I SAB 210/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie NSA Marek Stojanowski del. NSA Izabella Kulig – Maciszewska (spr.) Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2004 r. sprawy ze skargi M. S. i W. M. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosków o zwrot nieruchomości 1) zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku M. S. z dnia 22 czerwca 1998 r. o zwrot nieruchomości położonej w W. przy ul.[...], w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia niniejszego wyroku oraz akt postępowania administracyjnego; 2) zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 250,00 zł (słownie dwieście pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SAB 210/03 UZASADNIENIE M. S. oraz ustanowiony dla nieznanej z miejsca pobytu W. M. kurator J. J. wnieśli skargę na bezczynność Prezydenta W., który nie rozpoznał wniosku o zwrot nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] złożonego w dniu 7 marca 2003 r. Wniesione zażalenie na tę bezczynność do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie zostało uwzględnione, bowiem Kolegium uznało, że Prezydent wydał decyzję z dnia [...] lipca 2003 r. Zdaniem skarżących decyzja ta nie rozstrzyga złożonego wniosku, a jedyne wszczęte w latach [...]- tych jedno z postępowań dot. przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wnosząc o jej oddalenie wskazał, że wskazana nieruchomość leży na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Na podstawie art. 1 tego dekretu wszystkie gruntu leżące w granicach miasta W. przeszły na własność W. Współwłaścicielkami tej nieruchomości były M. U. (obecnie S.) i W. M. Nie złożyły one wniosku o przyznanie im w trybie art. 7 w/w dekretu prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu w związku z czym budynek znajdujący się na tym gruncie przeszedł na własność Gminy W., a po likwidacji gmin w 1950 r. cała nieruchomość stała się własnością Skarbu Państwa. Nieruchomość ta z dniem 27 maja 1990 roku stała się własnością Gminy W., co potwierdził Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 1992 r., a na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m. st. Warszawy przeszła na własność Miasta W. . W dniu 1 września 1962 roku do Prezydium Rady Narodowej W. wpłynął wniosek podpisany przez J. U. i M. U. o uregulowanie stanu prawnego nieruchomości o powierzchni [...] m2, położonej w W. przy ul.[...]. Wnioskiem z dnia 24 czerwca 1998 r. adwokat J. J. , powołując się na w/w wniosek z dnia 1 września 1962 r., wystąpił o ustanowienie na podstawie art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 ze zm.) na rzecz osób przez niego reprezentowanych (tj. M. S. z domu U. I. M.) prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul.[...], hip. nr [...], oraz o zwrot budynku znajdującego się na tym gruncie. W wyniku rozpatrzenia tegoż wniosku Zarząd Gminy W. decyzją nr [...] z dnia [...] września 1998 roku odmówił M. S. z d. U. przyznania prawa użytkowania wieczystego do 1/2 niepodzielnej części gruntu o powierzchni [...] m2, stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...], położonego w W. przy ul. [...] i zwrotu 1/2 niepodzielnej części budynku znajdującego się na tym gruncie. W dniu [...] marca 1999 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. M. S. z d. U. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W wyniku jej rozpatrzenia Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w dniu 7 marca 2000 roku zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz decyzję Zarządu Gminy W. z dnia [...] września 1998 roku nr [...]. W uzasadnieniu wyroku (sygn. akt I SA 553/99) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że na podstawie zgromadzonych dokumentów nie można powiedzieć w sposób nie budzący wątpliwości, że M. S. z d. U. jest tą samą osobą która w 1937 roku nabyła wspólnie z W. M. w/w nieruchomość, oraz że nie rozstrzygnięto z czyjego wniosku opatrzonego datą 1 września 1962 roku toczyło się postępowanie administracyjne i czy wniosek ten pochodził od M. U. żony J. U. (macochy właścicielki) czy też jego córki M. S. z d. U. Po zebraniu dowodów rozstrzygających w/w kwestie Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. umorzył postępowanie z wniosku M. U. z domu T. o uregulowanie stanu prawnego nieruchomości położonej w W. przy ul.[...], hip. nr[...], jako bezprzedmiotowe. Od decyzji tej odwołał się przedstawiciel stron, a jego odwołanie wraz z aktami sprawy zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w dniu 22 sierpnia 2003 r. W międzyczasie adwokat J. J. złożył w dniu 7 marca 2003 r. wniosek o ustanowienie na podstawie w/w art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami na rzecz osób przez niego reprezentowanych prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul.[...] , hip. nr [...], oraz o zwrot budynku znajdującego się na tym gruncie. Jak wynika z powyższego rozstrzygnięcie wniosku z dnia 1 września 1962 r. ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosków z dnia 24 czerwca 1998 r. i z dnia 7 marca 2003 r. w związku z czym Prezydent W. nie jest bezczynny w przedmiotowej sprawie. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżących zmodyfikował swoją skargę i wskazał, że wniosek o zwrot przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami został złożony w dniu 22 czerwca 1998 r. i jego skarga dotyczy nierozpoznania właśnie tego wniosku. Natomiast wskazany w skardze wniosek z dnia 7 marca 2003 r. stanowi jedynie monit o rozpoznanie wniosku z 1998 r. Ustosunkowując się do modyfikacji skargi pełnomocnik Prezydenta W. wniósł o oddalenie skargi, bowiem organ nie pozostaje w bezczynności. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie i w związku z tym podlegała ona rozpoznaniu na podstawie wskazanej wyżej ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi należy uznać, że są one zasadne. Bezsporne jest, iż M. S. w wnioskiem z dnia 22 czerwca 1998 r. wystąpiła do właściwego organu o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Wniosek ten został rozpoznany decyzją Zarządu Gminy W. z dnia [...] września 1998 r., która została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 1998 r. Następnie wyrokiem z dnia 7 marca 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I SA 553/99 uchylił powyższe decyzje obu instancji. Tak więc pozostawał nadal do rozpoznania przedmiotowy wniosek z dnia 22 czerwca 1998 r. Wniosek ten do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie nie został rozpoznany. Decyzja z dnia [...] lipca 2003 r. Prezydenta W. odnosi się bowiem do wniosku z dnia 1 września 1962 r. Wynika to jednoznacznie zarówno z komparycji decyzji jak i jej uzasadnienia. Jak to wynika z jednoznacznego oświadczenia pełnomocnika i kuratora skarżących złożonego na rozprawie sądowej, wniosek z dnia 22 czerwca 1998 r. złożony w trybie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest nowym wnioskiem i niezależnym od wniosku z dnia 1 września 1962 r. Tak też jest traktowany przez Prezydenta W. Jak wskazano wyżej, wynika to z decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. gdzie wprost organ, na str. 4 uzasadnienia wskazał, że przedmiotowy wniosek z 1998 r. zostanie rozpoznany odrębną decyzją. W takiej sytuacji należy uznać, że organ nie dochował ustawowych terminów do rozpoznania wniosku. Nie dopełnił również obowiązku wynikającego z art. 36 kpa i nie zawiadomił strony o przyczynach zwłoki oraz nie wskazał terminu załatwienia sprawy. Z tych wszystkich względów Sąd uznając, że organ pozostaje w zwłoce na zasadzie art. 149 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 202 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.