I SA/Wa 995/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Joanna Skiba Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat L. Z., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania W. P. , utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] o odmowie uchylenia w trybie art. 155 Kpa decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r., nr [...] orzekającej o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa, jako opuszczonego, stanowiącego własność A. P., położonego we wsi [...] gm. [...], gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha, obejmującego działki nr [...], [...], [...] i [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy. W. P. wnioskiem z dnia 23 listopada 2009 r. wystąpił o uchylenie w trybie art. 155 Kpa ostatecznej decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r., nr [...] orzekającej o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa, stanowiącego własność A. P., położonego we wsi [...] gm. [...], gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha, obejmującego działki nr [...], [...], [...] i [...]. Postanowieniem z dnia [...] lutego 1973 r., Burmistrz [...] przekazał w/w wniosek wg właściwości Staroście Powiatowemu w [...], który postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r., zwrócił wnioskodawcy przedmiotowy wniosek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na skutek rozpatrzenia zażalenia W. P. , postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r., uchyliło zaskarżone postanowienie Starosty [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Starosta [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu przedmiotowego gospodarstwa rolnego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 549/09 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2009 r. wskazując, iż organy niewłaściwie zakwalifikowały wniosek W. P. jako wniosek o zwrot przejętego gospodarstwa rolnego, podczas gdy wnioskodawca wnosił o wydanie decyzji na podstawie art. 155 Kpa. Wnioskiem z dnia 23 listopada 2009 r. W. P. wystąpił do Starostwa Powiatowego w [...] o uchylenie, na podstawie art. 155 Kpa, ostatecznej decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Starosta [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie w związku z przekazaniem akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji wskazując, iż Starosta [...] nie jest organem właściwym do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Starosta [...] przekazał wniosek W. P. z dnia 23 listopada 2009 r. do Agencji Nieruchomości Rolnych. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w [...] Filia w [...] odmówiła uchylenia decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w [...] Filii w [...] w całości i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji w całości wskazując, że organem właściwym do rozpatrzenia sprawy jest wojewoda. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przekazał, na podstawie art. 65 § 1 Kpa, Wojewodzie [...] wniosek W. P. z dnia 23 listopada 2009 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku W. P., odmówił uchylenia decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r., nr [...] orzekającej o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa, gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha, stanowiącego własność A. P. Od powyższej decyzji wniósł odwołanie W. P. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia 28 września 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomości obejmuje aktualnie działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...] i [...], położone w obrębie [...] gm. [...] i odpowiednio działki [...] i [...] stanowią własność Skarbu Państwa - Zasób Własności Rolnej Skarbu Państwa, działka nr [...] stanowi własność Gminy [...], natomiast działki nr [...] oraz [...] - własność osoby prywatnej. Organ odwoławczy stwierdził, że zmiana ostatecznej decyzji na podstawie art. 155 kpa jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy obowiązują przepisy prawne, na podstawie których wydana została decyzja, która ma być poddana weryfikacji. W przeciwnym bowiem razie zmiana regulacji prawnej oznacza konieczność rozpatrzenia uprawnień strony, na gruncie aktualnego stanu prawnego, co prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej, a tym samym wyłącza zastosowanie art. 155 Kpa. Organ II instancji wskazał, że materialnoprawną podstawą decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r., której uchylenia w trybie art. 155 Kpa domaga się W. P., stanowił art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. w brzmieniu nadanym art. 1 ustawy z dnia 15 lipca 1961 r. zmieniającej ustawę z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 32, poz. 161). Przepis ten utracił moc na podstawie art. 51 pkt 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79) w dniu 1 lipca 1982 r., a więc w dniu wejścia tejże ustawy w życie. Tym samym za niedopuszczalnością zastosowania trybu z art. 155 kpa do decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r. przemawia brak tożsamości sprawy, i to zarówno w sensie podmiotowym, jak i przedmiotowym. Niedopuszczalność przedmiotowa wynika z tego, że nie obowiązują już przepisy na podstawie których decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r. została wydana. Ponadto kwestia przejmowania opuszczonych gospodarstw rolnych na własność Państwa nie stanowi obecnie przedmiotu regulacji prawnej. Z kolei brak tożsamości podmiotowej przejawia się poprzez zmieniony stan prawny przejętej nieruchomości, która nie stanowi już wyłącznie własności Skarbu Państwa, albowiem działki nr [...] i [...] stanowią własność Skarbu Państwa - Zasób Własności Rolnej Skarbu i Państwa, działka nr [...] stanowi własność Gminy [...], natomiast działki nr [...] oraz [...] - własność osoby prywatnej. Minister podał, że przyczyną odmowy uchylenia decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973r. jest niedopuszczalność zastosowania w sprawie art. 155 Kpa wynikająca z braku tożsamości sprawy, i to zarówno w sensie przedmiotowym jak i podmiotowym. Skargę na powyższą decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. P. Skarżący zarzucił organowi: 1) obrazę art.155 w zw. z art.104 § 2 Kpa wskutek braku rozważenia przez organy obu instancji możliwości choćby częściowego, tj. w zakresie nadal przysługującego Skarbowi Państwa prawa własności do gospodarstwa rolnego A. P., uchylenia decyzji Prezydium Powiatowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r.; 2) obrazę art. 114 Kpa wskutek braku rozważenia możliwości zawarcia ugody zarówno, co do trybu załatwienia sprawy, jak i pod względem merytorycznym, w sytuacji gdy uchylenie decyzji w trybie art. 155 Kpa zależy od zgody organu administracyjnego prowadzącego postępowanie administracyjne, a jednocześnie będącego reprezentantem Skarbu Państwa, który nabył prawo; a ponadto postępowanie ugodowe jest niezbędne do uzgodnienia sposobu załatwienia sprawy z osobą prywatną; 3) obrazę art. 9 Kpa wskutek tego, że organy obu instancji nie udzieliły wnioskodawcy pouczenia o możliwych sposobach prawnych i drogach prawnych odzyskania gospodarstwa rolnego przejętego od A. P. przez Skarb Państwa; 4) obrazę art. 2, art. 21 ust. 2, art. 30, art. 64 ust. 3, art. 77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie nowego porządku konstytucyjnego, mimo treści art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, wskutek czego zaskarżona decyzja Ministra jest niezgodna z wolą Rządu RP, mającego zamiar - jak wynika z dołączonego do skargi projektu ustawy o rekompensatach za przejęte przez państwo nieruchomości oraz niektóre inne składniki mienia - rozwiązać ten problem systemowo, przez wprowadzenie do obrotu prawnego ustawy odciążającej organy władzy publicznej od załatwiania podobnych do żądania skarżącego spraw indywidualnymi decyzjami. Skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]; 2) przyznanie skarżącemu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu; 3) dopuszczenie dowodu z dołączonego dokumentu - projektu ustawy 4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego - w razie odmowy przyznania prawa pomocy w całości lub przyznania prawa pomocy tylko częściowo. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Sąd zauważa, że uchylenie lub zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej w trybie art. 155 Kpa możliwa jest tylko i wyłącznie wtedy, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki: 1) strona nabyła prawo na mocy decyzji ostatecznej; 2) strona wyraziła zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji; 3) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu decyzji; 4) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Jednak przed przystąpieniem do merytorycznej oceny przesłanek wynikających z art. 155 Kpa organ jest zobligowany do oceny, czy ze względów podmiotowych i przedmiotowych uchylenie decyzji w trybie art. 155 Kpa jest dopuszczalne. W ramach oceny dopuszczalności uchylenia decyzji konieczne jest więc ustalenie, czy w konkretnym przypadku istnieje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Tożsamość sprawy jest wyznaczana przez element podmiotowy - ta sama strona lub strony postępowania i elementy przedmiotowe - niezmienione fakty prawnie istotne, tożsamość skonkretyzowanych praw i obowiązków, ciągłość regulacji prawnej stanowiącej podstawę prawną rozstrzygnięcia. W piśmiennictwie wskazuje się przy tym, że z tożsamością sprawy mamy także do czynienia w sytuacji, gdy zmieni się akt prawny stanowiący podstawę wydania decyzji, ale zostanie zachowana ciągłość regulacji prawnej praw i obowiązków, co oznacza, że regulacja prawna z poprzedniego aktu prawnego została przejęta w niezmienionym stanie przez nowy akt prawny (por. R. Kędziora Komentarz k.p.a. Wydawnictwo C.H. Beck Wyd. 2, Warszawa 2008, str. 838 i powołane tam orzeczenie NSA). W orzecznictwie wskazuję się, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 Kpa jest nowym postępowaniem, odrębnym w stosunku do tego, w którym zapadła weryfikowana decyzja ostateczna (por. uchwała SN z dnia 15 grudnia 1984 r. sygn. akt III AZP 8/83, OSNC 1985, Nr 10, poz. 143). Decyzja wydana na podstawie art. 155 Kpa może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu, a więc decyzją, której dotyczy postępowanie o zmianę lub uchylenie. Na okoliczność powyższą zwrócił już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 2/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 4, gdzie wskazano, że dla ustalenia tożsamości przedmiotu sprawy decydujące znaczenie ma treść praw i obowiązków. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że dopóki mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, z tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym i niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym. Konsekwentnie w trybie art. 155 Kpa nie można rozszerzać treści nowej sprawy administracyjnej, a zmiana decyzji w tym trybie może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej". Poza tym NSA wskazał, że skoro w sprawie chodzi o stosowanie tzw. nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji, istnienie zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 Kpa) nakazuje ścisłą wykładnię przepisów o trybach nadzwyczajnych. Mieć bowiem należy na względzie, iż decyzja wydana na podstawie art. 155 Kpa może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych zmienianą (uchylaną) decyzją organu, a nie kwestii nowych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 1993 r., sygn. akt I SA/1892/92, ONSA 1994, Nr 3, poz. 116). W rozpoznawanej sprawie materialno-prawną podstawą decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r., na podstawie, której nastąpiło przejęcie na rzecz Skarbu Państwa, jako opuszczonego, gospodarstwa rolnego A. P., stanowił art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. w brzmieniu nadanym art. 1 ustawy z dnia 15 lipca 1961 r. zmieniającej ustawę z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. Nr 32, poz. 161). Powołany wyżej art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. utracił moc na podstawie art. 51 pkt 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79) w dniu 1 lipca 1982 r., a więc w dniu wejścia tejże ustawy w życie. Oznacza to, że regulacja prawna stanowiąca podstawę wydania kwestionowanej decyzji została wyeliminowana z obrotu prawnego i została zastąpiona poprzez nowe przepisu ustawowe. Tym samym nie jest możliwe rozstrzyganie w trybie art. 155 Kpa o losach decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r., wydanej na podstawie nieobowiązującego przepisu art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. W przeciwnym bowiem razie zmiana regulacji prawnej oznacza konieczność rozpatrzenia uprawnień strony, na gruncie aktualnego stanu prawnego, co prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z 20 grudnia 1991 r., sygn. akt II SA 893/91, wyrok NSA z 27 września 2002 r. sygn. akt III SA 330/01). W rozpoznawanej sprawie kolejną przesłanką decydująca o braku możliwości uchylenia kwestionowanej przez skarżącego decyzji w trybie art. 155 Kpa jest brak tożsamości podmiotowej. W dacie wydania decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r. stroną postępowania był Skarb Państwa, pod tej dacie nastąpiły zmiany stanu prawnego przejętej nieruchomości, gdyż właścicielami części działek wchodzących w skład tej nieruchomości poza Skarbem Państwa stały się: Gmina [...] oraz S. K. (pismo Starosty [...] z dnia [...] maja 2010 r.). Wobec powyższego niezasadne są zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 155 w zw. z art. 104 § 2 Kpa, poprzez choćby częściowe uchylenie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r. w zakresie dotyczącym gruntów Skarbu Państwa. Jak wskazano wyżej, co do wszystkich nieruchomości wchodzących w skład przejmowanego powyższą decyzją gospodarstwa rolnego na rzecz Państwa występuje brak tożsamości sprawy o charakterze przedmiotowym (utrata mocy obowiązującej materialnoprawnej podstawy przejęcia mienia A. P., brak w obecnych przepisach kontynuacji tożsamej regulacji prawnej dotyczącej przejmowania przez Skarb Państwa w trybie administracyjnym gospodarstw rolnych). Niezasadny był również zarzut dotyczący naruszenia art. 114 Kpa. W niniejszej sprawie wobec braku tożsamości sprawy pomiędzy sprawą załatwioną decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r., a sprawą zakończoną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r. zaistnienie tej okoliczności było powodem odmowy uchylenia tej pierwszej decyzji. Wobec tego organ prowadzący postępowanie w trybie art. 155 Kpa, stwierdzając brak możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego, z tego powodu, nie miał obowiązku przechodzenia do fazy merytorycznego rozpatrywania sprawy o uchylenie decyzji, w tym podejmowania czynności skłaniających strony do zawarcia ugody (art. 13 § 2 Kpa), prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do tego, czy obecni właściciele nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...] i [...], [...] wyrażają zgodę na uchylenie decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1973 r. Chybiony był także zarzut skargi naruszenia art. 9 Kpa, który nakłada na organy administracji państwowej obowiązek informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków oraz udzielenia niezbędnych wskazówek i wyjaśnień. W utrwalonym w orzecznictwie obowiązek, o którym mowa powyżej ciąży na organach administracji państwowej zwłaszcza w sprawach, w których okoliczności dają podstawę do wniosku, że strony po raz pierwszy zetknęły się z takimi problemami prawnymi i faktycznymi (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84). Stosowane w niniejszym postępowaniu przez organy administracji przepisy prawa nie mogły stanowić dla skarżącego nowych, nieznanych zagadnień. Skarżący prowadził bowiem kilka postępowań mających na celu odzyskanie przedmiotowej nieruchomości. Podkreślić należy, iż przepis art. 9 Kpa nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych, czy też doradztwa. Nie może być również utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach, czy konsekwencjach nie dostosowania się do konkretnych przepisów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1450/10, LEX nr 1151881). Odnosząc się do zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów art. 2, art. 8 ust. 2, art. 21 ust. 2, art. 30, art. 64 ust. 3, art. 77 ust. 2 Konstytucji RP trzeba wskazać, że zgodnie z zasadą praworządności wynikającą z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zasada ta znajduje także odzwierciedlenie w art. 6 Kpa, który stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że organy administracji zobowiązane są stosować obowiązujące przepisy prawa. Przedstawiony przez skarżącego projekt ustawy o rekompensatach za przejęte przez państwo nieruchomości oraz niektóre składniki mienia nie stanowi obecnie aktu powszechnie obowiązującego prawa. Tym samym projekt ten nie mógł stanowić podstawy wydania decyzji administracyjnej. Organy administracji prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie nie mogły zastosować przepisów zawartych w powołanym wyżej projekcie ustawy, bowiem nie jest on źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Wskazać należy, że zgodnie z art. 88 ust 1 Konstytucji RP warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Od dokonania czynności ogłoszenia aktu normatywnego w jednym z dzienników urzędowych, w tym przypadku Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, uzależnione jest włączenie przepisów aktu normatywnego do sytemu prawa obowiązującego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach zastępstwa prawnego Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej wyżej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 19 pkt 1 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U z 2013 r. poz. 461).