I SA/Wa 992/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z zażalenia M.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2017 r. , sygn. akt I SA/Wa 992/16 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej postanawia: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 22 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 992/16, Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 12 maja 2017 r. o odmowie przyznania M.S. prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz o umorzeniu postępowania w zakresie wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Pismem z [...] lipca 2017 r., skarżący wniósł na postanowienie z [...] czerwca 2017 r. zażalenie. Przy czym o możliwości zaskarżenia tego postanowienia został pouczony w piśmie Sądu, przy którym zostało mu postanowienie doręczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zażalenie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, iż o tym czy od orzeczenie przysługuje Sądu przysługuje środek odwoławczy przesadzają obwiązujące w tej materii przepisy procesowe zawarte w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Stąd nawet jeśli strona została błędnie pouczona o prawie złożenia takiego środka – jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie – nie oznacza to, że środek ów może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, stosownie do art. 194 § 1 p.p.s.a., przysługuje w przypadkach określonych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w punktach 1 do 10 § 1 tego artykułu. Postanowienia Sądu podjęte w następstwie rozpoznania sprzeciwu od wydanego w przedmiocie prawa pomocy postanowienia referendarze ( a takowym jest postanowienie z 22 czerwca 2017 r.) , w katalogu określony w tym przepisie nie zostały ujęte. Brak jest również w ustawie innego przepisu wskazującego na możliwość wniesienia na nie zażaleń. Jest to przy tym konsekwencja aktualnie obowiązującego modelu orzekania w przedmiocie prawa pomocy, gdzie przyjęto, że rozstrzygając w związku z wniesionym sprzeciwem od wydanego przez referendarza sądowego postanowienia (zarządzenia) w przedmiocie prawa pomocy, wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a.). Z tych względów wniesione przez M.S. zażalenie na postanowienie z 22 czerwca 2017 r. , jest niedopuszczalne i podlegać musi odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.,