I SAB/Wa 1169/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędzia WSA Anna Wesołowska Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skargi E. z siedzibą w L. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie co do zobowiązania Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; 3. wymierza Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa grzywnę w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz E. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 11 lipca 2016 r. (data wpływu do Sądu 23 sierpnia 2016 r.) E. S. A., reprezentowana przez radcę prawnego A. S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 17 marca 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], mocą którego wstrzymano wykonalność decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...], w części dotyczącej działek ew. nr [...] oraz [...] z obrębu [...]. W skardze zarzuciła organowi naruszenie prawa poprzez przekroczenie terminów rozpoznania sprawy określonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego wniosła o a) wyznaczenie organowi miesięcznego terminu na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie; b) o przyznanie na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; c) zasądzenie kosztów postępowania; W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz argumenty mające uzasadniać uwzględnienie skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], a wiec nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie, w związku z wydaniem przez Ministra postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] orzekanie o zobowiązaniu organu do wydania rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe. Rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od postanowienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia[...]lutego 2015 r., nr [...]i wydanie postanowienia w sprawie powoduje bowiem, iż brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do załatwienia sprawy na podstawie art. art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Postanowienie Ministra stanowi akt administracyjny podlegający odrębnej kontroli sądu administracyjnego. Z tych też względów, Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od postanowienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] (pkt 2 sentencji wyroku). Wskazać jednak należy, że wydanie przez organ postanowienia po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność (jak w niniejszej sprawie) lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny, opierając się o zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny, winien ocenić czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 12 § 1 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "k.p.a.". Obowiązkiem Sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie. Oceniając przesłanki wynikające z art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność organu w rozpoznaniu niniejszej sprawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przedmiotowej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 17 marca 2015 r. od postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] wpłynął do Ministra w dniu 26 marca 2015 r. i od tego momentu rozpoczął swój bieg termin do załatwienia sprawy, określony w art. 35 § 3 k.p.a. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ od daty otrzymania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do daty jego rozpoznania postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. tj. przez prawie półtora roku nie podejmował żadnych czynności w sprawie zmierzających do rozpatrzenia złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jedyną czynnością jaką organ dokonał w tym czasie było wystosowanie zawiadomienia z dnia 15 lipca 2015 r. na podstawie art. 36 k.p.a. - informujące strony postępowania o przyczynach zwłoki oraz o przewidywanym terminie załatwienia sprawy. Taki sposób działania organu godzi niewątpliwie w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), co z kolei prowadzić musi do podważenia zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Ponadto Sąd mając na uwadze powyższe wymierzył organowi grzywnę. Za najbardziej adekwatną, a jednocześnie mieszczącą się w granicach określonych przepisem art. 154 § 6 P.p.s.a. wysokość grzywny, Sąd uznał kwotę jednego tysiąca złotych (pkt 3 sentencji wyroku). Jednocześnie w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie znalazł wystarczająco uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie od organu na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 154 § 7 P.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych i w tym zakresie skargę oddalił (pkt 4 sentencji wyroku). Sąd oddalając powyższy wniosek uznał, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy orzeczenie co do rażącego charakteru zaistniałej w sprawie bezczynności oraz wymierzenie organowi grzywny jest wystarczającą dolegliwością dla organu. Sąd wziął również pod uwagę to, że Minister wydając postanowienie z dnia [...] lipca 2016 r. przestał pozostawać w bezczynności. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 wyroku. W punkcie 1 i 3 wyroku orzeczono na podstawie art. 149 § 1a i § 2 P.p.s.a. Na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 4 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania (punkt 5 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.