I SAB/Wa 104/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na bezczynność Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie oceny skutków własnego błędu postanawia: odrzucić skargę. B. W. (dalej jako "skarżący") w dniu 8 lutego 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Krajowej Rady Sądownictwa (dalej jako "organ" lub "KRS") (k-18 akt sądowych) w sprawie "publicznego ogłoszenia o braku powołania sędziego na jej wniosek złożony w toku procedury ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej w dniu 8 października 2000 r. III SW 87/00". Jak wskazał, skutkiem wnioskowania o powołanie sędziego w toku procedury ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (dalej jako "Prezydent") w dniu 8 października 2000 r. jest brak statusu sędziego, a także wynikających z niego praw. Owo powołanie sprzeczne z art. 179 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), powoływanej dalej jako "Konstytucja", w braku podpisu Prezydenta jest nieważne. Skład orzekający z udziałem takiej osoby nie stanowi ,,sądu" w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 31, poz. 107), w związku z czym nie wykonuje on funkcji sądowych. Datę do celów tej oceny stanowi dzień 17 października 1999 r., do którego Rada Ministrów miała wykonać art. 236 ust. 1 Konstytucji. Ponieważ data ta stanowi kryterium ustanowione przez państwo, skarżący wniósł o: zobowiązanie KRS do wskazania w zakreślonym przez Sąd terminie projektu ustawy niezbędnej do stosowania art. 129 ust. 2 Konstytucji przekazanego do Sejmu przed tym dniem. A w jego braku, publiczne ogłoszenie o braku statusu sędziego skutkiem błędu Krajowej Rady Sądownictwa złożenia wniosku o powołanie w toku procedury ważności wyboru Prezydenta. Skarżący zwrócił też uwagę na uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 2 czerwca 2022 r. I KZP 2/22. Powyższą skargę w dniu 21 lutego 2024 r. przekazano do KRS pod sygn. I DK/Wa 18/24, w celu przedstawienia stanowiska w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie i wyjaśnił, że skarżący w dniu 2 lutego 2024 r. (k-9 akt sądowych) skierował do KRS pismo zatytułowane "Poświadczenie nieprawdy w opublikowanym stanowisku z dnia 1 lutego 2024 r. i udział w oszustwie przywłaszczenia statusu, o jego publiczne sprostowanie". W piśmie wskazał, przywołując art. 88 ust. 1, art. 122 ust. 2 i art. 129 Konstytucji, że w jego ocenie postępowanie w sprawie ważności wyborów Prezydenta w dniu 8 października 2000 r. nadal się toczy, a skoro tak, to Aleksander Kwaśniewski, Lech Kaczyński, Bronisław Komorowski i Andrzej Duda przywłaszczyli sobie status Prezydenta. W konsekwencji nie można powoływać się na ustawę z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych i nie może ona stanowić podstawy prawnej stanowiska KRS z 1 lutego 2024 r. Kolejnym pismem datowanym na 6 lutego 2024 r. (k-8 akt sądowych) skarżący wniósł do KRS o "Oświadczenie, że powołanie sędziego w trakcie procedury ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej nie jest skuteczne". W piśmie tym wyjaśnił m.in., że składając wnioski o powołanie sędziego w takcie procedury ważności wyboru Prezydenta, KRS naruszyła art. 179 Konstytucji. Z kolei w dniu 8 lutego 2024 r. (k-7 akt sądowych), skarżący wniósł bezpośrednio do KRS "Skargę na bezczynność w ocenie skutków własnego błędu wnioskowania o powołanie sędziego w toku procedury ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej w 2000 r." Odnosząc się do powyższych pism, jak też skarg na bezczynność: wniesionej bezpośrednio do KRS i przekazanej przez Sąd przy piśmie z 21 lutego 2024 r. sygn. akt I DK/Wa 18/24, KRS wskazała, że skarga powinna zostać odrzucona, bowiem z pism tych nie wynika, jaka czynność możliwa do zaskarżenia powinna zostać przez organ podjęta w związku z żądaniami skarżącego, a tym samym KRS nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kognicja sądów administracyjnych określona została w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści ww. przepisu wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej w nim wymienione (pkt 1-7) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 8-9). Jak wynika ze skargi złożonej w niniejszej sprawie (złożonej bezpośrednio do KRS i Sądu), skarżący zarzuca organowi bezczynność w zakresie oceny skutków własnego błędu poprzez wnioskowanie o powołanie sędziego w toku procedury ważności wyboru Prezydenta w dniu 8 października 2000 r. Skarżący zażądał zobowiązania KRS do wskazania w zakreślonym przez Sąd terminie projektu ustawy niezbędnej do stosowania art. 129 ust. 2 Konstytucji przekazanej do Sejmu przed tym dniem, a w jego braku, publicznego ogłoszenia o braku statusu sędziego skutkiem błędu KRS wystąpienia z takim wnioskiem o powołanie w toku procedury ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej. Realizacja żadnego z powyższych żądań nie następuje jednak w drodze jakiegokolwiek aktu bądź działania (czynności) z zakresu administracji publicznej. Co więcej, czynność wskazania przez organ projektu ustawy, czy też publiczne ogłoszenie o braku statusu sędziego skutkiem błędu KRS, nie dotyczy też indywidualnych uprawnień lub obowiązków skarżącego określonych przepisami prawa, a więc podejmowane w tym zakresie działania organu (czy też ich brak) nie stanowią czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w konsekwencji nie mogą stać się przedmiotem skargi na bezczynność. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga wniesiona w tej sprawie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zauważyć również trzeba, że także ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. z 2021 r. poz. 269 ze zm.), która reguluje zasady funkcjonowania KRS nie przewiduje rozpatrzenia wniosku skarżącego w formie aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, które podlegałyby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Na koniec zwrócić należy uwagę, że art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Z akt sprawy nie wynika zaś, by skarżący wystąpił – w trybie art. 37 § 1 K.p.a. – z ponagleniem do załatwienia przez organ sprawy. W takiej sytuacji wniesienie skargi na bezczynność w sprawie oceny przez KRS skutków własnego błędu poprzez wnioskowanie o powołanie sędziego w toku procedury ważności wyboru Prezydenta w dniu 8 października 2000 r., uznać należało za niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.