I SAB/Wa 116/21

|POSTANOWIENIE | , Dnia 30 czerwca 2021 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym:, Przewodniczący, Sędzia WSA Przemysław Żmich, , , , po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2021 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A. B., na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...], w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie pomocy finansowej, postanawia:, , odrzucić skargę., Pismem z 27 kwietnia 2021 r. (przesłanym za pośrednictwem, środka komunikacji elektronicznej e-PUAP) A. B. (powoływana dalej jako: "skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność przez Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] marca 2021 r. o pomoc finansową w postaci: zasiłku celowego na opłacenie czynszu w wysokości [...] zł, na żywność w wysokości [...] zł, na środki czystości w wysokości [...] zł, na opłacenie internetu w wysokości [...] zł i opłacenie telefonu komórkowego w wysokości [...] zł; zasiłku okresowego w kwocie [...] zł oraz opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne. Decyzjami z [...] kwietnia 2021 r., nr: [...] , [...] i [...], Prezydent [...] (powoływany dalej również jako: "organ"), rozpoznał odmownie wyżej opisany wniosek i zakończył postępowanie administracyjne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. Stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po wydaniu przez organ administracji publicznej decyzji ostatecznej i tym samym zakończeniu prowadzonego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny, w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa"). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w celu odszkodowawczym, a zatem za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 269 § 1 ppsa sądy administracyjne są związane uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd w pełni aprobuje stanowisko zawarte w wyżej wskazanej uchwale, stwierdzając jednocześnie, że znajduje ona zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Podkreślenia wymaga, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, za niedopuszczalną należy więc uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. W sytuacji, gdy skarżąca domaga się stwierdzenia bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku o pomoc finansową, w momencie gdy wniosek ten został już rozstrzygnięty przez Prezydenta [...] decyzjami z [...] kwietnia 2021 r., zaskarżenie w przedmiocie bezczynności należało uznać za niedopuszczalne. Sąd uznał, że ze względu na procesowe powiązanie w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu przed sądem administracyjnym stanu bezczynności z przewlekłym prowadzeniem postępowania uzasadnione jest zastosowanie zawartego we wskazanej uchwale poglądu również do oceny skargi na przewlekłość postępowania, wniesionej już po zakończeniu postępowania przed Prezydentem [...]. Z uwagi na powyższe, Sąd odstąpił od oceny zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania, ponieważ skarga została wniesiona już po zakończeniu postępowania administracyjnego i również w tym zakresie jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.