I SAB/Wa 115/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.) WSA Dariusz Chaciński Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2010 r. sprawy ze skargi G. L. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie skreślenia zabytku z rejestru zabytków zobowiązuje Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do rozpoznania wniosku G. L. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie skreślenia zabytku z rejestru zabytków w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. I SAB/Wa 115/10 Uzasadnienie Skarżący G. L. złożył skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w rozpoznaniu jego wniosku o skreślenie z rejestru zabytków działki położonej w K., podając, że z wnioskiem tym wystąpił do organu w pierwszym kwartale 2009 r. Odpowiadając na skargę organ naczelny wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wniosek wpłynął do organu 1 czerwca 2009 r. i został przekazany do dyrektora Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków, któremu jako kierownikowi instytucji wyspecjalizowanej w opiece nad zabytkami powierzono prowadzenie spraw skreślenia zabytków z rejestru. Pismem z 7 grudnia 2009 r. dyrektor wezwał skarżącego do złożenia dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości, który wpłynął do organu 4 stycznia 2010 r. Minister podał, że przy piśmie z 9 lutego 2010 r. dyrektor Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków zwrócił akta sprawy z wniosku skarżącego uzasadniając to swoim udziałem w początkowych etapach pracy w przedmiotowej kwestii. Minister wskazał także na ponad 300 wniosków właścicieli działek w K., którzy wystąpili o skreślenie ich nieruchomości z rejestru zabytków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga co do pozostawania organu w bezczynności jest uzasadniona. Z zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 k.p.a.). Ponadto z przepisu art. 35 § 1 k.p.a. wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy ( art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu ( art. 36 § 2 k.p.a.). W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że organ administracji publicznej zmierza do załatwienia sprawy, jeżeli prowadzi postępowanie w zgodzie ze standardami wskazanymi w powołanych wyżej przepisach. Jeżeli tak nie jest, to występuje przypadek niezałatwienia sprawy w terminie, a więc istnieje stan pozostawania przez organ w bezczynności. Organ pozostaje zatem w bezczynności, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub terminie dodatkowym, o którym mowa w art. 36 § 1 k.p.a. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Organ rozpoznając wniosek skarżącego przekroczył terminy zakreślone w wyżej wskazanych przepisach. Wniosek skarżącego wpłynął do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego 1 czerwca 2009 r. Jednakże dopiero pismem z 15 lipca 2009 r. organ przesłał wniosek do dyrektora Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków. Przez półtora miesiąca od wpłynięcia wniosku w sprawie nie były podejmowane żadne czynności. Z kolei dyrektor Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków, pomimo, że wniosek otrzymał 27 lipca 2009 r., dopiero pismem z dnia 7 grudnia 2009 r. wezwał skarżącego do przedłożenia tytułu prawnego do nieruchomości. Wynika z tego, że organ przez wiele miesięcy nie podejmował żadnych czynności w sprawie. Wprawdzie organ wskazywał terminy załatwienia sprawy, ostatni – 31 lipca 2010., jednakże termin ten nie został dotrzymany. Znaczna ilość wniosków do rozpoznania nie może usprawiedliwiać opieszałości organu w załatwieniu konkretnej sprawy. Zatem uznać należy, że skarga na bezczynność organu jest uzasadniona. Dlatego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach określonych w art. 3 wyżej wskazanej ustawy. Z treści tego przepisu wynika, że do kognicji sądu administracyjnego nie należy zasądzanie odszkodowania za "straty finansowe, porady adwokackie niemożliwość załatwienia innych spraw administracyjnych", czego domaga się skarżący. Dlatego żądanie to nie może być rozpoznane przez sąd administracyjny.