I SAB/Wa 12/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J., K. J., M. J., B. J. i I. K. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym A. J., K. J., M. J., B. J. i I. K. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. A. J., K. J., M. J., B. J. i I. K., pismem z dnia [...] grudnia 2014 r., działając przez pełnomocnika adwokata R. N., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Urzędu Wojewódzkiego [...] z dnia [...] marca 1949 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej odrzucenie wskazując, że przed wniesieniem skargi skarżący nie występowali z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 kpa. Organ zaznaczył, że pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. I. K., reprezentowana przez adw. R. N., wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w sprawie wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...]. W odpowiedzi na powyższe poinformowano pełnomocnika, że przed Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie toczy się postępowanie z wniosku z dnia [...] lipca 2012 r. oraz że w sprawie do rozpoznania pozostaje wniosek z dnia [...] czerwca 2009 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] marca 1949 r. Zdaniem organu pisma z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie można zatem zakwalifikować jako skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa w sprawie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia z dnia [...] marca 1949 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z analizy akt rozpoznawanej sprawy skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wyczerpali trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa – nie wystąpili do organu z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W aktach sprawy znajduje się co prawda pismo z dnia [...] sierpnia 2014 r. (powoływane m.in. w treści złożonej skargi) wniesione przez adw. R. N. w imieniu I. K., nazwane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w sprawie nr [...]", jednakże - w ocenie Sądu - nie można uznać, że przedmiotowe pismo stanowi prawidłowe wykonanie obowiązku wynikającego z art. 37 § 1 kpa. Z treści przedmiotowego pisma wynika bowiem, że wezwano nim do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie, poprzez: niezwłoczne wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie [...] dotyczącej złożonego w dniu [...] lipca 2012 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2011 r., nr [...]. Rozpoznawana sprawa wszczęta na skutek skargi z dnia [...] grudnia 2014 r. dotyczy natomiast bezczynności Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Urzędu Wojewódzkiego [...] z dnia [...] marca 1949 r., nr [...], co jednoznacznie wynika z treści złożonej skargi oraz z analizy akt sprawy. Tym samym stwierdzić trzeba, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Oczywiste bowiem jest, że przed jej wniesieniem skarżący nie wyczerpali trybu określonego w art. 37 § 1 kpa. Na marginesie zauważyć należy, że z akt analizy sprawy wynika, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] czerwca 2009 r. stwierdził nieważność orzeczenia Urzędu Wojewódzkiego [...] z dnia [...] marca 1949 r., nr [...]. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.