I SAB/Wa 11/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.L. i R.L. na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi gminne postanawia odrzucić skargę A.L. i R.L. pismem z dnia 29 października 2005 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na bezczynność i nieodpowiedzialność organów", w tym na bezczynność Burmistrza Miasta S., w przedmiocie odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi gminne. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że "wnoszą o rozstrzygniecie sprawy oraz doprowadzenie do wypłaty pełnego odszkodowania". Wskazali szereg "czynników", które ich zdaniem powinny zostać uwzględnione przez organy prowadzące sprawę. Podkreślili ponadto, że zarówno Starostwo Powiatowe w M. jak i Urząd Miasta S. w sposób przewlekły prowadzą postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie i wypłatę pełnego odszkodowania. Zaznaczyć tu należy, że skarga na bezczynność Starosty Powiatowego w M. zarejestrowana została pod sygn. akt I SAB/Wa 228/05 i nadano jej stosowny bieg. Burmistrz Miasta S. w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że wniosek skarżących o ustalenie odszkodowania za grunty zajęte pod ulice [...] i [...], stanowiące drogi gminne jest rozpatrywany w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.). Organ zaznaczył, że postępowanie jest w toku i prowadzi je Starosta M.. Podniósł również, że należne odszkodowanie zostanie wypłacone przez gminę po otrzymaniu decyzji Starosty M. w sprawie ustalenia tego odszkodowania. Organ wskazał ponadto, że Gmina Miasta S. zaskarżyła orzeczenie referendarza sądowego w sprawie wpisu prawa własności działek nr [..] i [...] w obrębie [...] w KW [...], będących do dnia 1 stycznia 1999 r. własnością R. i A. L.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga A.L. i R.L. na bezczynność Burmistrza Miasta S. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na wstępie podkreślić należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej jako ppsa - skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Burmistrza Miasta S. nie wyczerpali trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa - nie wnieśli stosownego zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Niezależnie od tego podnieść trzeba, że A.L. i R.L. wnosząc skargę na "bezczynność i nieodpowiedzialność organów", dążą w istocie do zakończenia postępowania odszkodowawczego dotyczącego działek nr [...] i [...] w obrębie [...] w S. (ulice [...] i [...]), zajętych pod drogi gminne, będących do dnia 1 stycznia 1999 r. własnością skarżących. Z akt niniejszej sprawy wynika, że Wojewoda [...] decyzjami z dnia [...] września 2004 r. nr [...] i nr [...] stwierdził nabycie przez Gminę Miasto S. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności przedmiotowych nieruchomości zajętych pod drogę publiczną. Sprawa dotyczy zatem ustalenia i wypłacenia odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi gminne na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 73 ust. 4 powołanej ustawy tryb postępowania ustalającego odszkodowanie określony jest w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, tj. w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.). Stosownie zaś do tej ustawy organem właściwym w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za zajęte nieruchomości jest starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej (art. 129 ust. 1). W niniejszej sprawie jest to Starosta M., o czym skarżący byli niejednokrotnie informowani. W tej sytuacji stwierdzić należy, że skarga na bezczynność Burmistrza Miasta S. w przedmiocie postępowania odszkodowawczego, dotyczącego działek nr [...] i [...] w obrębie [...] w S. zajętych pod drogi gminne, będących do dnia 1 stycznia 1999 r. własnością A. i R. L. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.