I SA/Wa 972/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Z. i M. M. o wstrzymanie wykonania pkt 4 zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg B. Z., M. M., Miasta [...] oraz A. K. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania pkt 4 zaskarżonej decyzji. Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...] uchyliła w całości decyzję Prezydenta [...] z [...] stycznia 2008 r. nr [...] ustanawiającą na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego [...] części gruntu, stanowiącego dz. nr [...] w obrębie [...], o pow. [...] m2, położoną w [...] przy ul.[...], uregulowanego w księdze wieczystej KW nr [...] (grunt pod budynkiem), położonego w [...] przy ul.[...], na rzecz A. K. w udziale wynoszącym [...] części i M. M. w udziale wynoszącym [...] części (pkt 1) i odmówiła ustanowienia prawa użytkowania wieczystego (pkt 2); nakazała Miastu [...] przejęcie zarządu nieruchomością, stanowiącą dz. nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2, położoną w [...] przy ul. [...] (pkt 3) oraz nadała decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (pkt 4). B. Z. i M. M. pismem z 20 kwietnia 2018 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Skarżący wystąpili jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania pkt 4 tej decyzji, tj. w zakresie w jakim decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżący podnieśli, że przesłanka nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, oparta została na pozaustawowych kryteriach i w oparciu o fałszywe dowody wskazujące, że w istocie nie istnieje stan zagrażający zdrowiu lub życiu ludzkiemu, ani stan zagrożenia dla gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, ani nie istnieje przesłanka względu na interes społeczny lub ważny interes strony. W uzasadnieniu skargi przytoczono szereg zarzutów odnoszących się do zawartego w pkt 4 decyzji postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w tym, że jest ono nieprawidłowe, bowiem nie wskazuje, któremu z rozstrzygnięć zawartych w pkt 1, 2 i 3 decyzji rygor ten nadano, co jest niezgodne z normą art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto stoi w oczywistej sprzeczności z uregulowaniem zawartym w art. 40b ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2017 r. poz. 718), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 26 stycznia 2018 r. Zdaniem skarżących, postanowienie to nie zawiera ponadto uzasadnienia prawnego wymaganego dla postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, co również narusza prawo do rzetelnego postępowania administracyjnego. Okoliczności powyższe uzasadniają wstrzymanie wykonania rygoru natychmiastowej wykonalności zawartego w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji co do pkt 4 wskazał, że jest on bezzasadny. W ocenie Komisji ochrona interesu społecznego uzasadniała nadanie ww. rygoru. Organ podkreślił, że z akt Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego wynika, że stan klatek schodowych oraz mieszkań był niezadowalający, beneficjenci decyzji reprywatyzacyjnej dokonywali remontów bez zgody i wiedzy odpowiednich służb. Z zeznań świadków oraz dokumentacji przedstawionej przez Straż Miejską oraz Policję wynika, że na podwórku, w opuszczonych mieszkaniach oraz klatkach schodowych budynku przebywają bezdomni, nie są wywożone śmieci. Ww. beneficjenci naruszali również prawa lokatorów. W piśmie procesowym z 27 czerwca 2018 r. w uzupełnieniu wniosku o wstrzymanie skarżący podnieśli ponadto, że w okolicznościach niniejszej sprawy odmowa ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nie może pociągać za sobą prawa do żądania wydania nieruchomości budynkowej, z uwagi na to, że w obrocie prawnym nadal pozostają decyzje stanowiące podstawę do ubiegania się przez dawnych właścicieli gruntu ich następców prawnych o zwrot tej nieruchomości. W tej sytuacji nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w odniesieniu do nakazania Miastu [...] przejęcia zarządu nieruchomością, stanowiącą dz. Nr [...], wskazuje na rażące naruszenie prawa przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a., i ma on charakter zamknięty. Zgodnie z tym przepisem po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści powołanego przepisu wynika, że konieczną przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Istotne też jest, że na tym etapie postępowania Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wstrzymanie wykonania decyzji ma zatem charakter wyjątkowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w art. 61 § 3 P.p.s.a., chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu. W rozpoznawanej sprawie wniosek zawarty w skardze oraz piśmie procesowym z 27 czerwca 2018 r. dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z 20 marca 2018 r. co do pkt 4, tj. w zakresie w jakim decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozpoznając przedmiotowy wniosek w ramach przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżący nie przedstawili bowiem żadnych argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania pkt 4 wskazanego aktu. Podnoszone argumenty, dotyczące oparcia pkt 4 decyzji na pozaustawowych kryteriach i w oparciu o fałszywe dowody, a także wskazujące na niezgodność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w żaden sposób nie wypełniają przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Przesłanki te nie wynikają także z pisma procesowego z 27 czerwca 2018 r., w którym skarżący podnieśli jedynie, że w okolicznościach niniejszej sprawy odmowa ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nie może pociągać za sobą prawa do żądania wydania nieruchomości budynkowej, z uwagi na to, że w obrocie prawnym nadal pozostają decyzje stanowiące podstawę do ubiegania się przez dawnych właścicieli gruntu ich następców prawnych do zwrotu tej nieruchomości. Innymi słowy powyższa argumentacja skarżących w żaden sposób nie wyjaśnia, na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub w jaki sposób nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wywoła trudne do odwrócenia skutki. Podnoszone zarzuty, odnoszące się w istocie do zaskarżonej decyzji, nie stanowią okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania tej decyzji we wskazanym zakresie. Przy czym jeszcze raz podkreślić trzeba, że na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie, Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia. W świetle powyższego stwierdzić należy, że złożony wniosek jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.