I SAB/Wa 1/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi B.S. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. zobowiązuje Ministra Infrastruktury do rozpoznania wniosku skarżącej B.S. z dnia 4 września 1992 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r., nr [...] w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz B.S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca B.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r., nr [...] uchylającej decyzję Miejskiej Komisji Lokalowej Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] października 1967 r., nr [...] oraz decyzje Wydziału Spraw Lokalowych Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W.- [...] z dnia [...] lutego 1966 r., nr [...] oraz z dnia [...] marca 1966 r., nr [...] w sprawie lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu skargi z dnia 24 listopada 2010 r., uzupełnionej pismami z dnia 3 i 17 stycznia 2011 r. oraz z dnia 29 kwietnia 2011 r. skarżąca wskazała, że 4 września 1992 r. zwróciła się do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r., nr [...]. Pomimo upływu ponad 19 lat sprawa nie została zakończona ostateczną decyzją administracyjną. Jedyną czynnością podjętą w sprawie było zwrócenie się przez Ministra do Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicy-Gminy W.– [...] pismem z 15 września 1992 r., nr [...] o nadesłanie całości akt dotyczących lokalu nr [...] przy ul. [...]. W dniu 21 października 2010 r. B.S. złożyła kolejny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r., nr [...], a następnie pismem z 24 listopada 2010 r. wniosła o niewszczynanie nowego postępowania nieważnościowego, gdyż – jak wskazała – w 1991 r. złożyła już wniosek w przedmiotowej sprawie, podając sygn. akt [...]. W związku z ww. pismem skarżącej z dnia 24 listopada 2010 r. Minister Infrastruktury zwrócił się z prośbą skierowaną do B.S. o przesłanie dowodu wniesienia wniosku z 1991 r., bowiem w odnalezionych aktach archiwalnych znak: [...] znajduje się wyłącznie wniosek Z.S. o wznowienie postępowania i uchylenie przedmiotowej decyzji z dnia [...] listopada 1968 r. Ustosunkowując się do wezwania Ministra Infrastruktury skarżąca w piśmie z dnia 3 stycznia 2011 r. wskazała, że do Ministerstwa wpłynęły dwa wnioski: jeden Z.S. z 1991 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 1968 r., nr [...] oraz drugi – skarżącej z 1992 r. o stwierdzenie nieważności ww. rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Minister Infrastruktury stwierdził, że w aktach archiwalnych sprawy brak jest wniosku B.S. o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 1968 r. Następnie w piśmie z dnia 2 lutego 2011 r. organ poinformował tut. Sąd, że zarówno ww. wniosek skarżącej z 1992 r., jak i akta przedmiotowej sprawy prowadzonej pod nr [...], nie zostały odnalezione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Z zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 Kpa). Ponadto z przepisu art. 35 § 1 Kpa wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 Kpa). O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 Kpa). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa). W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że organ administracji publicznej zmierza do załatwienia sprawy, jeżeli prowadzi postępowanie w zgodzie ze standardami wskazanymi w powołanych wyżej przepisach. Jeżeli tak nie jest, to występuje przypadek nie załatwienia sprawy w terminie, a więc istnieje stan pozostawania przez organ w bezczynności i to zarówno w przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, jak również w terminie dodatkowym, o którym mowa w art. 36 § 1 Kpa. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Organ rozpoznając wniosek skarżącej z 1992 r. przekroczył terminy zakreślone w wyżej wskazanych przepisach. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżąca wnioskiem z dnia 4 września 1992 r. (data prezentaty organu) zwróciła się do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1968 r., nr [...]. Na powyższe wskazuje kopia przedmiotowego wniosku załączona do pisma z dnia 29 kwietnia 2011 r. skierowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a także pismo Ministra z 15 września 1992 r., nr [...], w którym zwrócił się – w związku z ww. wnioskiem skarżącej – do Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicy-Gminy W.– [...] o nadesłanie całości akt dotyczących lokalu nr [...] przy ul. [...]. Nie można nie dostrzec, że od 1992 r. upłynęło wystarczająco dużo czasu, aby organ mógł zgromadzić materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji w niniejszej sprawie. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 149 i art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jednocześnie zaznaczyć należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach określonych w art. 3 wyżej wskazanej ustawy. Z treści tego przepisu wynika, że do kognicji sądu administracyjnego nie należy zasądzanie odszkodowania w wysokości [...] zł za przewlekłe prowadzenie postępowania, czego domaga się skarżąca w piśmie z dnia 17 stycznia 2011 r. Dlatego żądanie to, należące do kognicji sądów powszechnych, nie może być rozpoznane przez sąd administracyjny.