I SAB 309/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wydział I w składzie następującym: przewodniczący : Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2004r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: L.A. na brak decyzji Dyrektora Generalnego Centralnego Zarządu Służby Więziennej w przedmiocie równoważnika pieniężnego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 12 września 2003r. L.A. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w P. na bezczynność Dyrektora Generalnego Centralnego Zarządu Służby Więziennej w W. Sprawa została przekazana według właściwości do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a następnie z dniem 01 stycznia 2004r. - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdyż zgodnie z art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Sąd zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), ponieważ przed jej wniesieniem nie zostało złożone zażalenie na nie załatwienie sprawy w ustawowym terminie - wobec czego wniesienie skargi stało się niedopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 u.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Takim środkiem w przypadku nie wydania decyzji przez Dyrektora Generalnego Centralnego Zarządu Służby Więziennej w W. jest zażalenie z art. 37 kpa. Służy ono w każdym czasie na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 kpa - czyli w ciągu miesiąca od otrzymania odwołania przez organ. I SAB 309/03 Zażalenie wnosi się do organu wyższego stopnia i to niezależnie czy przepisy przewidują inny organ odwoławczy. Art. 17 kpa stanowi, które organy są organami wyższego stopnia w stosunku do organów orzekających w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie organem tym jest Minister Sprawiedliwości - zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ), z którego wynika wprost, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej podlega Ministrowi Sprawiedliwości. Nie złożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem. Dlatego na podstawie art. 16 § 2 u.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 u.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.