I SA/Wa 966/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Dorota Apostolidis sędzia WSA Elżbieta Lenart po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. L. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie placówki bez zezwolenia oddala skargę. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] lutego 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2017 r., nr [...] nakładającą na K. L. karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. za prowadzenie w [...] przy ul. [...], bez zezwolenia, placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w której przebywa więcej niż 10 osób. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wojewoda [...] wskazanym orzeczeniem z [...] grudnia 2017 r. nałożył na K. L. karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w której przebywa więcej niż 10 osób. Organ wojewódzki uzasadnił, że działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku może być wykonywana, zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 ze zm.). Natomiast prowadzenie ww. placówki bez wymaganego zezwolenia podlega, zgodnie z art. 130 ust. 2 powołanej ustawy karze pieniężnej. Zgodnie z powołanym przepisem kto prowadzi bez zezwolenia placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł., w przypadku pobytu w placówce zapewniającej całodobową opiekę do dziesięciu osób, lub w wysokości 20.000 zł. w przypadku pobytu w placówce więcej niż dziesięciu osób. Kary pieniężne, o których mowa, wymierza wojewoda w drodze decyzji administracyjnej, na podstawie art. 131 ust. 1 wskazanego aktu. W toku postępowania organ ustalił, że wymieniona nieruchomość jest miejscem prowadzenia przez K. L. działalności gospodarczej, a budynek nie jest obiektem hotelarskim, dla którego wydana została stosowna decyzja administracyjna w sprawie zaszeregowania do rodzaju i nadania mu kategorii. Na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, przeprowadzono kontrolę tej placówki 20 września 2017 r. W jej trakcie stwierdzono pobyt w ośrodku [...] osób w podeszłym wieku, od 81 do 94 lat, niepełnosprawnych lub przewlekle chorych, wymagających całodobowej opieki. [...] osób wymagało stosowania pieluchomajtek, [...] osoby były leżące, [...] osoby wymagały karmienia, [...] osób pozostawało w utrudnionym kontakcie słowno – logicznym. Dla osób przebywających w placówce przeznaczonych było łącznie [...] miejsc w [...] wieloosobowych pokojach mieszkalnych, znajdujących się na trzech z czterech kondygnacji budynku, w którym brak było windy. Budynek posiadał też dwie toalety i dwie łazienki. W miejscu tym przebywały ponadto dwie osoby, świadczące pensjonariuszom usługi socjalno-bytowe. Wojewoda podniósł, iż w rezultacie kontroli potwierdził prowadzenie placówki bez wymaganego zezwolenia, w której przebywa więcej niż dziesięć osób niepełnosprawnych, przewlekle chorych lub osób w podeszłym wieku wymagających całodobowej opieki. Wskazał ponadto, że nie są świadczone wszystkie usługi wymagane dla placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku i nie jest przestrzegany standard, określony w art. 68 i art. 68a ustawy o pomocy społecznej. Od powyższego rozstrzygnięcia K. L. złożyła odwołanie. Wniosła w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej w całości i wydanie orzeczenia reformatoryjnego na korzyść skarżącej lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie odwołującej zaskarżona decyzja naruszyła: art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 kpa, art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa, jak też art. 75 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 6 kpa. Decyzją z [...] lutego 2018 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r . Organ stwierdził, że na podstawie art. 67 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia wojewody. Odwołując się do zarzucanego organowi I instancji błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na uznaniu, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą, polegającą na zapewnieniu całodobowej opieki, m. in. osobom niepełnosprawnym, organ stwierdził, że działalność K. L. jest prowadzona w celach zarobkowych, w sposób zorganizowany i ciągły, we własnym imieniu. Działalność placówki, w której świadczy, więcej niż dziesięciu osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, całodobową opiekę - nawet mimo deklaracji ukaranej, iż prowadzi ona jedynie działalność polegającą na wynajmowaniu indywidualnym lokatorom poszczególnych lokali w tym budynku - stanowi o wykonywaniu przedmiotowej działalności. Należy wziąć bowiem pod uwagę przede wszystkim faktyczny, a nie deklarowany charakter wykonywanej działalności. Przy czym zapewnianie całodobowej opieki osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku potwierdziły ustalenia kontroli z [...] września 2017 r. Odnosząc się do twierdzenia odwołującej, że odmowa udostępnienia zakładu do kontroli jest błędem w ustaleniach faktycznych, organ wskazał, iż jest to fakt, a nie błąd w ustaleniach faktycznych. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wyrażającego się w uchybieniu treści art. 75 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 6 kpa, polegającym na dopuszczeniu w niniejszej sprawie jako dowodu dokumentów wytworzonych i zgromadzonych w trakcie czynności dokonywanych z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, organ podkreślił, iż kwestionowana kontrola została przeprowadzona w zgodzie ze wszystkimi wymaganiami, a także w granicach uprawnień kontrolnych wojewody. Ponadto dowody uzyskane w jej wyniku nie są jedynymi zebranymi materiałami, które wskazują na charakter działalności prowadzonej w tej placówce. W opinii organu odwoławczego z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie jednoznacznie wynika, iż w przedmiotowym budynku była prowadzona działalność o charakterze całodobowej opieki nad osobami niepełnosprawnymi, przewlekle chorymi lub osobami w podeszłym wieku. Powyższe rozstrzygnięcie Ministra K. L. zaskarżyła w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu: - rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w oparciu o odmienną podstawę prawną, co doprowadziło do pozbawienia strony skorzystania z zasady dwuinstancyjności postępowania i pozbawiło stronę możliwości weryfikacji decyzji w postępowaniu odwoławczym, a to powoduje że decyzja jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 kpa; - art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 kpa, poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony K. L. i wynajmujących pokoje; - art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa, poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności, zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych, polegającym na przyjęciu, że: ▪ skarżąca prowadziła działalność gospodarczą, polegającą na zapewnieniu całodobowej opieki między innymi osobom niepełnosprawnym, ▪ skarżąca odmówiła udostępnienia zakładu do kontroli, podczas gdy z prawidłowej oceny materiału dowodowego wynika i wszechstronne jego rozważenie, nie dałoby organowi podstaw do przyjęcia tak ukształtowanych ustaleń faktycznych; - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wyrażające się w uchybieniu treści art. 75 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 6 kpa w zw. z art. 72 kpa, polegającym na dopuszczeniu w niniejszej sprawie jako dowodu dokumentów wytworzonych i zgromadzonych w trakcie czynności dokonywanych z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 77 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Formułując powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: - stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa; - uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; - uchylenie na podstawie art. 135 ppsa również decyzji wydanej przez organ I instancji. Odpowiadając na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. W kontrolowanej przez Sąd sprawie Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., wymierzającą K. L., w trybie art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za prowadzenie w [...] przy ul. [...], bez zezwolenia, placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. Zarówno Wojewoda Pomorski jak też Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej stwierdzili, że w sprawie zaistniały przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej, bowiem strona skarżąca prowadzi bez wymaganego prawem zezwolenia placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. W trakcie kontroli tego obiektu ujawniono, że przebywało w nim ponad 10 osób objętych opieką. Przechodząc zatem do oceny zaskarżonych rozstrzygnięć wskazać należy, iż prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku uregulowane jest w przepisach art. 67- 69 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 67 ust. 1 tej ustawy działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia wskazanej placówki, może być wykonywana po uzyskaniu zezwolenia wojewody, które wydawane jest po spełnieniu warunków, określonych w art. 67 ust. 2 powołanej ustawy. Konsekwencją prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku bez wymaganego zezwolenia wojewody jest z kolei nałożenie, na podmiot prowadzący taką placówkę, kary pieniężnej, określonej w art. 130 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Wysokość kary wysokość uzależniona została od ilości osób przebywających w placówce. Zgodnie bowiem z powołanym art. 130 ust. 2 kto bez zezwolenia prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, w której przebywa: 1) nie więcej niż 10 osób - podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł; 2) więcej niż 10 osób - podlega karze pieniężnej w wysokości 20.000 zł. Natomiast przepis art. 68 ust.1 powołanej ustawy stanowi, że opieka w placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku polega na świadczeniu przez całą dobę usług 1) opiekuńczych zapewniających: a) udzielanie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, b) pielęgnację, w tym pielęgnację w czasie choroby, c) opiekę higieniczną, d) niezbędną pomoc w załatwianiu spraw osobistych, e) kontakty z otoczeniem; 2) bytowych zapewniających: a) miejsce pobytu, b) wyżywienie, c) utrzymanie czystości. Powyższe oznacza zatem, że jeżeli wykonywana jest działalność gospodarcza w takim zakresie organ ma obowiązek nałożenia kary na podmiot prowadzący taką placówkę. Powołany wyżej przepis nie daje organowi żadnej możliwości wyboru rozstrzygnięcia, jeżeli chodzi czy to o ocenę celowości nałożenia kary, czy też miarkowania jej wysokości. Nie ma przy tym znaczenia, z jakich przyczyn podmiot prowadzący placówkę, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy, w dacie wymierzenia kary, nie legitymował się zezwoleniem na prowadzenie przedmiotowej działalności. Dla zastosowania przepisu z art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy istotne znaczenie ma jedynie to, czy w momencie wydania decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej dany podmiot posiadał zezwolenie, czy też zezwolenia tego nie posiadał i czy w placówce przebywało więcej niż 10 osób. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie wykazało, że skarżąca w [...] przy ul. [...] zapewniała całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym i osobom w podeszłym wieku, w rozumieniu art. 68 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, jednakże nie dysponowała zezwoleniem na prowadzenie takiej działalności. Wobec tego Wojewoda w sposób zgodny z prawem wydał decyzję nakładającą na nią karę pieniężną w wysokości 20.000 zł. Sąd zauważa, że podjęcie bez wymaganego zezwolenia działalności polegającej na prowadzeniu placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku zagrożone jest dolegliwą sankcją administracyjną, co podyktowane jest troską ustawodawcy o los podopiecznych tego rodzaju placówek oraz koniecznością zagwarantowania pensjonariuszom godnych i bezpiecznych warunków pobytu. Wbrew twierdzeniom skargi, postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i zostało przeprowadzone wnikliwie, a uzasadnienia: zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji spełniają wymogi z art. 107 § 3 kpa. Nie zostały naruszone przepisy art. 7, 77, 138 § 1 pkt 1 kpa, a także przepisy prawa materialnego - art. 130 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 67 ust.1 ustawy o pomocy społecznej. Kontrola, która odbyła się w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, w uprzednio wskazanym obiekcie została przeprowadzona zgodnie z unormowaniami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 23 marca 2005 r. w sprawie nadzoru i kontroli w pomocy społecznej (Dz. U. Nr 61 poz. 543). Skarżąca była obecna w trakcie kontroli, złożyła podpis pod protokołem kontroli i nie wniosła do niego zastrzeżeń. Wbrew twierdzeniom skargi zebrane w sprawie dowody wykazały, że skarżąca faktycznie prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku. W dniu kontroli w obiekcie przebywało [...] osób w podeszłym wieku, powyżej 80 lat, wymagających pomocy w codziennych czynnościach. Z większością z nich kontrolerzy nie byli w stanie nawiązać logicznego kontaktu, co jasno wynika z protokołu kontroli. W budynku przebywał dwuosobowy personel, który sprawował opiekę nad pensjonariuszami. Przy czym jeden z mieszkańców, z którym udało się porozmawiać potwierdził, że przebywa w tym miejscu od miesiąca. Ponadto skarżąca stwierdziła do protokołu kontroli, że osoby przebywają w placówce na podstawie umów, dotyczących wynajmu pokoju i świadczenia usług. Obecny zaś w dniu kontroli personel ośrodka potwierdził, że usługi świadczone są całodobowo, a osoby mają zapewnione całodzienne wyżywienie, potrzebną pomoc przy kąpieli, ubieraniu, czy jedzeniu. W tej sytuacji nie sposób uznać, że prowadzona przez skarżącą działalność jest jedynie działalnością związaną z wynajmem pokoi, z elementami opieki. Z usług ośrodka korzystały bowiem tylko osoby w podeszłym wieku, schorowane i niepełnosprawne, w celu zapewnienia im całodobowej opieki. Powyższe potwierdza także dokumentacja zdjęciowa, znajdująca się w aktach sprawy. W tych okolicznościach Sąd nie doszukał się naruszenia art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 kpa, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony K. L. i wynajmujących pokoje. Wskazać należy, że zgodnie z art. 86 kpa jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Jak z powyższego wynika w sprawie musiałyby istnieć jakiekolwiek wątpliwości, aby można było przeprowadzić ten pomocniczy środek dowodowy i przesłuchać stronę. Z kolei przeprowadzenie przesłuchania pensjonariuszy w charakterze świadków, wskazane przez skarżącą, zdaje się być niecelowe. Ze znaczną większością osób przebywających w placówce i korzystających z usług skarżącej nie było kontaktu "słowno – logicznego" - tak więc przeczy to temu, iż wiedza tych pensjonariuszy wniosłaby nowe okoliczności do sprawy (art. 82 § 1 kpa). Ponadto stres związany z podjęciem takich czynności dowodowych mógłby pogorszyć ich ciężki stan zdrowia. Strona skarżąca zdaje się wywodzić, że przesłuchanie tych osób jest niezbędne do wykazania, że są oni lokatorami, a nie pensjonariuszami w kontrolowanym obiekcie. Okoliczność ta nie ma wpływu na konstatację, czy prowadzona działalność ma charakter reglamentowany zezwoleniem, czy też nie. Ocenę charakteru przedmiotowej działalności determinuje przede wszystkim rodzaj faktycznie świadczonych usług, które to mieszczą się w pojęciu usług opiekuńczych, zdefiniowanych w art. 68 ustawy o pomocy społecznej. Rodzaj zawartych umów, na podstawie których te usługi są świadczone ma jedynie drugorzędne znaczenie. Przesłuchanie pensjonariuszy ośrodka należy zatem uznać za zbędne. W tym stanie rzeczy organ podjął wszelkie niezbędne czynności, zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawidłowej oceny materiału dowodowego. Sąd pragnie wskazać, że zakwestionowanie przez stronę prawidłowości ustaleń, odnośnie niewyrażenia zgody na kontrolę, nie ma w sprawie niniejszej o tyle znaczenia, że nie wpływa - jak wskazano powyżej - na wymiar kary, czy też sam fakt jej nałożenia, a kontrola tej placówki odbyła się [...] września 2017 r. Tak więc nawet gdy uchybienie wskazane przez skarżącą miałoby miejsce, to tak nie wpłynęłoby na rozstrzygniecie Sądu. Odnosząc się z kolei do twierdzenia, dotyczącego dopuszczenia jako dowodu dokumentów wytworzonych i zgromadzonych w trakcie czynności dokonywanych z naruszeniem prawa materialnego - tj. art. 77 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - stwierdzić należy, że Sąd w istocie nie rozumie istoty tego zarzutu. Skarżąca zdaje się kwestionować prawidłowość dokonania kontroli, ale nie wskazuje jakie to okoliczności spowodowały, że została ona przeprowadzona bezprawnie, czy na czym polega sprzeczność dokonanej kontroli z przepisami prawa. Jednocześnie w ocenie Sądu przedmiotowa kontrola została przeprowadzona w oparciu o przepisy rozporządzenia wskazanego uprzednio. Na koniec rozważań należy podnieść, że bez znaczenia dla oceny faktycznie prowadzonej przez skarżących działalności jest wpis widniejący w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Natomiast kontrolowane przez Sąd rozstrzygnięcia I i II instancji zostały wydane w oparciu o materialnoprawną normę zawartą w art. 130 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, a powołany przez skarżącą art. 131 tej ustawy stanowi jedynie normę kompetencyjną oraz określa sposób wymiaru jak też egzekucji nałożonych kar. Nie można zatem twierdzić, że rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie zawierają odmienną podstawę prawną. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 151 ppsa.