I SA/Wa 978/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska, Sędziowie NSA Anna Lech, WSA Monika Nowicka (spr.), , Protokolant Małgorzata Mierzejewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji administracyjnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] odmawiającą zmiany decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] października 1991 r. dotyczącej nabycia z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez W. Zakłady Budowy Urządzeń [...] w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. w gminie M. stanowiącego działki o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni [...] ha, wykazanego w księdze wieczystej nr Kw [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w M. oraz prawa własności budynków znajdujących się na opisanym gruncie, a wymienionych w tabeli nr [...], stanowiącej załącznik do decyzji uwłaszczeniowej. Powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte na następujących ustaleniach: Wojewoda [...] działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, póz. 464 ze zm.) decyzją z dnia [...] października 1991 r. znak [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez W. Zakłady Budowy Urządzeń [...] w W. prawa użytkowania wieczystego opisanego na wstępie gruntu oraz prawa własności budynków znajdujących się na nim, a wymienionych w tabeli nr [...] stanowiącej załącznik do w/w decyzji. Wnioskiem z dnia 20 stycznia 2003 r. "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą w M. wystąpiła - w trybie art. 155 Kpa - o zmianę decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] października 1991 r. poprzez określenie, że budynek opisany w pkt [...] ppkt [...] w tabeli nr [...], stanowiącej załącznik do w/w decyzji, posiada powierzchnię użytkową [...] m2 i oznaczenie go jako "[...]", w miejsce dotychczasowego oznaczenia "[...]" mający powierzchnię użytkową [...] m2. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] odmówił zmiany decyzji uwłaszczeniowej ponieważ "wnioskodawca-nie udokumentował, iż nabyty przez niego budynek biurowy o powierzchni użytkowej [...] m2 , posadowiony na działce nr [...] jest tożsamy z budynkiem warsztatu [...] o powierzchni użytkowej [...] m2, ujętym w decyzji uwłaszczeniowej". Od w/w decyzji odmownej odwołanie wniosła "[...]" Spółka z o.o. z siedzibą w M. Rozpatrując sprawę w II Instancji Minister Infrastruktury stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 155 Kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgoda strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie Dyrektor Delegatury Ministra Skarbu Państwa w K. był stroną postępowania administracyjnego bowiem reprezentuje on Ministra Skarbu Państwa, działającego w imieniu zlikwidowanego przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą W. Zakłady Budowy Urządzeń [...] w W. Minister ten przy tym nie wyraził zgody na zmianę decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] października 1991 r. W związku z powyższym, ponieważ podstawowym warunkiem dopuszczalności zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej jest zgoda strony, która nabyła prawo i granicę dozwolonych zmian w decyzji wydanej na podstawie art. 155 Kpa wyznacza treść wyrażonej zgody (wyrok NSA z dnia 25.06.1985 r. sygn. akt SA/Wr351/85), organ centralny stanął na stanowisku, że skoro nie została spełniona podstawowa przesłanka do zastosowania art. 155 Kpa (brak zgody strony), to decyzji uwłaszczeniowej z dnia 1 października 1991 r. nie można zmienić w tym trybie. Ponadto Minister zauważył, że – jak wynika z ustaleń organu I instancji - wnioskodawca nie udokumentował, że nabyty przez niego budynek biurowy o powierzchni użytkowej [...] m2 posadowiony na działce nr [...] jest tożsamy z budynkiem warsztatu szkolnego o powierzchni użytkowej [...] m2, ujętym w decyzji uwłaszczeniowej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi spółki "[...]" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której skarżąca zarzucając Ministrowi Infrastruktury naruszenie przepisów art. 7, 12, 75, 77, 80, 107 i 155 k.p.a. oraz art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze w szczególności poddano w wątpliwość traktowanie przez organy Skarbu Państwa jako strony, która jest uprawniona do wyrażenia zgody na zmianę decyzji uwłaszczeniowej. Podniesiono, iż uwłaszczone przedsiębiorstwo państwowe – jakim były – W. Zakłady Urządzeń [...] uległo likwidacji i zostało wykreślone z rejestru. Umową natomiast z dnia [...] listopada 2000 r. zawartą pomiędzy Skarbem Państwa reprezentowanym przez Dyrektora Delegatury Ministerstwa Skarbu Państwa w K. a W. Zakładami Urządzeń [...] "[...]" spółka z o.o. w W. przeniesiono na tę ostatnią mienie zlikwidowanego przedsiębiorstwa państwowego. Podmiotowi temu natomiast organy odmówiły prawa udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze strony, choć – zdaniem skarżącej – to właśnie ten podmiot był wyłącznie uprawniony do wyrażenia zgody, o której mowa w przepisie art. 155 k.p.a. Ponadto w skardze zakwestionowano fakt, aby przedmiotowy budynek nie był tożsamym z obiektem określonym w decyzji uwłaszczeniowej jako warsztat [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za niezasadną i z tego powodu podlegała oddaleniu. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie rozstrzygającą w niej kwestią było prawidłowe określenie podmiotu, który był uprawniony do wyrażenia zgody na zmianę ostatecznej decyzji, na podstawie której obecnie nieistniejące już przedsiębiorstwo państwowe jakim były W. Zakłady Budowy Urządzeń [...] w W. nabyły prawo wieczystego użytkowania gruntu z prawem własności zabudowań. W ocenie Sądu podmiotem takim z całą pewnością nie mogła być spółka "[...]" spółka z o.o. z siedzibą w W. - jak wywodziła skarżąca. Spółka ta bowiem nie była ani adresatem decyzji uwłaszczeniowej i nie nabyła na jej podstawie żadnego prawa, ani też nie mogła być traktowana jako następca prawny zlikwidowanych Zakładów państwowych. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że "[...]" spółka z o. o. w W. nie nabyła majątku przedsiębiorstwa państwowego od tegoż podmiotu. Po likwidacji przedsiębiorstwa majątek jego wszedł w zasób majątku Skarbu Państwa, który następnie – jako jego wyłączny właściciel – kolejnymi umowami notarialnymi dokonał rozporządzenia nim w tym ostatecznie umową z dnia [...] października 2000 r. przeniósł własność w/w zlikwidowanych zakładów państwowych na rzecz W. Zakładów Urządzeń [...] "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. W tych warunkach za prawidłowe trzeba uznać stanowisko Ministra Infrastruktury, który zapytanie o akceptację zmiany decyzji uwłaszczeniowej skierował do organu założycielskiego zlikwidowanego przedsiębiorstwa. Wobec braku zgody uprawnionego na powyższą zmianę decyzji, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia była okoliczność, czy budynek określany obecnie jako budynek [...] jest tożsamy z budynkiem ujętym w decyzji uwłaszczeniowej jako warsztat [...]. Zgoda strony, która nabyła prawo na podstawie decyzji mającej ulec zmianie jest bowiem przesłanką, która obok innych przesłanek - wymienionych w przepisie art. 155 k.p.a. – musi zostać spełniona, aby zmiana decyzji była w ogóle możliwa. Z tych powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza wymienionych w skardze przepisów prawa i z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji.