I SAB/Wa 124/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. W., L. B., A. L., E. S. i M. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] solidarnie na rzecz P. W., L. B., A. L., E. S. i M. S. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 18 stycznia 2016 r. P. W., L. B., A. L., E. S. i M. S., reprezentowani przez radcę prawnego M. B., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w rozpoznaniu wniosku z dnia 29 czerwca 2015 r. o podjęcie zawieszonego, postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...], postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia sierpnia 1951 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położnej przy ul. [...], ozn. nr [...]. Skarżący wskazali, że ww. wniosek nie został rozpatrzony w ustawowym terminie a organ nie zawiadomił o przyczynach zwłoki i zaniechał wyznaczenia nowego terminu na załatwienie sprawy. Zarzucili organowi naruszenie: 1) art. 35 § 1-3 w zw. z art. 36 § 1-2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej jako k.p.a.) poprzez naruszenie dyspozycji art. 35 § 1 k.p.a., zobowiązującego organ do niezwłocznego załatwienia sprawy, a także poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy wskazanych w art. 35 § 2 i 3 k.p.a., 2) art. 36 § 1-2 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżących o przyczynie zwłoki i niewskazanie nowego terminu załatwienia sprawy. W związku z powyższym skarżący wnieśli o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do: 1) wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania oraz do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia sierpnia 1951 r. nr [...] w terminie 14 dni od momentu doręczenia Kolegium prawomocnego wyroku w sprawie zainicjowanej niniejszą skargą na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.); 2) przyznania od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 3) zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia przez a podstawie art. 200 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, gdyż postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. rozpoznało wniosek w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. (vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności, sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu wniosku skarżących o podjęcie zawieszonego postępowania, postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], odmówiło podjęcia postępowania zawieszonego postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...]. Wydanie przez organ powyższego orzeczenia wyłącza możliwość wydania wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Organ załatwił bowiem sprawę i wydał akt, czego domagała się strona w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Oceniając działanie organu od daty złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania do daty wydania postanowienia o podjęciu postępowania Sąd stwierdził, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA sygn. akt I OSK 1181/13). Sytuacja taka nie zaszła w przedmiotowej sprawie. Ponadto zauważyć należy, że strony nie przedstawiły żadnych nowych dokumentów wykazujących spadkobierców E. R., Z. P. oraz I. i R. małż. N. - byłych współwłaścicieli nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Wobec czego do czasu ustalenia wszystkich stron postępowania, brak jest podstaw do podjęcia zawieszonego postępowania. Jednocześnie Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosków skarżących o zasądzenie na ich rzecz od organu sumy pieniężnej i w tym zakresie skargę oddalił. Zasądzenie sumy pieniężnej, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., stanowi bowiem dodatkowy środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, którego zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy jest niezasadne. . Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1a oraz art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt 1 i 2 wyroku) oraz na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a (pkt 3 wyroku) orzekł, jak w sentencji. O zwrocie skarżącym kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 200 p.p.s.a.