I SA/Wa 989/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Protokolant Referent stażysta Aneta Suchecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2019 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją SKO [...] z [...] marca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ/SKO), działając na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 570) oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako kpa), uchyliło odmowną decyzję Wójta Gminy [...] z [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i orzekło o przyznaniu bezterminowo D. S. (dalej jako skarżący) świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu opieki nad osobą niepełnosprawną – Z. S. - w miesięcznej wysokości [...] zł na okres od [...] lutego 2019 r. Organ ustalił, że niepełnosprawność Z. S. powstała po ukończeniu przez nią 25 roku życia, jej syn D. S. nie podejmuje żadnego zatrudnienia i opiekuje się niepełnosprawną matką, która jest niezdolna do samodzielnej egzystencji od [...] listopada 2018 r., przy czym orzeczenie o niepełnosprawności zapadło [...] grudnia 2018 r. a wniosek o świadczenie pielęgnacyjne został złożony [...] lutego 2019 r. W decyzji wskazano, iż podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 3 pkt 21 i pkt 22, art. 17 ust. 1, ust. 1a, ust. 1b, ust. 3-3d, ust. 5, art. 23 ust. 2a, art. 24 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm., dalej jako ustawa) oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 (opubl. Dz.U. z 2014 r., poz. 1443). Organ podał, że w oparciu o art. 24 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy, co do zasady, prawo do ww. świadczenia ustala się począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami - na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. Uwzględniając powyższe organ uznał, że przedmiotowe świadczenie przysługuje skarżącemu począwszy od 1 lutego 2019 r. czyli począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o jego przyznanie, i jest ono bezterminowe. W skardze na ww. decyzję zarzucono organowi naruszenie art. 24 ust. 2a ustawy poprzez przyznanie prawa do ww. świadczenia od dnia złożenia wniosku a nie od dnia złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd w całości popiera reformatoryjne stanowisko organu II instancji oparte na wyroku TK w sprawie K 38/13 (por. wyroki NSA z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1614/16; z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 223/16; z dnia 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 923/16; z dnia 7 września 2016 r. sygn. akt I OSK 755/16 czy wyrok WSA w sprawie I SA/Wa 394/18). SKO w decyzji wydanej w trybie art. 138 § 1 pkt. 2 kpa nie uwzględniło jednak treści art. 24 ust. 2a ustawy, do zarzutu odnośnie jego niezastosowania nie odniosło się także w odpowiedzi na skargę. Przepis ten stanowi, że jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. W stanie faktycznym sprawy nie budzi wątpliwości, że orzeczenie o niepełnosprawności zapadło w grudniu 2018 r. a wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został złożony w lutym 2019 r. a zatem z zachowaniem trzymiesięcznego terminu określonego w art. 24 ust. 2a ustawy. Oznacza to, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje skarżącemu od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ppsa w zw. z art. 24 ust. 2a ustawy. Ponownie rozpoznając sprawą SKO orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 kpa winno uchylić decyzję organu I instancji i orzec o przyznaniu skarżącemu przysługującego mu świadczenia od daty określonej w art. 24 ust. 2a ustawy.