I SAB/Wa 117/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania skargi na działalność organu postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 27 marca 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zarzucając organowi nierozpoznanie jego skargi na działalność Burmistrza Miasta i Gminy B. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o umorzenie postępowania wyjaśniając, że w dniu 25 marca 2010 r. W. K. wniósł do Kolegium skargę na działalność Burmistrza Miasta i Gminy B. Postanowieniem z [...] kwietnia 2010r., nr [...] Kolegium uznało swoją niewłaściwość do rozpoznania sprawy i na zasadzie art. 231 i 229 kpa przekazało skargę W. K. Radzie Miasta i Gminy B. Skoro zatem Kolegium postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. rozpoznało przedmiotową sprawę (gdyż wniesiona przez W. K. do Sądu skarga z dnia 27 marca 2010 r. jest tożsama ze skargą złożoną przez stronę do Kolegium w dniu 25 marca 2010 r.) brak jest przesłanek do uznania, że organ pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87). Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W trybie wskazanego art. 149 Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z cytowanego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99). Wskazać więc należy, że jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, chociaż w dacie wniesienia skargi była ona zasadna. Należy przyjąć, że sytuacja taka ma miejsce w sprawie niniejszej. Wobec wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010 r., na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Dlatego Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.