I SAB/Wa 111/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie NSA Ewa Dzbeńska WSA Jolanta Rudnicka Protokolant referendarz sądowy Aneta Wirkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2005 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości [...] 1. zobowiązuje Prezydenta W. do wydania aktu administracyjnego w terminie jednego miesiąca od dnia zwrotu akt sprawy do organu wraz z odpisem prawomocnego wyroku, w przedmiocie wniosku z dnia [...] października 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W. przy ul.[...] , nr hip. [...] 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz M. K. kwotę 350 (trzysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego I SAB/Wa 111/04 UZASADNIENIE M. K. w dniu 9 lipca 2004 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydent W. w przedmiocie nierozpoznania wniosku złożonego w dniu [...] października 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości [...], położonej przy ul.[...], oznaczonej nr hip.[...], a stanowiącej własność N. B., C. K., M. K., K. K. i J.S. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił kolejność czynności podejmowanych przez różne organy administracji publicznej po złożeniu wniosku dekretowego. Wskazał, że po wydaniu decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] kwietnia 2002 r., organ pierwszej instancji, tj. Prezydent W., który zgodnie z wyżej wskazaną decyzją miał rozpoznać wniosek z [...] października 1948 r. nie podjął czynności w sprawie, a następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r. organ ten zawiesił postępowanie administracyjne. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie i podniósł, że nie jest bezczynny. Organ wskazał, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. zawiesił postępowanie w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w W. przy ul.[...], hip. Nr [...], do czasu uchwalenia przez Radę Miasta W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego tę nieruchomość. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył M. K. Zażalenie to zostało przesłane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w dniu 2 kwietnia 2004 r., a do chwili składania odpowiedzi na skargę zażalenie nie zostało rozpoznane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny w sprawie. W dniu [...] października 1948 r. N. B., C. K., M. K., J. S., J. B. i H. K. złożyli wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W. przy ul. [...], nr hip. [...]. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] lutego 1951 r. Prezydium Rady Narodowej W. odmówiło byłym właścicielom przyznania prawa własności czasowej. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z [...] czerwca 1951 r. W dniu 2 lutego 1996 r. jeden ze spadkobierców byłych właścicieli – M. K. wystąpił do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast o stwierdzenie nieważności orzeczenia z [...] czerwca 1951 r. Organ ten decyzją z dnia [...] września 1998 r. odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia z [...] czerwca 1951 r., a następnie po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy – decyzją z dnia [...] marca 1999 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 listopada 2000 r. uchylił decyzje Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 1999 r. i [...] września 1998 r. Decyzją z dnia [...] marca 2001 r. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] czerwca 1951 r. W dniu [...] kwietnia 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję, w której uchyliło orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] lutego 1951 r. i przekazało sprawę wniosku dekretowego do rozpoznania organowi pierwszej instancji, tj Prezydentowi W. W dniu 23 sierpnia 2002 r. uczestnik postępowania M. K. zwrócił się do Prezydenta W. o wyznaczenie terminu załatwienia sprawy. Wobec niezajęcia przez organ stanowiska w trybie art. 36 kpa, M. K. wystąpił do Prezydenta pismem z dnia 28 stycznia 2003 r. zatytułowanym "zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie i bezczynność organu pierwszej instancji". W piśmie tym zarzucił organowi bezczynność i domagał się ustalenia terminu załatwienia sprawy i wyjaśnienie przyczyn zwłoki. W odpowiedzi na pismo z dnia 28 stycznia 2003 r. organ pismem z marca 2003 r. (brak oznaczenia daty dziennej) zwrócił się do M. K. o złożenie postanowień o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłych współwłaścicielach i wskazanie adresów spadkobierców. Powyższe postanowienia i adresy skarżący przedstawił w dniu 28 lipca 2003 r. i uzupełnił pismem z dnia 22 grudnia 2003 r. W dniu 30 stycznia 2004 r. skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta W. sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa (nazwane skargą na bezczynność). Postanowieniem nr [...]z dnia [...] lutego 2004 r. Prezydent W. zawiesił z urzędu postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia [...] października 1948 r. do czasu uchwalenia przez Radę Miasta W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na skutek zażalenia skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. uchyliło postanowienie Prezydenta W. z [...] lutego 2004 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało zażalenie M. K. na bezczynność Prezydenta W. za niezasadne. Pomimo uchylenie postanowienia Prezydenta W. o zawieszeniu postępowania administracyjnego, do dnia rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny organ ten nie podjął dalszych czynności i nie rozpoznał wniosku o przyznanie prawa własności czasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 35 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, przy czym nie później niż w terminie jednego miesiąca, gdy chodzi o sprawę wymagającą postępowania wyjaśniającego, a sprawy szczególnie skomplikowane nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 kpa). Prezydent W. nie zastosował się do obowiązków wynikających z wyżej powołanych przepisów. Od daty zwrotu akt przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po wydaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r., tj. przez okres od połowy roku 2002 do daty wydania wyroku przez sąd ([...] listopada 2005 r.) nie podjął żądnych skutecznych czynności zmierzających do rozpoznania wniosku dekretowego, jak również nie określił stronom terminu, kiedy sprawa zostanie załatwiona. Wezwanie przez organ skarżącego do złożenia postanowień spadkowych w dniu 10 marca 2003 r. (w odpowiedzi na pismo skarżącego z 23 sierpnia 2002 r. i po kilku miesiącach od przekazania sprawy organowi) nie może być uznane za skuteczne i sprawne czynności organu. To samo dotyczy pisma organu z października 2003 r. do Wydziału Architektury w przedmiocie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Takie informacje i ustalenia organ powinien zgromadzić na wstępie postępowania administracyjnego, bowiem było organowi wiadomo jakie dowody powinien zebrać, aby prawidłowo rozpoznać wniosek. Z kolei postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji, następnie uchylone przez organ odwoławczy nie świadczy o tym, że organ podejmował czynności w sprawie. Mając powyższe okoliczności na uwadze sąd uznając zasadność skargi orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku z mocy art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygnięcie z pkt 2 sentencji wyroku uzasadnione jest treścią art. 200 wyżej powołanej ustawy.