I SAB/Wa 124/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Dorota Apostolidis WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi A.A. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz A.A. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. A.A., pismem z dnia 29 stycznia 2015 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] czerwca 1973 r., nr [...] ustalającej odszkodowanie za nieruchomość. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała stan sprawy wskazując, że decyzją z dnia [...] czerwca 1973 r. orzeczono o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpiły A.A., L.O., E.D. i J.P.. Powyższy wniosek przekazany został do rozpatrzenia Wojewodzie [...] w związku z postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2004 r., które uznało się za niewłaściwe do jego rozpoznania. Uprzednio wniosek został przekazany do SKO przez Ministra Infrastruktury w dniu 6 sierpnia 2004 r. Następnie decyzją z dnia [...] września 2014 r. Wojewoda [...] orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego w uzasadnieniu wskazując, że organem właściwym w tej sprawie jest Minister Infrastruktury i Rozwoju. Organ poinformował jednocześnie o przekazaniu wniosku zgodnie z właściwością. Strony podzielając argumentację ww. decyzji nie wniosły odwołania i decyzja Wojewody stała się ostateczna z dniem 25 października 2014 r. Skarżąca zaznaczyła, że Minister Infrastruktury i Rozwoju nie podjął żadnych działań zmierzających do wydania decyzji w sprawie oraz wskazała, że pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podnosząc, że w systemach ewidencji korespondencji wpływającej do Ministerstwa, zajmującego się powyższą problematyką, nie zarejestrowano we wskazanym w skardze okresie wpływu wniosku A.A. i innych dotyczącego nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Organ zaznaczył, że żadna sprawa dotycząca oceny legalności decyzji Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1973 r. nie została zarejestrowana. Z ustaleń telefonicznych z [...] Urzędem Wojewódzkim wynika natomiast, że wniosek taki nie został dotychczas przekazany. Organ nie prowadzi zatem żadnego postępowania we wskazanej w skardze sprawie, a tym samym nie pozostaje w bezczynności. W piśmie z dnia 17 marca 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju poinformował natomiast, że zawiadomieniem z dnia 27 lutego 2015 r. (które wpłynęło do organu 3 marca 2015 r., a więc po udzieleniu odpowiedzi na skargę) Wojewoda [...] przekazał do rozpoznania wniosek E.D., A.A., L.O. i J.P.. Z kolei w piśmie z dnia 16 kwietnia 2015 r. Minister wskazał, że w aktach sprawy, złożonych po wpłynięciu zawiadomienia z dnia 27 lutego 2015 r, brak jest wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 2 grudnia 2014 r., o którym mowa w złożonej skardze. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 7 maja 2015 r. pełnomocnik organu oświadczył zaś, że według elektronicznych urządzeń ewidencyjnych nie odnotowano wpływu wezwania do usunięcia naruszenia prawa od A.A.. Ponadto kserokopia wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia 19 maja 2014 r. wpłynęła do organu wraz z zawiadomieniem z dnia 27 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 Kpa. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Analiza akt rozpoznawanej sprawy wskazuje tymczasem, że skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 Kpa – nie wystąpiła do organu z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, co jednoznacznie wynika z pisma organu z dnia 16 kwietnia 2015 r. oraz z oświadczenia pełnomocnika organu złożonego na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. Zauważyć co prawda trzeba, że przy piśmie z dnia 24 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej nadesłał pismo - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 2 grudnia 2014 r. wraz z potwierdzeniem nadania przesyłki listowej na adres Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju, lecz nie wiadomo, czy przesyłka listowa kierowana do Ministra zawierała to wezwanie. Wpływu tego wezwania do organu za pośrednictwem poczty nie odnotowano w urządzeniach ewidencyjnych Ministerstwa. W ocenie Sądu, nawet gdyby przyjąć, że powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do Ministra, to i tak nie można uznać, że pismo to stanowi wykonanie obowiązku wynikającego z art. 37 § 1 Kpa. Pismo to złożone bowiem zostało jeszcze przed wpływem do Ministra Infrastruktury i Rozwoju zawiadomienia z dnia 27 lutego 2015 r. przy którym przekazano organowi wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1973 r. Nie można zatem przyjąć, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest środkiem zaskarżenia na stan bezczynności Ministra Infrastruktury i Rozwoju polegający na niezałatwieniu sprawy w terminie. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 37 § 1 Kpa wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje na niezałatwienie przez konkretny organ sprawy w terminie. Zakładając, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione do organu w dniu 2 grudnia 2014 r., to wówczas wniosek z dnia 19 maja 2004 r. o unieważnienie decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] czerwca 1972 r., nr [...] znajdował się u Wojewody [...]. Nie może być zatem mowy o niezałatwieniu sprawy inicjowanej tymże wnioskiem przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Wezwanie w takiej sytuacji Ministra do usunięcia naruszenia prawa było przedwczesne. Środek zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa służy w prowadzonym przez właściwy organ postępowaniu (art. 52 § 1 Ppsa). W dacie wniesienia wezwania nie toczyło się przez Ministrem Infrastruktury i Rozwoju postępowanie nadzorcze w stosunku do decyzji, o której mowa we wniosku z dnia 19 maja 2004 r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 i art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa postanowił, jak w sentencji.