I SAB/Wa 1006/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Emilia Lewandowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2016 r. sprawy ze skargi A. P. i R. P. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w rozpoznaniu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz A. P. i R. P. solidarnie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. P. i R. P. pismem z 29 czerwca 2016 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...]. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2015 r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. nr 10, poz. 51 ze zm.). P. i A. P., Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 26 stycznia 2015 r. wnieśli wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Odwołanie to przekazane zostało przez Wojewodę [...] do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 3 lutego 2015 r. Organ pismem z 21 maja 2015 r. zawiadomił strony postępowania, że odwołanie rozpatrzone zostanie do 31 grudnia 2015 r. z uwagi na dużą ilość spraw w podobnym przedmiocie, które rozpatrywane są zgodnie z kolejnością wpływu. Pismem z 4 stycznia 2016 r. termin ten przedłużony został do 30 czerwca 2016 r. W dniu 3 lutego 2016 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w rozpoznaniu ww. odwołania. Skarga ta została odrzucona postanowieniem z 10 marca 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 138/16, z uwagi na niewyczerpanie trybu do jej wniesienia. Akta administracyjne sprawy wraz z odpisem prawomocnego postanowienia, zwrócono do organu w dniu 18 maja 2016 r. W dniu 25 marca 2016 r. do organu wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23), powoływanej dalej jako "K.p.a.", wystosowane przez skarżących. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z 15 czerwca 2016 r. zawiadomił strony, że postępowanie zakończone zostanie do 30 grudnia 2016 r. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z 29 czerwca 2016 r. skarżący wskazali, że organ trzykrotnie przesuwał termin załatwienia sprawy, choć od wniesienia odwołania minęło już 1,5 roku. W ocenie skarżących przedłużanie terminu nie jest przy tym niczym uzasadnione, skoro nie ma potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego, a cały materiał dostarczony został przez skarżących i organ pierwszej instancji. W konsekwencji uznać należy, że organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że kolejność wpływu spraw jest jedynym obiektywnym i sprawiedliwym kryterium decydującym o porządku rozpoznawania spraw, stosowanym przez wiele instytucji państwowych, w tym i Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W tej sytuacji koniecznym było przedłużanie terminu rozpoznania niniejszej sprawy, która wpłynęła znacznie później niż te, które rozpoznawane były do chwili obecnej. Przedłużanie terminu nie jest zatem wyrazem złej woli organu. W dniu 30 września 2016 r. do Sądu wpłynęła decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] września 2016 r. nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Wskazuje się również, że w trybie powołanego art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd może tylko orzec o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. W sytuacji natomiast wydania przez organ stosownego aktu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie bezczynności organu administracji publicznej, bądź przewlekłości postępowania, staje się bezprzedmiotowe. Sąd, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, nie może bowiem zastosować trybu przewidzianego w art. 149 § 1 P.p.s.a., tj. w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie. Jak wynika z akt niniejszej sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] września 2016 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania skarżących od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...], utrzymał tę decyzję w mocy. Zdaniem Sądu, wydanie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzji z [...] września 2016 r. wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpoznania odwołania skarżących z 22 stycznia 2015 r. Oczywiste jest bowiem, że organ sprawę już załatwił. Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął bowiem pod uwagę, że skarga rozpoznawania w niniejszej sprawie, jest drugą skargą tych samych osób na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania odwołania z 22 stycznia 2015 r. Pierwsza została wniesiona w dniu 3 lutego 2016 r., a następnie odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 10 marca 2016 r. Akta administracyjne wraz z prawomocnym postanowieniem zwrócone zostały do organu dopiero w dniu 18 maja 2016 r. W dniu 1 lipca 2016 r. wniesiona została z kolei obecnie rozpoznawana skarga, z którą akta przekazano do Sądu 8 sierpnia 2016 r. Z powyższego wynika, że organ przez okres ostatnich 8 miesięcy dysponował aktami sprawy około 2 miesięcy. Nie bez znaczenia jest również, że organ ostatecznie przed rozpoznaniem niniejszej skargi wydał decyzję rozpoznającą odwołanie skarżących. Sąd wziął także pod uwagę powołaną w odpowiedzi na skargę okoliczność, że sprawy w Ministerstwie rozpatrywane są zgodnie z kolejnością wpływu. Organ wyjaśnił przy tym, że w dniu otrzymania odwołania skarżących (tj. 3 lutego 2015 r.), na rozpoznanie w Wydziale Rewindykacji oczekiwało 686 spraw. Z kolei w dniu wniesienia obecnie rozpoznawanej skargi na bezczynność, organ posiadał do rozpoznania jeszcze 190 spraw, z wcześniejszą datą wpływu niż odwołanie skarżących. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1a i art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 100 zł.