I SAB/Wa 122/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W., G. M. i L. K. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy przez organ I instancji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżących kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. M. W., G. M. i L. K., reprezentowani przez radcę prawnego Z. W. pismem z dnia 10 marca 2011 r. wnieśli skargę na bezczynność Wojewody [...] polegającą na braku rozpatrzenia, do chwili wniesienia skargi, zażalenia skarżących na niezałatwienie w terminie sprawy o odszkodowanie za nieruchomość objętą działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, położoną przy ul. [...] przez Prezydenta W. Podkreślili, iż Wojewoda [...] pismem z dnia 24 grudnia 2010 r. powiadomił skarżących, iż wystąpił do Prezydenta W. o nadesłania akt sprawy wraz z wyjaśnieniami. Ponadto wskazali, iż do chwili obecnej organ nie określił terminu dla Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku o wypłatę odszkodowania. Wobec powyższego skarżący zwrócili się do Sądu o zobowiązanie Wojewody [...] do rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy przez Prezydenta W. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podkreślił, iż w dniu 21 grudnia 2010 r. wpłynęło do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie w terminie wynikającym z art. 35 § 3 kpa sprawy ustalenia odszkodowania pieniężnego za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] przez Prezydenta W. Pismami z dnia 24 grudnia 2010 r. i z dnia 22 lutego 2011 r. zwrócił się do organu I instancji o przesłanie akt przedmiotowej sprawy celem zbadania czy organ jest bezczynny. Podkreślił, że do dnia 16 marca 2011 r. Prezydent W. nie przesłał akt przedmiotowej sprawy ani żadnych wyjaśnień, dlaczego sprawa nie została dotychczas rozstrzygnięta. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] Wojewoda [...] uznał, wniesione w sprawie zażalenie za uzasadnione i wyznaczył organowi I instancji dodatkowy termin załatwienia sprawy do 31 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Wojewody [...] polegającą na nierozpoznaniu zażalenia na niezałatwienie w terminie określonym w art. 35 k.p.a. sprawy dotyczącej ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. Zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tj. w sprawach na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z powyższych regulacji wynika, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powołanych wyżej przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., w skrócie k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lutego 1995 r. sygn. akt I SAB 86/94 publik. ONSA 1996/1/39r., z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB 246/00 Lex 78952, wyroki NSA z 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00 ONSA 2002/4/144 oraz z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 ONSA 2002/3/116). W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym skarga ta nie przysługuje na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a., w tym także na niewyrażeniu stanowiska przez ten organ w formie postanowienia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę na bezczynność Wojewody [...] jako niedopuszczalną.