I SAB/Wa 11/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.G. na przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. M.G. pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. wniosła bezpośrednio do Sądu skargę na przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia na bezczynność Prezydenta W. w sprawie wydania zaświadczenia, że określone budynki posadowione na dawnej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], nr hip. [...], objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, obecnie działka ewid. [...], objęta kw nr [...], odpowiadają warunkom przewidzianym w art. 5 dekretu oraz, że stanowią one przedmiot współwłasności skarżącej oraz spadkobierców dawnych właścicieli gruntów przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu skargi podniosła, że pismem z dnia [...] maja 2011 r. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o rozpoznanie jej skargi (zażalenia) na bezczynność Prezydenta W. w sprawie wydania stosownego zaświadczenia. Wskazała, że istotą jej żądania jest fakt, że skarżącej nie wydano zaświadczenia o żądanej przez nią treści, czego skutkiem jest niemożność uzyskania przez nią i pozostałych spadkobierców wpisu do księgi wieczystej, o prawie ich współwłasności do budynków istniejących na spornym gruncie, w dacie wejścia w życie dekretu warszawskiego, a które w zaświadczeniu tym powinno być wymienione i określone co do tożsamości. Skarżąca podniosła, że pomimo ponagleń i wezwań, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] nie rozpoznało jej skargi (zażalenia) z dnia [...] maja 2011 r. Sąd przy piśmie z dnia 12 grudnia 2011 r., na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przekazał skargę organowi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi. Podniosło, że skarżąca pismem z dnia [...] listopada 2011 r. została poinformowana, iż z uwagi na bardzo dużą ilość spraw wpływających do Kolegium, nie było ono w stanie rozpoznać skargi (zażalenia) na bezczynność Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r. w terminie. W tym samym piśmie organ zakreślił termin na załatwienie sprawy – wskazując, że zażalenie skarżącej z dnia [...] maja 2011 r. zostanie rozpoznane w terminie 3 dni od daty doręczenia przez Prezydenta W. wyjaśnień do Kolegium. Jednocześnie organ wskazał, że w tym samym dniu zwrócił się do Prezydenta W. o udzielenie wyjaśnień w sprawie oraz o nadesłanie akt przedmiotowej sprawy. Organ podniósł, że nie pozostaje w bezczynności, a skarga na bezczynność- zażalenie M.G. zostanie rozpoznana w wyznaczonym terminie. Wskazał, że zgodnie z informacją w przedmiocie stanu spraw toczących się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...], wpływ miesięczny spraw do rozstrzygnięcia, kształtuje się na poziomie średnio 1500-200 spraw administracyjnych. Sprawy te są rozpoznawane co do zasady według kolejności wpływu. Zdaniem organu tak duża ilość spraw rozstrzyganych przez Kolegium może doprowadzić do sytuacji, że nie w każdym przypadku terminy ustawowe są dotrzymywane. Dodatkowo wskazał, że często, tak jak w przedmiotowej sprawie, istnieje potrzeba uzyskania stosownej dokumentacji oraz wyjaśnień od organu, którego bezczynność dotyczy. A taka okoliczność przedłuża czas oczekiwania na rozstrzygnięcie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powołana dalej jako: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy, tj. w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie – ale mimo istnienia obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu. Aby zatem skutecznie wnieść skargę na bezczynność organu musi istnieć sprawa administracyjna zawisła przed tym organem, w której organ jest właściwy i zobowiązany do wydania jednego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżąca domaga się rozpoznania skargi na przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia na bezczynność Prezydenta W. złożonej w trybie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 poz. 1071 ze zm., powołana dalej: "k.p.a.") polegającej na nierozpoznaniu wniosku M.G. z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz wniosku zawartego w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. o wydanie zaświadczenia o treści wskazanej w tych pismach. Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy w przyszłości. Wniesione zażalenie na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Ponadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji (art. 52 P.p.s.a.). Przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem reprezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 §1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa . Skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym nie przysługuje skarga na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Tak więc skarga na bezczynność organu w tej sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.