I SA/Wa 970/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [..] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] listopada 2011 r. nr [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy W. z [...] lipca 2011 r. nr [...] ustalającą opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości na skutek podziału nieruchomości oznaczonej przed podziałem jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie W., gmina W. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z ustaleń organu wynika, że podział działki nr [...] został dokonany na wniosek właścicieli i zatwierdzony decyzją Wójta Gminy W. z [...] października 2009 r. nr [...]. Wysokość opłaty adiacenckiej została ustalona na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego w dniu 7 maja 2011 r. przez rzeczoznawcę majątkowego W.K.. Organ odwoławczy uznał, że z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego W.K., nie wynika, aby uwzględniono przy określaniu cech nieruchomości uciążliwości i ograniczeń w zagospodarowaniu, spowodowanych przez istniejące i projektowane [...] - na dz. ew. nr [...], [...], [...] i [...] oraz [...] – na dz. ew. nr [...] i [...], [...] oraz [...]. Przy wycenie brano pod uwagę tylko następujące cechy rynkowe: lokalizacja szczegółowa, sąsiedztwo, powierzchnia, cechy geometryczne, jakość drogi dojazdowej i uzbrojenie. W świetle powyższego, budzi wątpliwości stwierdzenie rzeczoznawcy w piśmie z dnia 18 czerwca 2011 r., że przebieg istniejących i projektowanych ww. [...] i [...] biegnącej przez środek nieruchomości został uwzględniony w procesie wyceny. Zatem w ocenie organu odwoławczego nie można twierdzić, że należycie udowodniono wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości spowodowany podziałem. Zostały więc naruszone art. 7, 77 art. 107 § 3 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i co za tym idzie niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji przez niedostateczną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, tzn. operatu szacunkowego. Uzasadnia to, zdaniem organu odwoławczego, uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego A.W. wniósł o "profilaktyczne zbadanie" zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że w pełni zgadza się z rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji. Jednakże, zdaniem skarżącego mogą zaistnieć wątpliwości czy żaden z członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którzy wydali decyzję nie podlegał wyłączeniu. Na takie prawdopodobieństwo może wskazywać to, iż podpisy na decyzji są nieczytelne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd bada, czy organ administracji publicznej orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z tym, ze stosownie do art. 134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, w wyniku rozpatrzenia odwołania właścicieli nieruchomości, która została na ich wniosek podzielona – K. i A.W., od decyzji Wójta Gminy W. ustalającej opłatę adiacencką uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powodem takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie przez organ odwoławczy mankamentów operatu szacunkowego, który był podstawą ustalenia opłaty adiacenckiej, a które zostały szczegółowo wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Decyzja ta jest korzystna dla skarżącego gdyż eliminuje z obiegu prawnego niekorzystną dla niego decyzję organu I instancji nakładającą obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł. Sam skarżący ma świadomość, że zaskarżona decyzja jest dla niego korzystna i stwierdza to wprost w uzasadnieniu swojej skargi. Zatem wyeliminowanie przez Sąd tej korzystniej decyzji byłoby możliwe tylko wówczas gdyby dotknięta ona była wadą nieważności decyzji, określoną w art. 156 § 1 k.p.a., a co wynika z powołanego art. 134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie doszło do naruszenia przepisów dotyczących wyłączenia pracownika organu administracji publicznej od udziału w postępowaniu, a co wzbudziło wątpliwości skarżącego wyrażone w uzasadnieniu skargi. Przyczyny wyłączenia pracownika wymienione są w art. 24 k.p.a. Żadna z sytuacji wyszczególnionych w tym przepisie nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Ponieważ brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji będzie miał na uwadze treść art. 98 a ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651), zgodnie z którym ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 stycznia 2010 r. sygn. akt I OPS 5/09 stwierdził, że upływ trzyletniego terminu, o którym mowa w art. 98a ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. dotyczy rozstrzygnięcia o ustaleniu opłaty adiacenckiej decyzją ostateczną. Organ winien więc rozważyć, czy nie doszło do przedawnienia opłaty adiacenckiej. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.