I SAB/Wa 126/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Apostolidis po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. O. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości w zlecaniu usług opiekuńczych postanawia: odrzucić skargę Pismem datowanym na dzień 12 lutego 2014 r. P. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie usunięcia nieprawidłowości w zlecaniu usług opiekuńczych. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej odrzucenie, albowiem skarga nie dotyczy spraw wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Treść skargi P. O. wskazuje, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest co prawda bezczynność organu, jednakże nie miesząca się w zakresie uregulowanym w pkt. 1-4a ww. przepisu. Skarżący domaga się bowiem zobowiązania organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego regulującego zgodnie z prawem sposób powierzania usług socjalnych w oparciu o obowiązujący stan prawny. Z uzasadnienia skargi wynika, iż wnioskiem z dnia 5 czerwca 2013 r. skarżący wniósł o ustosunkowanie się do problemu realizacji przez "jednostki samorządu terytorialnego W." praktyk powierzania świadczeń socjalnych podmiotom z grupy spółek osobowych na podstawie ustawy prawo zamówień publicznych co jest, zdaniem skarżącego niezgodne z treścią art. 25 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz ustawą z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, a także o bezzwłoczne przeprowadzenie stosownych czynności celem dostosowania procedur realizowanych w OPS do wymagań obowiązujących przepisów prawa oraz o wystąpienie o zwrot bezprawnie wydatkowanych środków. W świetle powyższego należy stwierdzić, że realizacja przez jednostki samorządu gminnego zadań z zakresu pomocy społecznej wynika wprost z przepisów prawa, w tym w szczególności ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.), ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.) czy wskazanej przez skarżącego ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. z 2010 r. Nr 234, poz. 1536 ze zm.). Jednocześnie żaden przepis prawa nie nakłada na organ obowiązku wydawania odrębnych aktów prawnych w przedmiocie procedur wyłaniania podmiotów mających świadczyć usługi, w tym w przedmiocie świadczeń socjalnych. Jeżeli zatem nie ma przepisu nakazującego określone zachowanie organu poprzez wydanie określonego aktu lub wykonania czynności, to skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.