mógł być używany jej dotychczasowy adres. Wskazana zaś we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowych działka gruntu o powierzchni [...] m2 opisana w księdze hip. [...] stanowiła część nieruchomości pozostałej po wydzieleniu z niej do odrębnych ksiąg hipotecznych nieruchomości następnie oznaczonych jako nr hip.[...], a co za tym idzie nie dotyczyły ich również wydane odmowne orzeczenia dekretowe. Skarżący zarzucali również, że ani organ dekretowy ani kuratorzy M. K. nie wiedzieli o wydzieleniu geodezyjnym części nieruchomości, będącej przedmiotem ich wniosku z dnia 4 czerwca 2012 r. Organ zaznaczył, iż adwokaci reprezentujący prawa i majątek nieobecnej M. K. powinni byli dbać o interesy swojej mocodawczym i ustalić dokładnie jej stan posiadania skoro od tego zależał zakres składanego wniosku dekretowego, a zatem niedokonanie tych czynności stanowi zaniedbanie adwokatów, nie zaś organów dekretowych, które orzekały w zakresie skutecznie złożonego wniosku w trybie art. 7 ust. 1 dekretu. Organ wskazał, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. W związku z tym przesłanką umorzenia postępowania będzie każda przyczyna powodująca brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Przy czym bezprzedmiotowość postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub innego aktu administracyjnego ma miejsce, gdy brak jest w obrocie prawnym orzeczenia lub wyłączona zostanie dopuszczalność weryfikacji takiego orzeczenia w tym nadzwyczajnym trybie postępowania. W niniejszej sprawie fakt, iż decyzje dekretowe nie orzekają w stosunku do nieruchomości wskazanych we wniosku o ich stwierdzenie z dnia 4 czerwca 2012 r., co wyraźnie wynika z sentencji tych decyzji, powoduje, iż nie istnieje możliwość ich merytorycznej weryfikacji w postępowaniu nadzwyczajnym. K. K. złożył skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Skarżący zarzucał: 1. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez nie wyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego oraz nie podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz nie mając na względzie Interesu ani społecznego ani słusznego interesu skarżącego, polegające na całkowicie błędnej i nielogicznej wykładni oświadczenia woli zawartego w tzw. wniosku dekretowym poprzednika prawnego skarżącego z dnia 16 lutego 1949 r. i uznanie, że wniosek ten został złożony tylko w zakresie części nieruchomości "[...]" znajdującej się pod jednym i tym samym adresem z pominięciem innej jej części (objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji w niniejszej sprawie):  b) art. 8 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania w niniejszej sprawie w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej przez jej bezzasadne uprzywilejowanie i w konsekwencji rozstrzygnięcie na korzyść innej władzy publicznej z pokrzywdzeniem interesu majątkowego strony (wnioskodawców) w wielkich rozmiarach. 2. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 ust 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (dalej: dekret) w zw. z art. 65 kodeksu cywilnego (d. art. 107 kodeksu zobowiązań) przez dokonanie wykładni wniosku dekretowego poprzednika prawnego skarżącego z dnia 16 lutego 1949 r. złożonego w niniejszej sprawie w trybie art. 7 ust. I i 2 dekretu z pominięciem zasad ich tłumaczenia wynikających z przepisów prawa cywilnego, czyli z pominięciem dobrej wiary, zwyczajów uczciwego obrotu, zasad współżycia społecznego i innych ustalonych zwyczajów; b) art. 7 ust 1 i 2 dekretu przez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu pozaprawnych kryteriów formalnej poprawności takiego wniosku. Skarżący podnosił, że art. 7 dekretu ani żaden jego inny przepis a także żaden przepis innego aktu prawnego nie określał formy wniosku o przyznanie prawa własności czasowej (nawet co do tego czy miał być złożony na piśmie co oznacza, że mógł być złożony również do protokołu przed właściwym urzędnikiem) a tym bardziej wymogów prawnych jemu stawianych, czy wreszcie zawartości. Zatem przy takim jak w sprawie niniejszej objęciu w posiadanie nie jednej konkretnej nieruchomości lecz całego kwartału miasta (terenu miasta) wystarczającym dla jego skuteczności jest oznaczenie wnioskodawcy i wskazanie żądania oddania we własność czasową gruntów wszystkich nieruchomości danego wnioskodawcy znajdujących się na terenie przejętego kwartału. Żadne dodatkowe oznaczenia poszczególnych nieruchomości nie były prawem wymagane. Ponadto, zdaniem skarżącego, w zakresie treści wniosku dekretowego mamy do czynienia z oświadczeniem woli w sensie cywilnoprawnym. Sam wniosek jest nakierowany na wywołanie skutku cywilnoprawnego w postaci uzyskania prawa majątkowego i tworzy tzw. ekspektatywę a więc instytucję prawa cywilnego. Z tego względu ocena treści takiego wniosku winna zawsze być poddana z punktu widzenia zasad obowiązujących w prawie cywilnym. Skarżący konkluduje, że przedmiotowy wniosek dekretowy organ powinien zbadać i ocenić przez pryzmat art. 65 kodeksu cywilnego (art. 107 d. kodeksu zobowiązań). Oba te przepisy dla tłumaczenia oświadczeń woli przyjmują kryteria dobrej wiary, zwyczajów uczciwego obrotu (kodeks zobowiązań) lub zasad współżycia społecznego i innych ustalonych zwyczajów (kodeks cywilny). Skarżący wskazuje, iż we wniosku czytamy: "Na zasadzie art. 7 dekretu z dnia 26.X.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr.50/45, poz.279) wnosimy o przyznanie nieobecnej M. K. za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej terenów dotychczasowej jej nieruchomości w.," - tu następuje, co bardzo ważne, przecinek a następnie są wymieniane oznaczenia części nieruchomości znane kuratorom i innego rodzaju doprecyzowania rejonu położenia "jej nieruchomości w.". Po przecinku kuratorzy wymieniają nazwy ulic tworzące rejon w którym położona była cała przedmiotowa nieruchomość w tym ta jej część oznaczona hipotecznie nr [...]. W ocenie skarżącego, organ przy interpretacji gramatycznej treści wniosku pomimo obligu stosowania zasad języka polskiego wynikających z ustawy o języku polskim błędnie zastosował te zasady. Gdyby znaczenie petitum wniosku miało ograniczać się do poszczególnych części przedmiotowej nieruchomości to po pierwsze, po słowach: "prawa własności czasowej terenów dotychczasowej jej nieruchomości warszawskiej" nie byłby postawiony przecinek a po drugie, gdyby intencją wnioskodawcy było ograniczenie zakresu przedmiotowego wniosku do części nieruchomości to wnioskodawca musiałby to wyraźnie wskazać i użyć zwrotu: "wnosimy o przyznanie nieobecnej M. K. za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej terenów części dotychczasowej jej nieruchomości[...], położonej przy ulicach (...). Zdaniem skarżącego organ dokonał błędnych ustaleń w zakresie części nieruchomości M. K. zahipotekowanej pod nr [...]. Skarżący przedłożył zaświadczenie wydane M. K. przez Zarząd Miejski w W. określające granice tej części. Zaświadczenie, w ocenie skarżącego stwierdza, że nie przesądza się regulacji terenu i ulicy [...], która zostanie ustalona przez prawomocny szczegółowy plan zabudowania miasta. W razie nie wykonania przez okres trzech miesięcy rezolucji Zarządu Miasta o nadaniu miejskiego numeru hipotecznego, traci ona moc obowiązującą. Zaświadczenie posiada ważność do dnia 23 marca 1937 r i zostało wydane w, celu przedłożenia w Wydziale Hipotecznym Sądu Okręgowego w W. Załączony do prowadzonego postępowania plan miasta z 1939 roku, ma na terenie przeznaczonym do wyłączenia, naniesiony miejski numer hipoteczny [....] jednakże w dalszym ciągu nosi nazwę [...] oraz w dalszym ciągu posiada adres ul. [...]. Co jednak najważniejsze zaświadczenie to raz jeszcze potwierdza fakt istnienia jednej nieruchomości a nowy numer zostaje nadany wyłącznie jej części. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga rozpoznawana według powyższych kryteriów podlegała oddaleniu w całości jako bezzasadna. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest właściwa wykładnia wniosku dekretowego. Dnia 16 lutego 1949 r. do Zarządu Miejskiego W. wpłynął wniosek adw. Z. N. oraz adw. B. M. - ustanowionych przez sąd kuratorów praw i majątku nieobecnej M. K.: (...) o przyznanie nieobecnej M. K. za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicach: [...] i posiadającej numery hipoteczne "[...]". Do wniosku kuratorzy dołączyli odpis zaświadczenia Sądu Grodzkiego [...]dotyczącego nieruchomości [...] i zaświadczenia Sądu [...] dotyczącego nieruchomości[...]. Istotnie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (dalej "dekret") nie określał formy wniosku o przyznanie prawa własności czasowej. Tym nie mniej organ dekretowy rozpatrywał wnioski dekretowe w zakresie, w jakim zostały one złożone, a więc zgodnie z żądaniem strony. Organ nie mógł bowiem rozpatrzyć wniosku dekretowego w szerszym zakresie niż został on złożony. Skoro we wniosku dekretowym adw. Z. N. oraz adw. B. M., złożonym w imieniu M. K., żądano przyznania za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicach:[...], organ dekretowy nie mógł orzekać w stosunku do nieruchomości oznaczonej nr hip.[...], czy też innych nie wskazanych we wniosku. Zwłaszcza, że to właśnie oznaczenie hipoteczne identyfikuje nieruchomość a nie określone ulice. Odnosząc się do kwestii procedury administracyjnej, należy zważyć, że od daty wejścia w życie dekretu, aż do dnia 1 stycznia 1961 r. postępowanie administracyjne było uregulowane przepisami rozporządzenia o postępowaniu administracyjnym. Powyższy akt prawny został zastąpiony z dniem 1 stycznia 1961 r. kodeksem postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928r. o postępowaniu administracyjnem (Dz.U.Nr36, poz.341 ze zm.): Art. 15.1. Prośby, odwołania, skargi, zażalenia i t. p. podania mogą być wnoszone do władz pisemnie lub telegraficznie, a także zgłaszane ustnie do protokółu, o ile specjalne przepisy i rodzaj sprawy nie stoją temu na przeszkodzie. 2. W razie zwrócenia się telegraficznego bez poświadczenia podpisu, władza ma prawo, gdy zachodzi wątpliwość, żądać od osoby interesowanej pisemnego potwierdzenia telegramu. W wypadku potwierdzenia uważa się, że podanie zostało wniesione ważnie w terminie pierwotnym. Art. 16. 1. Podanie powinno zawierać: a) wskazanie władzy do której jest skierowane, b) wskazanie zarządzenia lub orzeczenia, którego wydania albo uchylenia petent się domaga, c) datę, d) podpis, a gdy podanie jest pierwszem w sprawie - winno zawierać nadto: e) adres petenta. Przepisy te określały niezbędne podstawowe elementy m.in. wniosków dekretowych. Jeżeli wniosek został złożony przez adwokatów (jak w niniejszej sprawie), z podaniem oznaczenia hipotecznego nieruchomości, które identyfikowało te nieruchomości, organ dekretowy był zobowiązany do prowadzenia postępowania jedynie w zakresie wskazanym w owym wniosku. Odnosząc się jednocześnie do argumentacji skarżącego dotyczącej konstrukcji gramatycznej wniosku należy wskazać, że wniosek nie zawierał stwierdzenia, że dotyczy "wszystkich" terenów stanowiących dotychczasową własność M. K. Organ był zatem zobligowany do działania w zakresie nieruchomości, których identyfikowało oznaczenie hipoteczne (nazwy ulic stanowić mogły jedynie oznaczenie pomocnicze). Nie ma przy tym znaczenia argumentacja skarżącego wskazującego, iż organ dokonał błędnych ustaleń w zakresie części nieruchomości M. K. zahipotekowanej pod nr[...], bowiem nieruchomość oznaczona nr [...] z całą pewnością nie została określona we wniosku dekretowym. Nieruchomość o pow. [...]m2 została bowiem uregulowana w oddzielnej księdze hipotecznej ozn. nr hip. [...] w skutek odłączenia jej na wniosek z dnia [...] lutego 1937 r. z księgi hipotecznej [...]. Bezzasadne są zatem zarzuty skarżących, iż nieruchomość ozn. hip [...] stanowiła całość nieruchomości[...]. Nieruchomość ozn. nr hip [...] została odłączona od księgi hipotecznej [...] prawie na dziesięć lat przed wejściem w życie dekretu. Od tego czasu stanowiła już osobną nieruchomość mimo, że mógł być używany jej dotychczasowy adres. Wskazana zaś we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowych działka gruntu o powierzchni [...] stanowiła część nieruchomości pozostałej po wydzieleniu z niej do odrębnych ksiąg hipotecznych nieruchomości następnie oznaczonych jako nr hip.[...], a co za tym idzie nie dotyczyły ich również wydane odmowne orzeczenia dekretowe. Chybionym okazały się również zarzuty naruszenia prawa procesowego w postaci art. 7 k.p.a., art. 77 §1 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Organ zebrał w sprawie wyczerpujący materiał oraz odniósł się do kwestii związanych z prawidłową wykładnią znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.