I SA/Wa 959/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant referent Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z [...] stycznia 2017 r. nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 1994 r. w części dotyczącej działki aktualnie oznaczonej nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] w pozostałej części tj. dotyczącej działki aktualnie oznaczonej nr [...]. Z ustaleń organu nadzoru wynika , że Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 1994 r. stwierdził nabycie przez Gminę [...], z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości wraz z budynkiem oznaczonej w ewidencji gruntów m. [...] jako działka nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część decyzji. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej wystąpił S. K.. Po komunalizacji nieruchomość uległa podziałowi na działki nr [...] i [...]. Aktem notarialnym z [...] maja 2007 r. rep. [...] Gmina [...] przeniosła własność działki nr [...] na S. K.. Zatem S. K., który posiada aktualnie tytuł własności do części skomunalizowanej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] posiada interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej w tej części. Organ nadzoru uznał, że żadna z przesłanek nieważnościowych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. nie wystąpiła a zatem nie ma podstaw do wyeliminowania decyzji komunalizacyjnej we wskazanej części. Natomiast w odniesieniu do pozostałej części skomunalizowanej nieruchomości skarżący nie przedstawił dokumentu potwierdzającego tytuł prawny pozwalający na uznanie Jego legitymacji do skutecznego wszczęcia postępowania. Zatem w tej części postępowanie podlega umorzeniu na mocy art. 105 § 1 k.p.a. W skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji S. K. zarzucił naruszenie art. 10, 28, 73 i 156 k.p.a. oraz rażące naruszenie ustawy z 10 maja 1990 r. a szczególnie art. 5 i art. 11 tej ustawy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Kontrolowana w przedmiotowym postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 1994 r. została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) Decyzją tą została skomunalizowana nieruchomość położona w m. [...] i oznaczona jako działka nr [...] zabudowana budynkiem. W dacie komunalizacji tj. 27 maja 1990 r. objęta decyzją komunalizacyjną nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa, co jest w sprawie bezsporne i co stwierdza sam Skarżący. Skarb Państwa nabył własność nieruchomości przez zasiedzenie co zostało stwierdzone przez Sąd Powiatowy w [...] postanowieniem z [...] kwietnia 1959 r. sygn. akt [...]. Nieruchomość w dacie komunalizacji miała urządzoną księgę wieczystą nr [...], w której jako właściciel wpisany był Skarb Państwa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 powoływanej ustawy komunalizacyjnej komunalizacji podlegało mienie, które było mieniem ogólnonarodowym czyli stanowiło własność państwową. Faktu tego nie zaprzecza sam skarżący (str. 7 skargi) a nawet w swoich pismach fakt ten wyraźnie eksponuje. W szczególności Skarżący nie wykazał, że w dacie komunalizacji to jemu a nie Skarbowi Państwa przysługiwał tytuł własności. Już po skomunalizowaniu nieruchomość oznaczona jako działka ner [...] została podzielona na działki nr [...] i [...]. S. K. nabył od Gminy [...] własność działki [...] na podstawie aktu notarialnego z [...] maja 2007 r. rep. [...]. Natomiast do działki nr [...] Skarżącemu nigdy w przeszłości jak i obecnie nie przysługiwał żaden tytuł prawnorzeczowy. Wobec tego, w tej części, S. K. nie posiada legitymacji do bycia stroną w żadnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym tej części skomunalizowanej nieruchomości. Wobec tego organ nadzoru zasadnie umorzył postępowanie wszczęte z wniosku S. K. w części dotyczącej nieruchomości obecnie oznaczonej nr [...]. Natomiast odnoście działki nr [...] organ nadzoru prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z [...] kwietnia 1994 r. Stwierdzenie nieważności decyzji następuje wówczas gdy występują przesłanki nieważności określone w art. 156 § 1 k.p.a. Z materiału dokumentacyjnego sprawy nie wynika by zaistniała którakolwiek z wymienionych w powołanym przepisie przesłanek. W szczególności nie można uznać, że decyzja komunalizacyjną została podpisana przez osobę nieuprawnioną. Decyzję podpisała wskazana osoba z upoważnienia wojewody. Nie zostało wykazane przez skarżącego, że wojewoda nie upoważnił osoby, która podpisywała decyzję do tej czynności. Zatem należy przyjąć domniemanie, ze podpisujący decyzję był do tego upoważniony. Przepis art. 107 § 1 k.p.a. wymienia elementy jakie powinna zawierać decyzja. Przepis ten nie wskazuje, że elementem niezbędnym dla ważności decyzji jest opatrzenie jej godłem Państwa, więc ten zarzut skargi jest również nieuzasadniony. Należy stwierdzić, że organ nadzoru wyjaśnił sprawę w sposób pozwalający na jej zakończenie decyzją o zaskarżonej przez S. K. treści. Na marginesie należy podnieść, że w skardze S. K. zaskarżył zarówno przedmiotową decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] maja 2017 r. jak i postanowienie tego organu z [...] kwietnia 2017 r. Zgodnie z art. 57 § 3 p.p.s.a. jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Wobec tego skargę na postanowienie wyłączono z niniejszej sprawy i nadano jej bieg w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2082/17 (k. 127). Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.